YAVUZ SULTAN SELİM KÖPRÜSÜ

Şîrler pençe-i kahrımda olurken lârzan Beni bir gözleri âhûya zebûn etti felek (Sultan 1.Selim)

Açıklaması : Aslanlar benim kahredici pençemden titrerken Felek beni bir âhu gözlüye yenik düşürdü

Dideler rûşen (gözünüz aydın) olsun sevgili yâran ; sevgili dünyamız güneşimiz çevresinde bir tur daha attı. Yeni yılın dünyamıza barış, dostlarımıza ve ailemize sağlık ve mutluluk getirmesini dileriz.

 Lise birinci ya da ikinci sınıf yıllarımız : Peştemala sarılmış, takunyalı , muhteşem nüktedan iki sevgili arkadaşımız , Cemal (âşık) ve Faruk , ders çalışma salonunun önündeki sekiye salınarak çıkarlar. Faruk (Sultan Selim), “s” ve “z” seslerini dilini dişleri arasından tıslatarak peltek peltek konuşur : “Lala, af buyur kıçımızdaki çıban gayetle ızdırap vermektedir, n’apsak gerek ?” diye sorunca, Cemal (Lala) : “Hünkârim galiba artık o çıbanı , söylemesi ayıptır, sıkmak iktiza ediyor” deyince, Sultan Selim dört ayak pozisyonunda eğilip, dilini ön dişlerinin arasından İngilizce “the” sözcüğü gibi tıslatarak : “SIK LALA SIK !” demesiyle, ve lalanın da gaddarca “Sık”masıyla sultanımız hamamda ossaat can veriyor. Mutalâ salonu alkıştan yıkılırken Faruk ve Cemal seyircileri selamlıyorlar.

Hepinizin sürekli merak ettiğiniz gibi, sevgili güneşimize en yakın yıldız sistemi hâlâ Alfa Centeuri’dir. Misal : Hüdâ korusun, diyelim saniyede üçyüzbin kilometre hızla giden bir uçağa bindiniz ; bu hızla AlfaCentaurş’ye varmanız dörtbuçuk yıldan fazla zamanızı alır.

Geçtiğimiz yıl Amerika’nın başkenti Washington’daki önemli bir köprü, “Key bridge”, serseri bir yük gemisinin çarpmasıyla çökmüştür. Bu köprü “KEY” adını Amerikan ulusal marşının sözlerini yazan Francis Scott Key adlı şairden almaktadır. Zatım bu köprüyü Georgetown üniversitesinde çalışırken evden hastaneye hastaneden eve giderken her gün kullanmış idik. Ülkemizdeki önemli köprü , yol, sokak, caddelere neden şairlerimiz ve cumhuriyetimizi kuran kahramanların adını verilmez de Osmanlı padişahlarının ya da yabancı, hatta “Kennedy caddesi” örneği, Türk düşmanı politikacıların adları verilir ?

Görkemli uzayımızın bu küçücük bölümünü size şöyle ballandırayım: Hacı bekir lokumundaki şeker tozunun bir zerresini alın. Bu zerrenin çıplak gözle katiyyen görülmediğini görüp, anında görgünüzün artacaktır. Sevgili güneşimiz bu lokum tozu büyüklüğündeki dünyamızdan iki buçuk santim uzaktadır. Bu ikibuçuk santimin her milimetresine 400 adet dünya sığar. Tam bu sırada ise, “Alpha Centauri”, altıbuçuk kilometre uzakta ikamet etmektedir ki inanmayan neuzibillah ossaat kâfir olur. Aşağıdaki gerçek görüntüde, “Alpha Centauri”nin, çılgın bir gök taşının yaptığı çizginin hemen altındaki güzel bir pozunu göreceksiniz. Heyhat biz görüntülüyemiyoruz , çünkü Alpha Centauri ancak güney yarımküredeki insanlara kendini görüntületiyor.

ALPHA CENTOURI (Güneydeki en parlak yıldız)

“Padişahımız Yavuz, dede katili, baba katili, kardeş katili, yeğen katili,belki de evlât katili , velhasıl bütün ailesinin katilidir” (İsmail Hami Danişmend : “İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi” ; Cilt 2, S.79, 20210)

Sultan Selim’i öldüren çıban hakkında karıştırdığımız birçok kaynak (I.H.,Necdet Sakaoğlu, İ.H.Uzunçarsılı, Dr. İzzettin Barış, I.H. Danışmend), çıbanın sultanın vücudunun neresinde olduğu konusunun tartışmalı olduğunu göstermektedir. Topladığımız bilgilerden edindiğimiz kanı , çıbanın sultânımızın mübarek kıçlarında olduğu, fakat birçok tarihçinin “Yok artık..koskoca padişahın hâşâ mübarek kıçında olabilemez, elbet sırtındadur ve dahi iki kürek kemuğu arasındadur” diyerekten gerçeği asırlardır çarpıttıklarına inanmaktayız.

Sultan Selim’den sonra Osmanlı tahtına Selim’in tek oğlu Süleyman (Kanuni) hoplayacaktır. Süleyman’ın başka erkek kardeşi olmadığından, kardeş katili olmaktan kurtulmuştur. Sultan Selim’in eşi ve Kanuni Süleyman’ın annesi Hafsa sultanın bu konudaki katkıları, günahı uyduranların boynuna, inkar edilemez derler. Güya Hafsa sultan başka cariyeleri hamile etmesin diye oğlu Selim’i, töbeler ossun, zamanın LGBT toplumuna alıştırıp, eşcinsel ilişkilerini özendirmiştir derler.

HAFSA SULTAN

Yavuz’umuz şairliğe de fena merak sarmış olup bir şiirinde, yalanım varsa gözüm çıksın, aynen şöyle demiştir :

“Ben yatam lâyık mı ol karşımda ayağın dura                                                                       Serv-i nâzıma deyin ben öldükte namâzım kılmasın”                                                     (Y.S.Selim)                                                                                                                                     (Serv-i naz = Uzun boylu sevgili)

Kadın kısmı İslam dininde katiyyen cenaze namazı kılmadığından, sultanımızın ayakta namaza duran sevgilisi sakın ola.. vay başımaa..er kişi mi ola ?  

Oldu olacak, Selim Han’ımızın güzel bir suretini de aşağıya eklemişizdir ki bu da “gûşumuza mengûş” (kulağımıza küpe) ola.

