My Unhappy Life as a Climate Heretic
My research was attacked by thought police in journalism, activist groups funded by billionaires and even the White House.

Dec. 2, 2016 7:05 p.m. ET
Much to my surprise, I showed up in the WikiLeaks releases before the election. In a 2014 email, a staffer at the Center for American Progress, founded by John Podesta in 2003, took credit for a campaign to have me eliminated as a writer for Nate Silver’s FiveThirtyEight website. In the email, the editor of the think tank’s climate blog bragged to one of its billionaire donors, Tom Steyer: “I think it’s fair [to] say that, without Climate Progress, Pielke would still be writing on climate change for 538.”

WikiLeaks provides a window into a world I’ve seen up close for decades: the debate over what to do about climate change, and the role of science in that argument. Although it is too soon to tell how the Trump administration will engage the scientific community, my long experience shows what can happen when politicians and media turn against inconvenient research—which we’ve seen under Republican and Democratic presidents.

I understand why Mr. Podesta—most recently Hillary Clinton’s campaign chairman—wanted to drive me out of the climate-change discussion. When substantively countering an academic’s research proves difficult, other techniques are needed to banish it. That is how politics sometimes works, and professors need to understand this if we want to participate in that arena.

More troubling is the degree to which journalists and other academics joined the campaign against me. What sort of responsibility do scientists and the media have to defend the ability to share research, on any subject, that might be inconvenient to political interests—even our own?

I believe climate change is real and that human emissions of greenhouse gases risk justifying action, including a carbon tax. But my research led me to a conclusion that many climate campaigners find unacceptable: There is scant evidence to indicate that hurricanes, floods, tornadoes or drought have become more frequent or intense in the U.S. or globally. In fact we are in an era of good fortune when it comes to extreme weather. This is a topic I’ve studied and published on as much as anyone over two decades. My conclusion might be wrong, but I think I’ve earned the right to share this research without risk to my career.

Instead, my research was under constant attack for years by activists, journalists and politicians. In 2011 writers in the journal Foreign Policy signaled that some accused me of being a “climate-change denier.” I earned the title, the authors explained, by “questioning certain graphs presented in IPCC reports.” That an academic who raised questions about the Intergovernmental Panel on Climate Change in an area of his expertise was tarred as a denier reveals the groupthink at work.

Yet I was right to question the IPCC’s 2007 report, which included a graph purporting to show that disaster costs were rising due to global temperature increases. The graph was later revealed to have been based on invented and inaccurate information, as I documented in my book “The Climate Fix.” The insurance industry scientist Robert-Muir Wood of Risk Management Solutions had smuggled the graph into the IPCC report. He explained in a public debate with me in London in 2010 that he had included the graph and misreferenced it because he expected future research to show a relationship between increasing disaster costs and rising temperatures.

When his research was eventually published in 2008, well after the IPCC report, it concluded the opposite: “We find insufficient evidence to claim a statistical relationship between global temperature increase and normalized catastrophe losses.” Whoops.

The IPCC never acknowledged the snafu, but subsequent reports got the science right: There is not a strong basis for connecting weather disasters with human-caused climate change.
Yes, storms and other extremes still occur, with devastating human consequences, but history shows they could be far worse. No Category 3, 4 or 5 hurricane has made landfall in the U.S. since Hurricane Wilma in 2005, by far the longest such period on record. This means that cumulative economic damage from hurricanes over the past decade is some $70 billion less than the long-term average would lead us to expect, based on my research with colleagues. This is good news, and it should be OK to say so. Yet in today’s hyper-partisan climate debate, every instance of extreme weather becomes a political talking point.

For a time I called out politicians and reporters who went beyond what science can support, but some journalists won’t hear of this. In 2011 and 2012, I pointed out on my blog and social media that the lead climate reporter at the New York Times,Justin Gillis, had mischaracterized the relationship of climate change and food shortages, and the relationship of climate change and disasters. His reporting wasn’t consistent with most expert views, or the evidence. In response he promptly blocked me from his Twitter feed. Other reporters did the same.

In August this year on Twitter, I criticized poor reporting on the website Mashable about a supposed coming hurricane apocalypse—including a bad misquote of me in the cartoon role of climate skeptic. (The misquote was later removed.) The publication’s lead science editor, Andrew Freedman, helpfully explained via Twitter that this sort of behavior “is why you’re on many reporters’ ‘do not call’ lists despite your expertise.”

I didn’t know reporters had such lists. But I get it. No one likes being told that he misreported scientific research, especially on climate change. Some believe that connecting extreme weather with greenhouse gases helps to advance the cause of climate policy. Plus, bad news gets clicks.

Yet more is going on here than thin-skinned reporters responding petulantly to a vocal professor. In 2015 I was quoted in the Los Angeles Times, by Pulitzer Prize-winning reporter Paige St. John, making the rather obvious point that politicians use the weather-of-the-moment to make the case for action on climate change, even if the scientific basis is thin or contested.

Ms. St. John was pilloried by her peers in the media. Shortly thereafter, she emailed me what she had learned: “You should come with a warning label: Quoting Roger Pielke will bring a hailstorm down on your work from the London Guardian, Mother Jones, and Media Matters.”