Hem katil hem de şair olan sultanın “Vezn-i ahir” yöntemiyle bizzat kendisinin yazdığı bildirilen dörtlüğü hizmetinize sunuyorum.

“Sanma şâhım // herkesi sen // sâdıkâne // yâr olur                                                          Herkesi sen //dostun mu sandın // belki ol // ağyâr olur                                              Sâdikane // belki ol / /âlemde bir // dildâr olur                                                            Yâr olur, // ağyâr olur, // dildâr olur,// serdâr olur.”                                                        (Y.S.Selim} 

(ağyâr= yabancı, dildâr=gönül alan sevgili, serdâr=asker ; komutan). (“Vezn-i âhir”= “Her dizesi bi bent oluşturmak üzere iç uyaklı olarak düzülmüş bir dörtleme türü”   : NND Sözlük }          

Şimdicik bu muhteşem şiiri bir de “//” ile ayırdığımız yerlerden, yukardan aşağıya doğru bir okuyun da, dîdeleriniz (gözleriniz) hem yaşarsın hem de “Vezn-i âher” nasıl olurmuş bir görünsün..   Öte yandan, Sultan’ımız devrinde kadınlar katiyyen asker olamadığına göre, amanın yoksam Yavuzumuz’un “sadıkhâne yâr” olan “serdar”-asker- sevgilisi.. töbeler olsun..er kişi miydi ?

YAVUZ SULTAN SELİM

Bence İstanbulumuz ve diğer yurdumuzun önemli köprülerine, ve yollara unutulmaz şairlerimizin ve yazarlarımızın adları da pek yakışırdı doğrusu . Hele ulusal marşımızın şairi Mehmet Akif Ersoy, ve diğer edebiyat dâhileri, Reşat Nuri Güntekin, Fatih Rıfkı Atay, Hüseyin Rahmi, ya da halk ozanları Yunus Emre, Karacaoğlan, Aşık Veysel, Pir Sultan Abdal gibi düzinelerle ad sayabiliriz.

Sultan Selim, İslam halifeliğini ülkeye getirdikten hemen sonra, kırkbini aşkın Alevi yurttaşımızı kılıçlarla öldürtmüş idi. Yobazlık ve halifelik gücüyle matbaanın ülkemize gelişi 280 yıl kadar geciktirilmiştir ki bu gecikme belki de ülkemizin şimdiki dertlerinin baş nedenidir.

Gözleriniz hep yükseklerde olsun. FPT Dr. Timur Sümer

İLKBAHAR ILIMI NEVRUZ VE KARACAOĞLAN

Bu yıl “BAHAR ILIMI” (“SPRING EQUINOX”) İstanbulumuz’da 21 MART 2026 CUMARTESİ GÜNÜ sabah saat 11:01:06 (Onbiri bir dakika altı saniye gece) idrâk edilecektir; şimdiden sevabıma uyarayım da baharı aniden görüp telâs yapmayın.

İnsanlığın gelmiş geçmiş en büyük şairlerinden Hz. Karacoğlan’ı yavaş yavaş sindire sindire okuyun :

“Alâ gözlerini sevdiğim dilber Say edip âleme bildirme beni. Açıp ak gerdanın durma karşımda Ecelimden evvel öldürme beni”. (K= KARACAOĞLAN)

Savaş rezilliğinin bile bir mertliği, dürüstlüğü, yiğitliği olur : Barış için taraflar bir araya gelip görüştükleri sırada kalleşçe kız çocukların okuluna Tomahawk adlı bombalı füzeyi atmak, kırk dakika sonra da yardıma gelenleri öldürmek için ikinci füzeyi aynı yere atmak, nasıl bir alçaklıktır ?

“Alâ gözlerini sevdiğim dilber
Niçin benden böyle şüphelenirsin
Bizlere gelince nâz üstüne nâz
Ellere gelince cilvelenirsin ” (K)

AKP öncesi yıllarda ülkemizde, buz dolabı kıtlığı olduğu gibi imam kıtlığı da olup, imam milleti 5-6 köyün hizmetine girer, her köyde bir yıl kadar kalırmış. İmamın biri günün birinde cemaatin önünde namaz kıldırırken secdeye varıp, af buyurun, mâbadından gürültülü bir gaz çıkarmış, lâkin hiç bozuntuya vermeden namazı başarıyla bitirmiş. Köylü milleti ise sus pus olup bu durumun lâfını bile etmemiş. Lâkin fena halde utanan hoca ertesi gün topar apar köyden ayrılmış. Aradan on yıl geçmiş. Hoca, “nasıl olsa ölen öldü kalan da hatırlamaz” diyerekten aynı köye dönmüş. Köyde rastladığı ilk çocuğa “Oğlum maşşallah, sen kaç yaşındasın ?” diye sorduğunda çocuktur, “Vallâ herkes imamın namazda osurduğu yıldan iki yıl sonra doğduğumu söylemekteler” diyesi varmış.

“Alâ gözlüm ben bu elden gidersem
Zülfü perişanım kal melil melil
Kerem et aklından çıkarma bena
Ağla göz yaşını sil melil melil” (K)

Yeri gelmişken, serimize (başımıza) gelen acıklı bir fıkrayı anlatsam gerek.
Yıllar önce bir genç topluluğun düzenlediği Nevruz şenliklerine katılmış, haddimizi bilmeden gençlere uyup Nevruz ateşinin üzerinden hoplayıp atlamaya soyunmuş idik. Ateşin üzerinden güzelce hoplamış idik lâkin öte yanda yeryüzüne varmamızla dizlerimiz çözülmüş, yüzükoyun düşerken tapançalarımız (avuçlarımız) fene halde sıyrılmış, hâliyle de müthiş mahcub olmuş idik. Neyse iyileşiriz bu olay da unutulur diyerekten efkâr (fikirler) yürütmüş idik.
Aradan 3-4 yıl geçmiş o sırada büyük bir otelde büyük bir politik toplantıya katılmış idik. Toplantının “Hoşgeldin” salonunda on onbeş genç delikanlı tepsilerle içki ikram ederken, gençlerden biri gülerekten fakire yanaşıp, herkesin duyacağı yüksek bir sedâ ile, “Aaa hocam siz Nevruz’da ateşin üzerinden atlarken düşen doktor abi değil miydiniz!?” diye fakire yanaşmış, köy imamının osurması misali, ateş üzerinden zıplamamızı herkesin içinde suratımıza vurmuş idi.

“Karac’oğlan der ki ölüp ölünce
Ben bir güzel sevdim kendi hâlimce
Varıp gurbet ele vasıl olunca
Dostlardan haberim al melil melil” (K)

Çok değil bir milyar yıl kadar önce, sevgili dünyamız güneşimizin çevresini tavâfa başladıktan az bir sonra, uzaklardan gelen koca bir kaya kitlesinin dünyamıza küttedenek çarpmasıyla kopan parçadan ay dedemiz oluşmuş, çarpmanın etkisiyle önce şallak mallak olan dünyamız, daha sonra da ay dedemiz sayesinde dikelmiş, dikelme ekseni ise 23 derece kaykılıvermiş idi. Bu kaykılma sonucu ise mevsimler oluşmuş, sevgili dünyamızı da börtü böcek sarıvemiş idi. Bu olayı izleyen milyonlarca yıl içinde ise, ay dedemiz dünyamızın etrafında fır dolanaraktan onu topaç misali dikelterek takla makla olmasını engellemiş, sonraki zamanda ise gel-gite (med ve cezir) yol açıp dünyamızı şenlendirmiş idi.
Bu eksen kaykılması yüzünden, her 20-21 Mart dolayında ekvator halkamız (ekvatorun oluşturduğu halka) güneşin yörüngesinin halkasıyla hırp diye çakıştığından, bu durum “İLKBAHAR ILIMI” ya da “vernar equinox” tesmiye edilip (isimlendirilip) , ve güya, gece ile gündüz birbirine eşit olduğundan “NEVRUZ” geldi hoş geldi diyerekten bayram etmekteyiz.
Şimdilerde ise, devâsa ateşler yakıp, ele güne hoşgörü ibreti olsun mürâdı ile, büyük elçileri ve dahî politikacıları ateş üzre hoplatıp, tabançalarımızla (avuçlarımızla) şıpıdık çalıp alkışlayaraktan, resimlerini gazetelere basmayı iş edinmişizdir.

“Alâ gözlerini sevdiğim dilber
Şirin kelâmina yürek doyar mı. Ben bir divaneyim bir şey bilmezim Güzel olmayanı gönül sever mi ?” (K)

İmdii.. ve de lâkin:

Gece ve gündüz asla eşit olabilemez. Zîra güneşimiz, battıktan sonra bile, atmosfer kırması yüzünden, 5-6 dakika görünmesini sürdürmektedir.
Üstelik hem güney hem de kuzey kutbunda bu sırada güneş asla batmayıp Mevlevî dervişi misâli, ufka paralel dolanıp durmaktadır.

(Bu fakirin teleskopundan Ay Dede’nin güzel bir pozu.)

Yıllar önce aklı sivri bazı bilim adamları, “Acep günebakanlar güneşi ne kadar izlerler” merâki ile günebakan çiçeklerini güney kutbunda dikmişlerdi de, zavallım günebekanlar güneşe bakaraktan döne döne boyunlarını yeni yunmuş çamaşır misali burup, hepten telef olmuşlar idi.

“Alâ gözlerini sevdiğim dilber Uyuyup uykuya kanamaz oldum Deli miyim mecnun muyum ben neyim Sırrımı yâd ele veremez oldum” (K)

Dünyamızın aydınlık parçası ile karanlık parçasını ayıran çizgiye “ara çizgi” ya da “Terminatör” denir. Dünyamıza uzaydan baktığınızda gördüğünüz gece ile gündüzün ayrıldığı çizgidir bu. Yirmibir Mart’ta bu “ara çizgi” hem kuzey hem güney kutbunun üzerinden aynı anda geçer.
Lâkin atmosferimizin güneş ışığını kırması (“refraction”) nedeniyle hem kuzey hem de güney kutbunda 21 Mart’ta güneşimiz 24 saat süreyle durmadan ufuk çizgisinde 360 derece dönerek pırıldar, ve iki kutupta da 24 saat boyunca gece asla olabilemez.
Akıllara ziyan bilgiler bunlar kıymet bilene.

(Fakirin teleskopundan “Mare Crisium”un güzel bir pozu)

Bahar ilimında (ve de hatta güz ilimında) sevgili güneşimiz tam DOĞUDAN DOĞAR ve TAM BATIDAN BATAR. Yılın diğer günlerinde SEVGİLİ GÜNEŞİMİZ ASLA tam doğudan doğup tam batıdan batmaz. Pusulalarınızı akord etmeniz için bulunmaz bir fırsattır bahar ilimi.

“Karac’oğlan der ki yandım kul oldun Aradım güzeli yanımda buldum Ay doğup da şafak atmakta sandım Meğer yarin düğmeleri çözülmüş” (KARACAOĞLAN)

Gözleriniz hep yükseklerde olsun
FPT Dr.Timur Sümer

YAVUZ SULTAN SELİM KÖPRÜSÜ

Şîrler pençe-i kahrımda olurken lârzan Beni bir gözlerin zebûn etti felek (Sultan 1.Selim)

Açıklaması : Aslanlar benim kahredici pençemden titrerken Felek beni bir âhu gözlüye yenik düşürdü

Dideler rûşen (gözünüz aydın) olsun sevgili yâran ; sevgili dünyamız güneşimiz çevresinde bir tur daha attı. Yeni yılın dünyamıza barış, dostlarımıza ve ailemize sağlık ve mutluluk getirmesini dileriz.

 Lise birinci ya da ikinci sınıf yıllarımız : Peştemala sarılmış, takunyalı , muhteşem nüktedan iki sevgili arkadaşımız , Cemal (âşık) ve Faruk , ders çalışma salonunun önündeki sekiye salınarak çıkarlar. Faruk (Sultan Selim), “s” ve “z” seslerini dilini dişleri arasından tıslatarak peltek peltek konuşur : “Lala, af buyur kıçımızdaki çıban gayetle ızdırap vermektedir, n’apsak gerek ?” diye sorunca, Cemal (Lala) : “Hünkârim galiba artık o çıbanı , söylemesi ayıptır, sıkmak iktiza ediyor” deyince, Sultan Selim dört ayak pozisyonunda eğilip, dilini ön dişlerinin arasından İngilizce “the” sözcüğü gibi tıslatarak : “SIK LALA SIK !” demesiyle, ve lalanın da gaddarca “Sık”masıyla sultanımız hamamda ossaat can veriyor. Mutalâ salonu alkıştan yıkılırken Faruk ve Cemal seyircileri selamlıyorlar.