Or look at the journalists who helped push me out of FiveThirtyEight. My first article there, in 2014, was based on the consensus of the IPCC and peer-reviewed research. I pointed out that the global cost of disasters was increasing at a rate slower than GDP growth, which is very good news. Disasters still occur, but their economic and human effect is smaller than in the past. It’s not terribly complicated.

That article prompted an intense media campaign to have me fired. Writers at Slate, Salon, the New Republic, the New York Times, the Guardian and others piled on.

In March of 2014, FiveThirtyEight editor Mike Wilson demoted me from staff writer to freelancer. A few months later I chose to leave the site after it became clear it wouldn’t publish me. The mob celebrated. ClimateTruth.org, founded by former Center for American Progress staffer Brad Johnson, and advised by Penn State’s Michael Mann, called my departure a “victory for climate truth.” The Center for American Progress promised its donor Mr. Steyer more of the same.

Yet the climate thought police still weren’t done. In 2013 committees in the House and Senate invited me to a several hearings to summarize the science on disasters and climate change. As a professor at a public university, I was happy to do so. My testimony was strong, and it was well aligned with the conclusions of the IPCC and the U.S. government’s climate-science program. Those conclusions indicate no overall increasing trend in hurricanes, floods, tornadoes or droughts—in the U.S. or globally.

In early 2014, not long after I appeared before Congress, President Obama’s science adviser John Holdren testified before the same Senate Environment and Public Works Committee. He was asked about his public statements that appeared to contradict the scientific consensus on extreme weather events that I had earlier presented. Mr. Holdren responded with the all-too-common approach of attacking the messenger, telling the senators incorrectly that my views were “not representative of the mainstream scientific opinion.” Mr. Holdren followed up by posting a strange essay, of nearly 3,000 words, on the White House website under the heading, “An Analysis of Statements by Roger Pielke Jr.,” where it remains today.

I suppose it is a distinction of a sort to be singled out in this manner by the president’s science adviser. Yet Mr. Holdren’s screed reads more like a dashed-off blog post from the nutty wings of the online climate debate, chock-full of errors and misstatements.

But when the White House puts a target on your back on its website, people notice. Almost a year later Mr. Holdren’s missive was the basis for an investigation of me by Arizona Rep. Raul Grijalva, the ranking Democrat on the House Natural Resources Committee. Rep. Grijalva explained in a letter to my university’s president that I was being investigated because Mr. Holdren had “highlighted what he believes were serious misstatements by Prof. Pielke of the scientific consensus on climate change.” He made the letter public.

The “investigation” turned out to be a farce. In the letter, Rep. Grijalva suggested that I—and six other academics with apparently heretical views—might be on the payroll of Exxon Mobil (or perhaps the Illuminati, I forget). He asked for records detailing my research funding, emails and so on. After some well-deserved criticism from the American Meteorological Society and the American Geophysical Union, Rep. Grijalva deleted the letter from his website. The University of Colorado complied with Rep. Grijalva’s request and responded that I have never received funding from fossil-fuel companies. My heretical views can be traced to research support from the U.S. government.

But the damage to my reputation had been done, and perhaps that was the point. Studying and engaging on climate change had become decidedly less fun. So I started researching and teaching other topics and have found the change in direction refreshing. Don’t worry about me: I have tenure and supportive campus leaders and regents. No one is trying to get me fired for my new scholarly pursuits.

But the lesson is that a lone academic is no match for billionaires, well-funded advocacy groups, the media, Congress and the White House. If academics—in any subject—are to play a meaningful role in public debate, the country will have to do a better job supporting good-faith researchers, even when their results are unwelcome. This goes for Republicans and Democrats alike, and to the administration of President-elect Trump.

Academics and the media in particular should support viewpoint diversity instead of serving as the handmaidens of political expediency by trying to exclude voices or damage reputations and careers. If academics and the media won’t support open debate, who will?

Mr. Pielke is a professor and director of the Sports Governance Center at the University of Colorado, Boulder. His most recent book is “The Edge: The Wars Against Cheating and Corruption in the Cutthroat World of Elite Sports” (Roaring Forties Press, 2016).


Orhan Bursalı
obursali@cumhuriyet.com.tr Son YazısıTüm Yazıları
Darbe girişiminin karanlık sayfası

Bunlarla da ilgilenebilirsiniz
Darbe girişiminin karanlık sayfası
AKP’li vekil ‘açıklanınca yer yerinden oynayacak’ dedi, CHP’li Erdoğdu açıkladı
CHP’li vekillerden cinsel istismar düzenlemesine karşı destek talebi
Kaydet Kaydettiklerim Zaman Tüneli Tünel amblem
Bunlarla da ilgilenebilirsiniz
Darbe girişiminin karanlık sayfası
AKP’li vekil ‘açıklanınca yer yerinden oynayacak’ dedi, CHP’li Erdoğdu açıkladı
CHP’li vekillerden cinsel istismar düzenlemesine karşı destek talebi
29 Kasım 2016 Salı
O gece ne oldu.. Bunu az çok biliyoruz. FETÖ çetesi darbe girişiminde bulundu.
Hepimizin bildiği başka bir şey daha var:
MİT, darbe gününü-saatini en azından o gün, yani 15 Temmuz günü haber aldı. En azından o gün diyorum. Bunu bize sunulan haberlerden, yazılardan biliyoruz. Böyle önemli bir girişim üzerinde, iktidar cephesinin elinde çok çok daha farklı bilgiler olduğunu, biz iktidar cenahının bize sunduğu kısıtlı bilgi ile olay hakkında senaryolar çizdiğimizi unutmayalım. Bu bakımdan, MİT ve iktidarın “darbe olacak” bilgisine daha önce sahip olabileceğini kabul etmemiz gerekir. Fakat “bir gün önce” bilgileri var mıydı bilmiyoruz.
İktidarın FETÖ çetesinin darbe girişiminde bulunabileceğini, darbenin çapı, boyutu vb. hakkında o kadar bilgi sahibi olamayabileceğini de düşünmeliyiz.
Kronolojilere göre, bir binbaşı 14.45’te MİT’e geliyor ve darbeyi haber veriyor. 16.00’da MİT Müsteşarı bilgilendiriliyor; o da hemen Genelkurmay 2. Başkanı’na bilgi aktarıyor. Yarım saat sonra Hulusi Akar bilgi sahibi oluyor. Bu arada “muhbir” binbaşının sorgusu sürüyor. 18.00’de MİT Müsteşarı, Hulusi Akar’a gidiyor. Söylentiye göre, Hakan Fidan Cumhurbaşkanı’nın koruma müdürünü arıyor ama bilgi iletmiyor. Akar, hava kuvvetlerine bazı talimatlar veriyor..
Neyse buraya kadar, bildiğiniz şeylerle kafa ütüledim, özür dilerim.

İnanılmayacak iddia
Bize inandırılmak istenenlere gelelim: Cumhurbaşkanı’na bilgi aktarılmadı! Hatta Başbakan’a da!
Buna inanacak salak varsa ne diyeyim.
Bir darbe girişimi tezgâhta, MİTGenelkurmay Başkanı toplanıyor, en az 2 saat konuşuyorlar. Ama Cumhurbaşkanı’na haber verilmiyor. Kime? Darbenin hedef aldığı 1 No’lu kişiye!
Bu olasılık 1000 kez 0’dır.
Burada sorulacak soru şudur: Fidan ve Akar, Cumhurbaşkanı ile neler konuştular? Kaç saat haberleştiler ve hangi önlemleri kararlaştırdılar?
Bizi anlatılmayan “karanlık saatler” veya darbe kronolojisinde gizlenen sayfalar burasıdır.

‘Başlarını kaldırdıkları anda ezilecekler..’
Tabii bir de darbenin kaç gün önceden bilindiği de bir sorudur. Çünkü darbecilerin haberleşme uygulaması ByLock, darbeden çok önce epey çözülmüştü ve “40 bin üyenin isimleri, yerleri, telefon numaralarına varıncaya kadar” tasnif edilmişti. MİT ve siyasi iktidar yapılanmadan haberli. Bilgiler Cumhurbaşkanı’na aktarılıyordu, taa mayıs ayında! Darbeye kalkışabilecekleri de, çok daha önce; mesela Fuat Uğur’un iki makalesinden de biliniyordu. Devlet, “Başlarını kaldırdıkları anda ezilecekler..” diyordu.
Fuat Uğur’un devletten aldığı duyumların tıpkısının aynısı gerçekleşti.
Başlarını kaldırmaları bekleniyordu ve ezildiler.
Burada, “kontrol altında darbe girişimi” yüzde 99 gerçek durum olarak ortaya çıkıyor.
15 Temmuz günü harekete geçecekleri haber alınınca, MİT-Genelkurmay ve Cumhurbaşkanlığı (belki de Başbakan) o bilmediğimiz karanlık saatlerde, durumu gözden geçirmiş olmalılar. Birinci Ordu diğer ordular, kolordular vb. Hiyerarşi büyük ölçüde korunuyordu.

‘Çıksınlar ortaya toplayalım’
Ordu içinde hiyerarşi korunuyorsa, bir darbenin başarıya ulaşma olasılığı sıfıra yakındır ülkemizde. Bunu sonra yazacağım.
O karanlık saatlerde “ortaya çıksınlar, toplayalım hepsini ve ezelim” kararının alınmış olması büyük olasılıktır.
Bu karar ne kadar riskliydi? Riski azdı ve bu nedenle üstlenilebilir bir risk olarak görülmüş olabilir. Bu girişim bastırıldığında ise risk, getireceği siyasi kazançlarla karşılaştırılamazdı bile.
Şüphesiz, darbe girişiminin başından sona denetimli olduğunu söylemiyoruz. Hele hele darbe tamamen tezgâhtı gibi komplo teorilerine sığınmanın da olayı aydınlatmaktan çok, kararttığını bilmeliyiz.
Meclis’te kurulan Darbe Soruşturma Komisyonu’nun gidişatına bakıyorum da, CHP milletvekili ve komisyon üyesi Aytun Çıray’a çok hak veriyorum. Komisyon, darbenin bütün boyutlarıyla ortaya çıkmasını önlemek için çalışıyor. Yani karanlık sayfaları gizli tutuyor. Fidan ve Akar’ı komisyon şefi çağırmıyor. Darbecilerin ifade vermesini istemiyor.
Aytun Bey çok haklı bir istekte bulundu: Fidan’ın ve Cumhurbaşkanı’nın o gece yaptıkları telefon görüşmelerinin dökümlerinin ve içeriklerinin istenmesi..
Çıray da yani, en saklı tuttukları bilgileri istiyor!