Hepinizin sürekli merak ettiğiniz gibi, sevgili güneşimize en yakın yıldız sistemi hâlâ Alfa Centeuri’dir. Misal : Hüdâ korusun, diyelim saniyede üçyüzbin kilometre hızla giden bir uçağa bindiniz ; bu hızla AlfaCentaurş’ye varmanız dörtbuçuk yıldan fazla zamanızı alır.

Geçtiğimiz yıl Amerika’nın başkenti Washington’daki önemli bir köprü, “Key bridge”, serseri bir yük gemisinin çarpmasıyla çökmüştür. Bu köprü “KEY” adını Amerikan ulusal marşının sözlerini yazan Francis Scott Key adlı şairden almaktadır. Zatım bu köprüyü Georgetown üniversitesinde çalışırken evden hastaneye hastaneden eve giderken her gün kullanmış idik. Ülkemizdeki önemli köprü , yol, sokak, caddelere neden şairlerimiz ve cumhuriyetimizi kuran kahramanların adını verilmez de Osmanlı padişahlarının ya da yabancı, hatta “Kennedy caddesi” örneği, Türk düşmanı politikacıların adları verilir ?

Görkemli uzayımızın bu küçücük bölümünü size şöyle ballandırayım: Hacı bekir lokumundaki şeker tozunun bir zerresini alın. Bu zerrenin çıplak gözle katiyyen görülmediğini görüp, anında görgünüzün artacaktır. Sevgili güneşimiz bu lokum tozu büyüklüğündeki dünyamızdan iki buçuk santim uzaktadır. Bu ikibuçuk santimin her milimetresine 400 adet dünya sığar. Tam bu sırada ise, “Alpha Centauri”, altıbuçuk kilometre uzakta ikamet etmektedir ki inanmayan neuzibillah ossaat kâfir olur. Aşağıdaki gerçek görüntüde, “Alpha Centauri”nin, çılgın bir gök taşının yaptığı çizginin hemen altındaki güzel bir pozunu göreceksiniz. Heyhat biz görüntülüyemiyoruz , çünkü Alpha Centauri ancak güney yarımküredeki insanlara kendini görüntületiyor.

ALPHA CENTOURI (Güneydeki en parlak yıldız)

“Padişahımız Yavuz, dede katili, baba katili, kardeş katili, yeğen katili,belki de evlât katili , velhasıl bütün ailesinin katilidir” (İsmail Hami Danişmend : “İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi” ; Cilt 2, S.79, 20210)

Sultan Selim’i öldüren çıban hakkında karıştırdığımız birçok kaynak (I.H.,Necdet Sakaoğlu, İ.H.Uzunçarsılı, Dr. İzzettin Barış, I.H. Danışmend), çıbanın sultanın vücudunun neresinde olduğu konusunun tartışmalı olduğunu göstermektedir. Topladığımız bilgilerden edindiğimiz kanı , çıbanın sultânımızın mübarek kıçlarında olduğu, fakat birçok tarihçinin “Yok artık..koskoca padişahın hâşâ mübarek kıçında olabilemez, elbet sırtındadur ve dahi iki kürek kemuğu arasındadur” diyerekten gerçeği asırlardır çarpıttıklarına inanmaktayız.

Sultan Selim’den sonra Osmanlı tahtına Selim’in tek oğlu Süleyman (Kanuni) hoplayacaktır. Süleyman’ın başka erkek kardeşi olmadığından, kardeş katili olmaktan kurtulmuştur. Sultan Selim’in eşi ve Kanuni Süleyman’ın annesi Hafsa sultanın bu konudaki katkıları, günahı uyduranların boynuna, inkar edilemez derler. Güya Hafsa sultan başka cariyeleri hamile etmesin diye oğlu Selim’i, töbeler ossun, zamanın LGBT toplumuna alıştırıp, eşcinsel ilişkilerini özendirmiştir derler.

HAFSA SULTAN

Yavuz’umuz şairliğe de fena merak sarmış olup bir şiirinde, yalanım varsa gözüm çıksın, aynen şöyle demiştir :

“Ben yatam lâyık mı ol karşımda ayağın dura                                                                       Serv-i nâzıma deyin ben öldükte namâzım kılmasın”                                                     (Y.S.Selim)                                                                                                                                     (Serv-i naz = Uzun boylu sevgili)

Kadın kısmı İslam dininde katiyyen cenaze namazı kılmadığından, sultanımızın ayakta namaza duran sevgilisi sakın ola.. vay başımaa..er kişi mi ola ?  

Oldu olacak, Selim Han’ımızın güzel bir suretini de aşağıya eklemişizdir ki bu da “gûşumuza mengûş” (kulağımıza küpe) ola.

Hem katil hem de şair olan sultanın “Vezn-i ahir” yöntemiyle bizzat kendisinin yazdığı bildirilen dörtlüğü hizmetinize sunuyorum.

“Sanma şâhım // herkesi sen // sâdıkâne // yâr olur                                                          Herkesi sen //dostun mu sandın // belki ol // ağyâr olur                                              Sâdikane // belki ol / /âlemde bir // dildâr olur                                                            Yâr olur, // ağyâr olur, // dildâr olur,// serdâr olur.”                                                        (Y.S.Selim} 

(ağyâr= yabancı, dildâr=gönül alan sevgili, serdâr=asker ; komutan). (“Vezn-i âhir”= “Her dizesi bi bent oluşturmak üzere iç uyaklı olarak düzülmüş bir dörtleme türü”   : NND Sözlük }          

Şimdicik bu muhteşem şiiri bir de “//” ile ayırdığımız yerlerden, yukardan aşağıya doğru bir okuyun da, dîdeleriniz (gözleriniz) hem yaşarsın hem de “Vezn-i âher” nasıl olurmuş bir görünsün..   Öte yandan, Sultan’ımız devrinde kadınlar katiyyen asker olamadığına göre, amanın yoksam Yavuzumuz’un “sadıkhâne yâr” olan “serdar”-asker- sevgilisi.. töbeler olsun..er kişi miydi ?

YAVUZ SULTAN SELİM

Bence İstanbulumuz ve diğer yurdumuzun önemli köprülerine, ve yollara unutulmaz şairlerimizin ve yazarlarımızın adları da pek yakışırdı doğrusu . Hele ulusal marşımızın şairi Mehmet Akif Ersoy, ve diğer edebiyat dâhileri, Reşat Nuri Güntekin, Fatih Rıfkı Atay, Hüseyin Rahmi, ya da halk ozanları Yunus Emre, Karacaoğlan, Aşık Veysel, Pir Sultan Abdal gibi düzinelerle ad sayabiliriz.

Sultan Selim, İslam halifeliğini ülkeye getirdikten hemen sonra, kırkbini aşkın Alevi yurttaşımızı kılıçlarla öldürtmüş idi. Yobazlık ve halifelik gücüyle matbaanın ülkemize gelişi 280 yıl kadar geciktirilmiştir ki bu gecikme belki de ülkemizin şimdiki dertlerinin baş nedenidir.

Gözleriniz hep yükseklerde olsun. FPT Dr. Timur Sümer

Yıllar içinde biriktirdiğimiz Eyüp Selahattin’in sergüzeştlerini hizmetinize sunuyorum.

Eyüp’ün Kemik ortopedisi asistanlığına girişinin

gerçek öyküsünü geçmişte anlatmıştık. Madem yeri

gelmiştir, duymayanlar için yeniden besteliyoruz.

Sevgili Hacettepezedeler: 

Hepiniz şahitsiniz; Eyüp rezili bu fakire yine

sataştı; Allah ıslah etsin. Lâkin bizim de istemeyerek

cevap vermemiz zorunlu oldu. 

Eyüp günlerden bir gün fakirin yanına gelip,

Ortopedinin asistan olma şartlarının tam ona göre

olduğunu, velhâsıl başını vuracağını söylemiş idi. 

Biz de gûya ilgileniyormuş gibi yaparaktan şartların

ne olduğunu sual ettiğimizde elindeki listeden bir bir

okudu. 

1. Sapına kadar erkek olmak 

2. 50 yaşından gün almamak ve askerliğini henüz

yapmamış olup, yapmaya da niyeti olmamak.

(“Oğlum bu psikiatri asistanlık şartları  değil miydi?” diye sorduğumuzda bizi tersleyip psikiatrinin şartlarının daha bile ağır olduğunu

iddia etti.) 

3.Dahiliye ve Pediatri rotasyonlarından en az birer

defa çakmak. 

4. Silkmede 40 koparmada 50 kiloluk çimento torbasını

havalara kaldırabilmek. 

5. Her ne kadar asistan adaylarının tümü erkekse de,

“n’olur n’olmaz” düsturu kavlince asistanlık sırasında

hamile kalmıyacağına dair noter huzurunda belge

imzalamak. 

İşte yüzü.. nice yalvardıysak da bu Eyüp’u caydıramadık

ve sınava girip, maalesef başarıyla asistan olmuş idi.. 

Gerisi kendisinin anlatması, vebâli de kendine ; aldı Eyüp : 

“Sınavdan bir hafta önce, Hacettepe kütüphanesinin

yerini, önceden hiç gitmişliğimiz olmadığından, sora

sora bulduk. 

Ortopedi rafındaki tek kitap olan 10 sayfalık

“Mufassal Kemik Ortopedisi” nâm  kitabı ödünç alıp

bir hafta içinde sular seller gibi ezberledik ki

sınavda mahçup olmayalım. Sınava girmemizle, Şükrü

Bayındır hocanın en kazık sorusu olarak bilinen, “Kalp

nedir ?” sorusunun yanıtını, hâliyle önceden çalışıp ezberimize

almış olduğumuzdan, “Kalp adi bir kas parçası olup,

görevi kemiklere kan basmaktır, başüstüne hocam !”

diyerekten yanıtlamamızla, Şükrü hocamızın anında

didelerinden (gözlerinden) yaşlar süzülmüş, fakiri

kucaklayaraktan bağrına basmış, af buyurun, alnımızdan 

şakkadanak öperekten, “Türk milletinin yiğit evladı !!!

, memleket senden nice Nobel’ler bekliyor”

diyerekten, salondaki herkesi hıçkırıklara gark etmiş

idi..”

Ortopediye heves eden  sınıfımızın en güçlü kızları, çimento torbası kaldırmak için günlerce  çalışmalarına karşın, diğer şartları yerine getiremedikleri için, heyhat  sınava bile alınmamışlar idi. 

(Eyüp’ten nakleden)

FPT Timur 

“Ey sözlerin aslın bilen, söyle bu söz kimden gelir                                                            Söz aslını anlamayan sanır bu söz benden gelir” (Yunus emre)

Güneş doğmadan önceki alaca karanlıkta doğu yönünde  görüp de merak ettiğiniz, tektaş elmasa benzer parlak gezegen Venüs veya Çulpan ya da Zühre diye adlandırılır.

Eşe dosta duyurulur : Ağustos ayı ortalarına yaklaştıkça “Kahraman” takım yıldızları (“Perseus”)yönünden geliyormuş gibi göründüklerinden, “Perseid meteorları” denilen göktaşı yağmurları giderek sıklaşacak, 12 Ağustos gecesinin sonuna doğru Venüs gezegeninin huzurunda zirveye ulaşacaktır.

Nusreddin hoca yine bir gün Akşehir gölüne yoğurt çalarken, akıllı komşuları her zamanki gibi yetişip, “Aman hoca yine göle yoğurt mu çalmaktasın, bilmezmisin ki göl maya tutmaz ?” diye her zamanki gibi efkâr (fikirler) yürütüp avâz etmişler.  Hoca “Lâhavle” deyip yanıtlamış :
“Bre benim aymaz köylüm… her Temmuz ayında, yurdumuzda geleneksel olan ‘Karadeniz’de gaz bulma töreni’ gazına (!) geliyorsunuz da bizim gölün yoğurt tutacağına inanmıyorsunuz ; hayret bir şeysiniz billa.

Swift-Tuttle adlı kuyruklu yıldız   (aslında yıldız mıldız olmayıp diploması sahtedir ) güneş sistemimize her 130 yılda bir girip eteğinden bol miktarda taş toprak döker ve bu taşlar ise kuyruklunun geçtiği yolda uzayda asılı kalır. Sevgili dünyamız ise bu minik taşlı tozlu mezbelelik içinden, her Ağustos ayında zorunlu olarak geçerken, gök yüzümüzde nice “yıldız kaymaları” olur, ahalimiz ise bu kaymalara bakıp nice niyetler tutmaktadırlar.
Öte yandan, Swift-Tuttle kuyruklusu en son 1992 yılında yakınımızdan geçmiş olup, bir sonraki geçişi 2122 yılında olacağından bizlerin bu geçişi göreceğimiz gayetle şüphelidir. Bu nedenle, kuyruklunun 1992 ziyaretinde gürüntülenmiş güzel bir pozunu sevabımıza yazımıza eklemiş bulunmaktayız. 