Rıfat Serdaroğlu

Tek başına AKP İktidarı 14’üncü yılını tamamlayıp, 15 yaşına girdi!
Bu sürede FETÖ, en çok Adalet Bakanlığında örgütlendi. Aynı zamanda HSYK Başkanlığı ve HSYK Başkan Vekilliği görevlerini yapan Adalet Bakanlarından ve Müsteşarlarından yargılanan, tutuklanan bir kişi bile yok!
Var mı? Vallahi de billahi de yok!

Kim bunlar?
Bakanlar; Cemil Çiçek (5 yıl), Mehmet Ali Şahin (2 yıl), Sadullah Ergin (4 yıl), Bekir Bozdağ (3 yıl)
Müsteşarlar; Kenan İpek-Fahri Kasırga- Ahmet Kahraman

Bu 7 (YEDİ) kişi, 2002 yılından bu yana Adalet Bakanlığının tüm birimlerindeki özellikle HSYK (Hâkim ve Savcılar Yüksek Kurulu) ve Yüksek Yargıdaki yapılanmalardan, atamalardan, usulsüzlüklerden hem teker-teker hem de müteselsilen sorumludurlar.

Bugünden 1 yıl kadar önce, cep televizyonlu gazeteci Hande Fırat Sadullah Ergin ve Bekir Bozdağ’a ayrı-ayrı soruyor;
“Sayın Bakan, kamuoyunda yaygın olarak bir kanaat var! Cemaatin özellikle Yüksek Yargıyı ele geçirdiği, kararların Cemaatin isteğine göre verildiği söyleniyor! Siz ne diyorsunuz?”
Ergin ve Bozdağ, yaklaşık olarak aynı şekilde yanıt veriyorlar;
“Yok efendim, hiç öyle şey olur mu? Külliyen yalan. Biz, işe almada ve atamalarda liyakat esasına göre hareket ederiz!”

1 hafta önce, HSYK eski Başkanvekili Ahmet Hamsici’nin ifadesi yayınlandı. Yüksek Yargıç olan Hamsici şunları söylüyordu;
“Ben, Fethullah Gülen Cemaati mensupları sayesinde altın bir nesil yetişeceğini düşünmüştüm. Ama 53 yaşına girdikten sonra, altın nesil değil, katil nesil yetiştirdiklerini gördüm. Pişmanım, beni de kandırmışlar!”

2011 yılı Danıştay ve Yargıtay seçimlerini anlatan Hamsici;
“Seçim Sonucu Cemaatin daha önce belirlediği 108 adaydan 107’si Yargıtay üyesi seçildi. Danıştay’da ise adayların tamamı seçildi. Bakan Sadullah Ergin ve Müsteşar Ahmet Karaman’ın talimatıyla Genel Sekreter Mehmet Kaya’nın evinde Cemaat elemanları ile beraber adayları belirledik!”

Vicdan ve akıl sahibi herkes şu soruya cevap vermelidir;
FETÖ’nün, Adalet Bakanlığı-HSYK ve Yüksek Yargısındaki örgütlenmesinden, Bakanlık Müsteşarlarının- Adalet Bakanlarının- dönemin Başbakan’ının haberleri ve izinleri olmaması mümkün müdür?

O zaman, sorumlu bu kişiler yargılanmadan, tutuklanan- işinden atılan
100 binden fazla kişi için verilen kararları hangi hukuk ahlakı, hangi sağlıklı beyin, hangi dürüst vicdan kabul edebilir ki?

Adalet Bakanlığı bünyesinde yapılan FETÖ-AKP organize suç anlaşmasını
Türk Silahlı Kuvvetlerinde, Emniyet Teşkilatında ve MİT’te yapılmadığını kim iddia edebilir?

Uzun yıllar Türk Devleti adına yurtiçi ve yurtdışında görev yapmış bir istihbaratçı dostum ziyaretime geldi. İlerde, belgeleriyle kitap haline getireceği çalışmasından bahsetti. Onun 15 Temmuz Darbe Girişimi ile ilgili düşüncelerini sordum. Özetle şunları anlattı;
“İstihbarat dünyasında bu olayın adı “Kontrollü Darbe Girişimidir.” Büyük çaptaki uyuşturucu operasyonlarında, terör örgütlerinin çökertilmesinde benzeri olaylar yaratılır ve sonuç alınır.
Kitabımda belgeleriyle yazacağım gibi 15 Temmuz, bizzat devleti yönetenlerin kontrollü olarak götürdükleri, kamuoyuna “Darbe Yapıyorlar” görüntüsü verilen, gerçekte ise hem kışkırtılıp darbeye kalkıştırılanların hem de yönetime karşı olanların tamamının temizlenmesini sağlayan bir operasyondur.”

Abartmıyor musun, 241 kişi ölmedi mi, diye sordum?
O da bana şunları sordu;
-AKP, Cumhuriyet’in değerlerine karşı olduğunu açıkça söyleyen parti değil mi?
-FETÖ ile, menzilimiz, yolumuz (İslam Devleti) aynıdır, demediler mi?
-Darbe girişiminin hemen ertesinde on binlerce insan ya tutuklandı ya da işten atıldı. Bu kişilerin sadece isimlerini ve ifadelerini yazmak için aylar gerekir.
Bu durum listelerin yönetimin elinde önceden hazır olduğunun kanıtı değil mi?
-FETÖ’nün ayak takımının temizlendi, tepe noktalara ve örgütün siyasi ayaklarına dokunuldu mu?

Tekrardan, kardeşim insanlar öldü, değer mi diye sordum!
Güldü ve şunları söyledi;
“Hedefiniz rejim değişikliği, özellikle dine dayalı bir diktatörlük kurmaksa,
200-300 insan ölmüş, kimin umurunda? Humeyni hareketinin, yönetimi ele geçirirken, rakiplerini yok ederken neler yaptığını, nasıl çakma darbeler yarattığını iyice araştırın, gerçeği göreceksiniz!
Son olarak şunu söyleyeyim, MİT bu konuda çok etkin rol oynadı!”

Dostumu yurtdışına yolcu ettim ve çok iyi bildiğim bir kuralı bir daha hatırladım;
Siyasette iki kişinin bildiği sır değildir ve hiçbir şey gizli kalmaz…

Halkın Filozofu Bergamus’a 15 Temmuz’u sordum! Sen ne diyorsun, diye?
“Darbe haberi enişteden, darbeciler listesi yengeden, kahramanlar yeğenlerden! Böyle darbe mi olur a üstad?

Sağlık ve başarı dileklerimle 21 Kasım 2016
Rifat Serdaroğlu



MİT elemanı bana soruyor:
“Tayyip, oğlu Bilal’le, damadı
Berat’la Marmaris’e tatile gitti de, neden karılarını
götürmediler? Tatile giden adam yanında karısını
götürmez mi?”
Ben de soruyorum:
Neden götürmedi?
Marmaris’e gitmedi ki karısını götürsün…”
Nasıl yani?
“Tayyip Marmaris’e gitmedi. Hem
darbe tezgahlayacaksın, hem kendini ateşe atacaksın…
Aptal mı bu adam?”
Tayyip’i Marmaris’ten helikopterle kaçırmışlar… Ben görmedim
de öyle diyorlar yani…
“Bir kare fotoğraf var mı?”
Bilmiyorum, ben hiç görmedim. Sadece
CNN’e telefonla 4,5 G canlı bağlanıp milleti
kışkırttığını gördüm…
“Tayyip’i helikopterle
kaçıranlar uçağa nasıl bindiriyor? Atatürk hava
limanına uçakla gelmedi mi?”
Ben görmedim, öyle diyorlar…
“Yanında bir sürü adamla birlikte
oğlu ve damadı var. Helikoptere binerken, helikopterden
inerken, suikastten kaçarken, uçağa binerken,
İstanbul’a gelince uçaktan inerken delil olsun diye adam
bir kare fotoğraf çekmez mi? Hepsinin yanında son model
telefon var. Fotoğraf makinesi gerekmez ki. Yanında bir
düzine adam var. Her haltı yiyen bu salakların aklına
fotoğraf çekmek gelmez mi?”
“Yani Tayyip, Marmaris’e hiç gitmedi ki helikopterle, uçakla
İstanbul’a gelsin…”
Biraz açsak konuyu, anlayamadım:
“Tayyip, oğlu, damadı ve akıl
hocaları, 15 Temmuz akşam üzeri siyah bir minibüs
içinde gizlice Atatürk Hava limanına geldiler ve
Müdürün odasından darbeyi canlı canlı
Yani Marmaris kısmı sahte miydi?
“Hayır, sahte değil, senaryo gereği Tayyip’in dublörünü,
Tayyip’in korumaları Marmaris’ten helikopterle
kaçırdılar. Sonrası Marmaris’te yok… Sonrası
Atatürk Hava limanında var…”
Emin misiniz? Tayyip uçaktan cep
telefonuyla kuleyi arıyor, koruma istiyor…
“Ben de telefonla ararım kuleyi…
Kule, benim nereden aradığımı ne bilecek? Tayyip kuleyi
telefonla arıyor, telsizle değil. Kule ile Tayyip
arasında telsizle konuşma geçse mutlaka kayıt altına
alınır…Tayyip, uçaktaki telsizle kuleyi aramıyor, cep
telefonuyla arıyor. Buna aptallar inanır.”
Yani diyorsun ki Tayyip cep
telefonuyla uçaktan değil de kuleyi, Hava Limanı
Müdürünün odasından aradı, olayların içinde bir de
dublör var ve Tayyip o akşam Marmaris’te değildi…
“Evet, değildi… Tezgahladığı
darbeyi Atatürk Hava Limanı’nın müdür odasından
canlı canlı yönetti…Eğer bu anlattıklarım ortaya
çıkarsa, Tayyip de, oğlu da, damadı da vatana ihanetten
idamla yargılanır ve asılır.”
Ortaya çıkar mı?
“Elbette çıkar. Bu Tayyip’in
sonu olur. Baştan sona aptalca ve acemice tezgahlanmış bu
çakma darbeyi halka inandırmaya çalışıyorlar fakat
inanan yok. AKP’liler keyfi inanıyorlar, çünkü
işlerine öyle geliyor.”