“Şu kanlı zâlimin ettiği işler
Garip bülbül gibi zâreler beni
Yağmur gibi yağar başıma taşlar
Dostun bir fiskesi pâreler beni”  (Pir Sultan Abdal)

Yeri gelmişken, birkaç gün önce başımıızdan bir fıkra geçtiki anlatmaya müstehak :  

Diş hekimi zâtımı “panoramik diş Rontgeni” için BODRUM ACIBADEM HASTANESİ  radyoloji bölümüne göndermiş idi. Elimizde istek kağıdı sıraya girip başımızı vurduk, sonra yine sıraya girip paramızı ödedik, sonra yine bekleme salonunda sıraya girdik. Üç vakit sonra teknisyen hanım adımızı ünneyip içeri çağırdı. Alaca karanlık odaya girmemizle, teknisyen hanımın “Pantolonunuzu çıkarın beyfendi” demesiyle, hayret yapıp, kendimize hitaben, “Tüh yüzüme..gördün mü bak..kadın maksadımızı yanlış anladı” diyerekten, efkâr (fikirler) yürütürken, bir yandan da”amanın olur ya, zamanlar değişti,  Türkiyemiz’de belki artık âdet böyledir, aman acemiliğimiz belli olmasın” diyerekten kemerimizi gevşetmeye soyunduk. Teknisyenin “ çabuk olun bekleyen başkaları da var” demesiyle telâş yapıp ve sıramızı kaybetmiyelim muradıyla kemerimizi gevşetip pantolonu indirirken gayri ihtiyâri, “ donum kalabilir mi ?” diye soruvermişim. Derken, nihayet usumuz serimize (aklımız başımıza) gelip korkaraktan “Diş Rontgeni için patalon çıkarmak zorunlu mu ?” diye sormamızla, önce hayret, sonra hicab, sonra da telaş gösteren teknisyen hanım “Aaa.. diş filmi yerine “diz” filmi yazmışlar” demez mi ? Apar topar pantolonumuzu çekerekten tüm sıralara yeniden girmiş idik.                                                                           

“Yıldız kaymalarının” (!) başlangıcı, 11 Ağustos gece yarısına doğru başlayıp, 12 Ağustos sabahı şâhikasına erişecektir. Yer yüzünde bulunduğumuz nokta, dünyamızın güneş yörüngesinde GİDİŞ YÖNÜNE  sabaha karşı döndüğünden, güneşin doğuşuna yaklaştıgımız alaca karanlıkta mateor yağmuru giderek hızlanır. Bu nedenle en görkemli meteor yağmuru gün ağarmadan hemen önce görünür. Arkası yatmalı bir sandalyeye kurulup, gül cemâlinizi kuzey-kuzeydoğu yönüne çevirip “yıldız kaymaları” cümbüşünü izleyebilirsiniz.
Sakın ola korkmayasınız, kafanıza taş maş düşecek değildir. Gök taşlarının hemen hepsi, kum tanesi ile leblebi büyüklüğü arasında olup, yer yüzüne düşmeden yanıp kül olur.

“Dar günümde dost düşmanım bell’oldu
On derdim var ise simdi ell’oldu
Ecel fermanı boynum takıldı
Gerek asa gerek vuralar beni” (PSA)

11 Ağustos gecesi saat 11: 30’dan sonra, fakat ille de sabaha karşı, arkası yatmalı ayak uzatmalı sandalyenize uzanıp, kuzey-kuzeydoğu yönüne doğru bakarsanız, Perseides yıldız kümesi yönünden fışkıran gök taşlarının nasıl göz yaşlarına dönüştüğünü izler de şaşar kalırsınız. Saatler ilerledikçe, özellikle gece yarısından sonra, havada uçan ışıklar bir senfoni kreşendosu gibi giderek artacak, izleyenlerde ısırılmadık parmak bırakmıyacaktır.

“Pir Sultan Abdal’ım can göğe ağmaz
Hak’tan emrolmazsa irahmet yağmaz
Şu ellerin taşı hiç bana değmez                                                                                                           İlle dostun gülü yâreler beni”                                                                                                           (Pir Sultan Abdal)

Hz. İsa’nın doğumu sonrası sevgili dünyamız güneş çevresinde 258 kez pervane olup, 10 Ağustos tarihine gelince, Roma’lı alçaklar, Lawrence adlı azizi, yetimlerin ve de yoksulların parasını Romalı’lara yedirmediği için ızgara ocağında kızartarak öldürmüşlerdi.                                                                                                                                                     

“Pir Sultan Abdal’ım can göğe ağmaz
Hak’tan emrolmazsa irahmet yağmaz
Şu ellerin taşı hiç bana değmez                             İlle dostun gülü yâreler beni”                                                                                                           (Pir Sultan Abdal         

Aziz Lawrence ızgarada kızararaktan yana dursun, aradan henüz 1750 yıl bile geçmeden aynı kilisenin en başı, Papa John Paul rezili, erkek çocukların ırzına geçen papazların ayıbını örtbas için, yoksullar için toplanan 400 milyon doları utanmadan sus payı olarak dağıtacaktır ki, lâhavlenin böylesi de ancak AB’ye yakışır?

Aziz Lawrence’in kızartıldığı 10 Ağustos 258 gecesi, gök yüzümüzün Perseides  yıldız kümesi yönünden fışkırarak atmosferimize giren gök taşları ise öyle bir gösteri sunmuşlar idi ki, bakan oğlunun düğünündeki havâi fişekler kaç para.O zamandan beridir bu gök taşı gösterisine “Saint Lawrece’in göz yaşları” denir ve de, doğrusu pek de yakışmaktadır.
Bu yıl, sevgili dünyamız, 130 yılda bir güneş sistemize giren Swift-Tuttle kuyruklu yıldızının döktüğü taşların içine her ne kadar 24 Temmuz’da girmeye başlamışsa da, gök taşlarının en yoğun görkemi 12 Ağustos gecesi-13 Ağustos sabahı olacaktır ki, biz insanlığımızı yapıp duyuralım da gerisi size kalmış.

                                                                                                                                                       Gözleriniz hep yükseklerde olsun,

Fakir-i pür taksîr
Dr. Timur Sumer

AŞAĞIDA ;
1. AZİZ LAWRENCE’İN KIZARTILDIĞI IZGARA OCAĞI (ROMA’DA SERGİLENİYOR.)
2. SWİFT-TUTTLE KUYRUKLUSUNUN 1992’DE ÇEKİLMİŞ GÖRÜNTÜSÜ                

St Lawrence’in kızartıldığı ızgara

Swift-Tuttle kuyruklusunun 1992 görüntüsü

Papa ve Timur (:

Yiğit uzun bir ayrılıktan sonra atının üzerinde ve yorgun ve terli olarak sevdiğinin köyüne ulaşır.Sevgilisi ona sevgi gösterir, mahraması ile terini siler. Yiğit oğlan da sevdiğine bir övgü döşenir. Güzel mi oldu şimdi bu benim anlatışım ? Oysa aşık Karacaoğlan şöyle anlatıyor:  Ağlama Sevdiğim Gül Dedi Bana  “Seherden uğradım dostun köyüne  Hoş geldin sevdiğim in dedi bana  Tomurcuk memesin verdi ağzıma  Yorgunsun sevdiğim em dedi bana  Benim yârim gelişinden bellidir  Ak elleri deste deste güllüdür  İbrişim kuşaklı ince bellidir  İnce bellerimi sar dedi bana Benim yârim bana yalan söylemez  Söylerse de gıybetimi eylemez  El yanında ikrarını söylemez  Elleri uyut da gel dedi bana  Mestine de deli gönül mestine  Aşık olan gül gönderir dostuna  Telli mahramasın attı üstüme  Terlisin sevdiğim sil dedi bana  Karac’oglan sırrın kime danışır  Siyah zülfü mah yüzüne kıvrışır  Ayrılanlar elbet bir gün kavuşur  Ağlama sevdiğim gül dedi bana” (Karacaoğlan) Bir delikanlı, birkaç kişilik bir genç kız grubunu görüyor ve içlerinden birinin gururlu duruşu, endamı ve tavırlarıyla ötekilerden ayrıldığını fark ediyor. Birden gönlü akıyor o kıza doğru. Sanki yanındakiler, ona hizmet eder gibi. Siz olsanız bu görüntüyü hangi kelimelerle anlatırsınız? Karacaoğlan şöyle anlatıyor: “Uydurmuş kendine üç beş menendin Sanırsın Sadrazam tuğ ile gider.” İşte Türkçemiz’in gücü. “İlk akşamdan vardım kavil yerine O ne, baktım kömür gözlüm gelmedi Bilmem gaflet bastı yattı uyudu Bilmem o yar bize küstü gelmedi.” (Karacaoğlan) Hangi yüzyılda ya da hangi kentte olursa olsun (ister İstanbul, ister New York, ister Paris), sevgilisi randevuya gelmeyen genç âşığın yürek çarpıntıları ve kafasındaki sorular su gibi akıp giden bir dille anlatılıyor. Şiir devam ederken, umutsuzca bekleyen âşık, yürek paralayan bir yargıya ulaşıyor: “Benim mecbur olduğum fark etti Zalım garaz etti kaçtı gelmedi.” Nasıl usta bir psikoloji, nasıl büyük bir anlatımdır bu. “Mecbur olduğu” fark edilen bir tutkulu âşığın terk edilmesi, insan ilişkilerinin önemli gizlerinden birisi değil mi? Bence öyle. Aynı psikolojik durumu Sigmund Freud da yazabilirdi, Erich Fromm da. Ama onlar değil, 17. Yüzyılın başlarında yaşamış, Çukurova’da omuzuna asılı sazıyla diyar diyar dolaşan genç bir ozan yapıyor bu saptamayı. Gözleriniz yükseklerde olsun FPT Dr. Timur Sümer

Yeşilırmak kıyısında bir heykel daha var, onunla ilgili yazıyı sevgililer gününe bıraktım.

Heykelde Ferhat’ın dağları delmesi ve Şirin’in onu hasretle beklemesi konu edilmiş. Ferhat ile Şirin, sadece Türkiye’de değil, Azerbaycan’da, İran’da da anlatılıp, yazıya dökülmüş. Hikâyenin özü şu; Ferhat Şirin’e aşık, şirin Ferhat’a aşık. Şirin’in babası kızını Ferhat’a vermek istemez, bunun için Ferhat’tan dağları delip çok uzaklardan kente su getirmesini ister. Ferhat da dağları dele dele, kayaları oya oya su yolu açmaya başlar ve hedefe de çok yaklaşır. Bunu öğrenen Şirin’in babası kızın dadısını Ferhat’ın yanına gönderir. Dadı, Ferhat’ın yanına gider ve boşuna uğraşma Şirin öldü der. Ferhat, çok üzülür, elindeki gürzü havaya fırlatır, gürz Ferhat’ın kafasına düşer ve Ferhat ölür. Bunu duyan Şirin de kendisini hançerle öldürür.

<image.jpeg>

Ferhat ile Şirin

Hikâye, aşkın ne kadar yüce ve güçlü bir duygu olduğu anlatır. Buna benzer Kerem ile Aslı ve Leyle ile Mecnun hikayeleri de var. Kerem, Aslı uğruna kendisini yakar. Mecnun ise çöllerde dolaşıp Leylasını arar.

Mecnun’un hikayesi diğer ikisinden farklıdır.  Mecnun âşık olduğu Leyla’yı bulmak için çöllerde dolaşırken bir gün Leyla ile karşılaşır ama sevinmez ve mutlu olmaz. Leyla bunun nedenini sorar. Mecnun cevap verir: “Ben Leyla için çöllere düştüm, hayatımı onu bulmaya adadım. Şimdi seni buldum ama sen içimdeki Leyla değilsin.”

Aslında Mecnun kendi hayal dünyasında mevcut bir güzele aşıktır. Âşık olduğu kızı Leyla sanır ama onun ile karşılaşınca hayalindeki kızın o olmadığını anlar. Bu durum hepimiz için geçerli; çoğu zaman gerçeği değil, kafamızda oluşturduğumuz imgeyi severiz ya da ondan nefret ederiz. Onun için diyorum ki, aman dikkat! İnsanları yanlış tanımayın, hayal kırıklığına uğrarsınız.