Allah dostlarının tavsiyesine bilimsel dayanak…
Aşağıda okuyacağınız makale Bulgar ve ABD li bilim adamlarının yaptıkları çalışmalar temel alınarak hazırlanmıştır.
Bu araştırmaların hepsinde zeytin çekirdeğinin boğaz boşluğundan mideye inene kadar eridiği gerek denekler üzerinde yapılan çalışmalar gerekse cihazlarla
tespit edilmiştir.
Otorite olarak kabul edilen uzmanlar en gelişmiş şartlarda dahi bir ilaç yapsa bu ilacı insanlar üzerinde test etmeden, senelerce hatta birkaç nesil gözlemlemeden neticesi net olarak şudur diyebilmek imkânsızdır.
Zeytin çekirdeğinin yutulması günümüz insanları arasında yeni duyulan bir şey olmasına rağmen eskilerin birçoğunun yaptığı bir uygulamadır.
Yani olumlu etki ve tesirleri senelerdir hatta asırlardır bilinmektedir.
1985’li yıllarda başlayan araştırmalar bugüne kadar devam ettirilmektedir. Yaklaşık 25 sene süren neticede karşılaşılan hadiseler hayret vericidir. Bu neticelere bin kişi değil belki yüz binlerce insan tarafından karşılaşılmıştır demek daha doğrudur:
Midesinde yanma olan herkes zeytin çekirdeğini yuttuktan sonra rahatladığını ifade etmiştir.
Zeytin çekirdeğini yutan kimseler sindirim yolu rahatsızlıklarının bittiğini(kabızlık gibi) ifade etmişlerdir.
Zeytin çekirdeği yutan kişilerde basur problemiyle karşılaşılmamış, hatta basuru olup ta yutanlar iyileştiklerini ifade etmişlerdir.
Zeytin çekirdeğini senelerdir yuttuğunu bildiğimiz insanlarda kanser hadisesine nadiren rastlanılmıştır.
Son günlerde gelen yoğun telefon trafiğinden dahi birkaç gündür zeytin çekirdeklerini yutmaya başlayıp ta yukarıdaki benzeri rahatlamaları hissettiklerini söyleyen onlarca insan vardır.
Tavsiyemiz bizzat kendinizin denemesidir.
Günde yediğiniz 5–6 tane zeytin çekirdeğini yutun ve kararı kendiniz verin.
Ne biz nede bir başkası değil bizatihi kendi vücudunuz buna karar versin.
Faydasını görürseniz lütfen çevrenizdekilerle de, evinizdeki küçük çocuklarda dâhil olmak üzere, bu uygulamayı yapın.
Bizim elde ettiğimiz verilere göre aklımızın almayacağı kadar şifalı bir doğal uygulamadır. Yapmanın zarar değil fayda verdiğine inanıyor ve çevremize şiddetle tavsiye ediyoruz.
Zeytinyağı asırlardır en iyi, en mükemmel yağ olarak bilinen gıda maddesidir.
Hatta reklâmlar da bile mucize olarak lanse edilir.
Yemeklik zeytinyağı normal şartlar altında muhafaza edilirse bozulmadan yenilebilecek evsafta asırlarca kalabilen yegâne yağdır. Nitekim arkeolojik kazılarda 3 bin, 5 bin yıl önce olduğu tahmin edilen mezarların yanında bozulmamış evsafta zeytinyağı da bulunabilmektedir.
Zeytinyağında +10 derecelerde donmayı temin eden de bu maddelerdir.
Yani evinize satın alacağınız zeytinyağının buzdolabında donabilen olmasına dikkat ediniz.
Zeytinyağından sabun yaparsanız yağlı ciltlerde yağ dengesini, kuru ciltlerde ise yağlandırma özelliği temin eden bir hususiyet olduğunu tespit edersiniz.
Yağ içerisinde antioksidan (bozulmadan kalabilme), sabun içerisinde re-oily (geri yağlandırıcı) olarak tabir ettiğimiz özellikleri sağlayan bu madde veya maddelerin ne olduğu bugün dahi bilinememektedir.
Bu maddelerin ne olduğunun bilinmesi belki de çok uzun yıllar sağlıklı bir şekilde yaşamanın da ipuçları olabilecektir.
Zeytinyağını diğerlerinden farklı kılan bu madde veya maddeler en yoğun halleri ile zeytin çekirdeğinin içerisindedir.
Herhangi bir zeytin çekirdeğinin her iki ucunu hafifçe törpülerseniz çekirdeğin içinin oyuk olduğunu ve içerisinde pıhtılaşmış veya çok koyu kıvamlı bir yağ olduğunu görürsünüz.
Bahse konu olan maddelerin burada ki konsantrasyonu %80’lere varan miktarlardadır.
Zeytin çekirdeği muhteviyatında ki bu faydayı elde etmek için ise zeytin çekirdeklerini atmayıp yutmak gerekir.
En gelişmiş cihazlarla yapılan araştırmalar zeytin çekirdeğinin boğaz boşluğundan geçip mideye ulaştığı anda eridiğini tespit etmiştir. Hazmı en kolay olan yiyecek maddesi zeytin çekirdeğidir.
Bu uygulamanın insan vücuduna faidelerinin ise:
1-Ülser gastrit gibi mide problemlerini bitirdiği;
2-Bağırsak ve sindirim yollarını düzenlediği;
3-Basur ve prostatı engellediği;
4-İç organlarda oluşabilecek kanserojen hücre riskini binde birlere indirgediği.
Lütfen yediğimiz tüm zeytin çekirdeklerini atmayıp yutalım.

Kaynak: Karbonat Facebook Sayfası

1776: Would You Like to Reconsider?

1776: Would You Like to Reconsider?
There’s a competition in the world between state corporatism and democracy, and the American political system needs to shape up or lose.

Updated Oct. 28, 2016 7:13 p.m. ET

The American primary system, which has thrown up two presidential candidates who are despised by 60% of Americans, is broken and urgently needs to be reformed. The only rational response to the choice of Hillary Clinton or Donald Trump is that of Henry Kissinger on the Iran-Iraq War: “A pity they both can’t lose.” For a non-American who defends the U.S. at every opportunity, I must ask: Are you deliberately trying to make it more difficult for me this year?

For all the undoubted genius of your Constitution, in 2016 it is no longer sustainable for Americans to say they have the best democratic system in the world. There have been many types of democracy—the Athenian agora model of direct participation, the Westminster-based constitutional monarchy, the Swiss referendum and cantonal model, Indian mass democracy, and so on. But it is impossible any more to suggest that the finest one is that which has thrown up Mrs. Clinton and Mr. Trump as the final choice for 320 million Americans.

When Chinese GDP is overtaking America’s, we are engaged in a vital ideological struggle over which political system delivers the best results: the state corporatism of the Beijing model, where there is no free speech and no democracy, or the democratic model of the West, whose leading democracy today presents its people with a choice between a preposterous, petulant monster of self-regard with deep, dark psychological flaws on one side, and on the other a proven failure whose views float with the polling data and whose word of honor cannot be relied upon.

I’m not for a moment suggesting that democracy is under threat in America. With your Constitution, Bill of Rights, First Amendment, Congress, separation of powers—and the sublime instincts of the American people—democracy is under no threat whatsoever here, for all your president’s absurd hyperbole. But the concept of democratic values as worthy aspirations for modern society certainly is under serious threat globally from a totalitarian state-capitalist model that is dangerously attractive in what it is producing for its populations, while American democracy is offering a choice between a crook and a clown.

So what is to be done?

First, the Republicans need party leaders and candidates who confront people like Mr. Trump seriously from the start and do not coddle him in the vain hope that if you’re nice you inherit his supporters when he collapses. Second, it is ludicrous to have debates controlled by TV channels that want the GOP to split and the Democrats to win, and which frame their questions accordingly.

Third, the talking down of America, even in an election year, has gone too far and is likely to be misinterpreted abroad. Newt Gingrich has said that if Mrs. Clinton wins, America will go the way of Venezuela. No it won’t. When Adam Smith was brought the news of Burgoyne’s surrender at Saratoga, and was told that Britain was ruined forever, he replied. “There’s a great deal of ruin in a nation.”

If we in Britain got over losing America and went on to become the largest empire in history, you can get over four years of Mrs. Clinton. The word “again” in “Make America great again” is a terrible libel on your country, which is still great on any objective criterion, albeit clearly going in the wrong direction. Self-pity is not a part of the American national character—however emotionally and rhetorically alluring it might be during election time—and you must not permit Mr. Trump’s sloganizing to allow it to find a place there.

Fourth, the percentages of support that guarantee a candidate a place in the debate should be drastically higher so that you don’t have a dozen or more people taking part and thus sometimes given no more than 30 seconds in which to try to sum up complex issues, leading to a moronically low standard of debate. If Abraham Lincoln and Stephen Douglas were forced to debate each other in 30-second bursts, answering politically loaded questions from CNN and ABC and CBS intended to embarrass them, you probably wouldn’t have got a much better outcome.

That Donald Trump has held no public office also ought to have been an automatic disqualification. I know you like the idea in America that anyone can be president, but you are really testing that dictum this year. You’ve had plenty of presidential candidates who have not previously held elected office, including William Howard Taft, Herbert Hoover, Wendell Willkie and Dwight Eisenhower. But they all held high offices or served their country outside politics: Taft was governor of the Philippines, Hoover was head of the Belgian Relief Agency during World War I, Willkie fought the Ku Klux Klan and headed his local bar association, and Eisenhower was Supreme Allied Commander during World War II. These were all honorable positions of importance and responsibility. Mr. Trump has been head of Miss Universe and star of “The Apprentice,” both businesses in which he owned an interest.

The Republican Party should not have allowed itself to be hijacked by a man with so minute a record of contribution to the nation, and it needs to alter its rules to prevent a similar demagogue with deep pockets and no conscience from doing it again. The Republicans need a superdelegate system of sane party elders who want to see the party win. If there hadn’t been superdelegates in the Democratic Party, Bernie Sanders would be within a hair’s breadth of the White House right now.

So my sixth reform is for the Republican Party machine to have the last say on who is or is not a Republican, and who can therefore stand under the Republican banner. It ought to demand a relatively longstanding commitment to the party. In October 1999, Mr. Trump left the Republicans and in August 2001 he enrolled as a Democrat. In September 2009 he rejoined the Republicans. In December 2011 he wrote on his registration form, “I do not wish to enroll in a party.” Then in April 2012 he rejoined the Republicans. If he doesn’t walk, talk or think like a Republican, then the chances are he isn’t one and shouldn’t be allowed to stand as one.

Winston Churchill, after crossing the floor of the House of Commons for the second time, joked that, “Anyone can rat but it takes a certain amount of ingenuity to re-rat.” What the Republican Party has moronically allowed Mr. Trump to do is to re-re-rat. That might have been understandable if he had been promoting traditional Republican policies and values, but he never has and is certainly not doing so now. Today he should have been a maverick third-party candidate ranting into the wind, instead of enjoying the formal imprimatur of one of the great political parties of the Western world.

Great presidential leadership has not been a prerequisite for American success. America threw up no truly great president in the 36 years between Lincoln’s assassination in 1865 and Teddy Roosevelt’s accession in 1901, but she threw up leaders aplenty. Those were also the years of America’s greatest economic growth, and the leaders of that period weren’t politicians, who had the sense to stand back from government interference. They were the great business leaders of those days, the Vanderbilts, Rockefellers, Morgans, Fricks and so on, who built the enterprises that allowed the U.S. to burst onto the world stage as the Great White Fleet circumnavigated the globe in 1909. But in the present era of anemic growth, we do need political leadership of an abnormally high order.

Can the ideals of 1776 still work in the modern world? I believe they can, indeed they are the best ones to cleave to. I’ve been rereading the Federalist Papers. Of course they are very good on how to prevent tyranny in the U.S. but for all they say about preventing vulgarity and corruption, the authors tended to assume that the people could be trusted to vote against vulgarity and corruption. They didn’t foresee a situation when there is only a binary choice, between vulgarity on one side and corruption on the other. Madison’s answer was that if people he called “fit characters” acted, then “It will be more difficult for unworthy candidates to practice.”

Just because an idea is bad, it doesn’t mean it can’t last a long time—look at Communism. Your primary system has only been around for 120 years—almost exactly half the Republic’s existence—and is ripe for reform, not least because the leaders it has thrown up are not noticeably better than the ones from before the Progressives changed the voting rules. Luckily, the Constitution makes no mention of parties or primaries, so instead we may be guided by common sense in changing the way candidates are chosen.

Very often when someone says he’s a candid friend, it’s a precursor to him saying something rude and unpleasant. Well, I’m a candid friend of America who goes on TV and radio and writes books and articles in defense of America. So I hope you won’t blame the messenger if I tell you straight that your selling point as a nation—democracy—is not cutting it in the modern world, largely because you are not selling it properly. With the one exception of female franchise in 1920 you haven’t bothered to modernize it significantly since the Progressivist era of the 1890s.

If you really want government of, for and by the people to survive and prosper when you are no longer the largest income-generator on the planet, you are going to have to raise your game. It won’t be done internally without a fight, because no politician ever genuinely thinks that a system that has had the perspicacity to put him there is broken.

But it’s no longer enough for America to navel-gaze and worry about its president’s gender or skin-pigmentation or even his ludicrous haircut. You need to look at what is happening to democracy globally. As a political system it’s on trial, and right now it’s losing across huge swaths of Asia and Africa—losing out to the ideas of totalitarian state-directed corporatism that seems to be delivering much higher growth and much better leaders.

America needs to double down on the concepts that made her great and modernize the political system that gave her global hegemony in the first place. These abysmal presidential candidates are a depressing symptom of a larger problem with American politics—but now you have four years to change the system. You owe it to the American people never again to give them such a putrid choice as the one they face the Tuesday after next.

Mr. Roberts, a historian, is a professor of war studies at King’s College London and the author of many books, including “Napoleon: A Life” (Viking, 2014). This article is adapted from the Manhattan Institute’s Wriston Lecture, which he delivered in New York City on Thursday evening.