En güzel Leyle ve Mecnun hikayesini yazan Fuzuli’ye göre esas aşık kendisidir. Mecnun’un aşkını pek beğenmez; şöyle der:

Mende Mecnûn’dan füzûn âşıklık isti’dâdı var

Âşık-ı sâdık menem Mecnûn’un ancak adı var.

Fuzuli için âlem aşktan ibaretmiş:

İlm kesbiyle pâye-i rif’at

Arzû-yı muhâl imiş ancak

Aşk imiş her ne vâr âlemde

İlm bir kıyl ü kaal imiş ancak

Aşka bu kadar değer veren Fuzuli onu bela ve dert olarak görür ama bu dert yüklü beladan kurtulmak istemez.

Aşk derdiyle hoşem el çek ilacımdan tabib

Kılma derman kim helakim zehri dermanındadır.

Yâ Rab bela-yı aşk ile kıl âşîna beni

Bir dem bela-yı aşktan kılma cüdâ beni”

Aynı Fuzuli bir başka şiirinde insanlara aşktan uzak durmalarını öğütler:

Can verme sakın aşka aşk afeti candır

Aşk afeti can olduğu meşhuru cihandır

Sakın isteme sevdayı gam aşkta her an

Kim istedi sevdayı gamlı aşk ziyandır

Her ebrulu güzel elinde bir hançeri honriz

Her zülfü siyah yanında bir zehirli yılandır

Yahşi görünür yüzleri güzellerin emma

Yahşi nazar ettikte sevdaları yamandır

Aşk içre azap olduğu bilirem kim

Her kimseki aşıktır işi ahü figandır

Yadetme güzel gözlülerin merdümi çeşmin

Merdüm deyip aldanma kim içtikleri kandır

Gel derse Fuzuli ki güzellerde vefa var

Aldanmaki şair sözü elbette yalandır.

Tolstoy ise aşka pek de inanmaz. Bu konudaki düşüncelerini Kreutzer isimli kitabında roman kahramanı Pozdnişev’in ağzından anlatır. Roman, trenle seyahat eden insanların kendi aralarındaki konuşmalarla başlar. Vagondaki bir kadının gerçek aşktan söz eder, evliliğin ancak erkek ve kadın arasında böyle bir sevgi var olduğu zaman mümkündür der. Pozdnişev ise kadına hitaben şöyle der: “Siz evlenmenin temelinde aşk olduğunu söylüyorsunuz. Bense, arzu ve tutku dışında aşk diye bir şey yoktur” der. Ve devam eder: “Karıkoca, etrafa tek karılı, tek kocalı gibi görünür ama, aslında iki tarafta poligami yaşar” der. Lafın kısası Pozdnişev’e (Tolstoy’a) göre aşk diye bir şey yoktur.

İnsanların poligami hayatı yaşadığına inanan Pozdniçev, Karacaoğlan’ın şu şiirini duysa, ben size demedim mi diyebilirdi:

Yaz gelip de beş ayları dolunca

Açılmış bahçenin gülleri güzel

Yaktı beni Fadime’nin nazarı

Zülüften ayrılmış telleri güzel

Elif’i dersen de nazlıdır nazlı

Esme’yi dersen de sırf ala gözlü

Söyletme Şerfe’yi bülbül avazlı

Söylüyor Zehra’nın dilleri güzel

Emne’yi der isen incedir ince

Bağdat’ın Mısır’ın gülleri konca

Eşşe’nin kaşı da kalemden ince

Sevmeye Hörü’nün belleri güzel

Döne güzelliğin halka bildirir

Kamer pınardan da kabın doldurur

Eşşeyürüy’şünde beni öldürür

Sevmeli Cennet’in boyları güzel

Karadan da Karac’oğlan karadan

Sürün çirkinleri çıksın aradan

Herkesi sevdiğ’ne vere Yaradan

Sevdiğim Meryem’in benleri güzel

Her gördüğü güzele âşık olan Karacaoğlan, bunun vebalini gönlüne yükler:

Deli gönül, gezer gezer gelirsin,

Arı gibi her çiçekten alırsın,

Nerde güzel görsen, orda kalırsın,

Ben senin derdini çekemem gönül.

Santur mu istersin, saz mı istersin?

Ördek mi istersin, kaz mı istersin?

Tomurcuk memeli kız mı istersin?

Ben senin derdini çekemem gönül.

Çıkıp yücelere bakmak istersin,

Coşkun sular gibi akmak istersin,

Her güzelle yatıp kalkmak istersin,

Ben senin derdini çekemem gönül.

Karacaoğlan der ki, okuyam, yazam

Keleş değilim ki kervanlar bozam.

Giyinsem, kuşansam, bir hoşça gezsem,

Ben senin kahrını çekemem gönül.

Aşık Veysel için güzellik ancak aşığın sevgisi ile değer kazanır ve sevilenin yeri aşığın gönlüdür. Şairi şair yapan da sevgilisine olan aşkıdır.

Güzelliğin on par’etmez

Bu bendeki aşk olmasa

Eğlenecek yer bulaman

Gönlümdeki köşk olmasa

Senden aldım bu feryadı

Bu imiş dünyanın tadı

Anılmazdı VEYSEL adı

O sana âşık olmasa.

Sevgililer gününde dünyaya gönüller yapmaya gelen Yunus Emre’yi hatırlamamak olmaz:

Ben gelmedim dâvâ için

Benim işim sevi için

Dostum evi gönüllerdir.

Gönüller yapmaya geldim

Ne zaman dost sözcüğünü duysa aklıma ban Veysel’in ömrünün son deminde söylediği şu dörtlük gelir:

Derdim türlü türlü yoktur ilacım,

Hiçbir türlü bulamadım dermanı

Bir dost bulup dem sürmekti amacım

Gam kasavet çevreledi her yanı

Son sözü Yunus söylesin:

Gelin tanış olalım

İşi kolay kılalım

Sevelim sevilelim

Dünya kimseye kalmaz

Dostlarım, bizler çok şanslıyız; Aşık Veysel gibi dost mahrumu değiliz; birbirini seven canlardan oluşan bir dostluk grubumuz var. Bizi birleştiren de aramızdaki sevgi değil mi?

O halde “Sevelim, sevilelim, dünya kimseye kalmaz”. Zaten ömür kısa, ancak sevmeye yeter…

DR. EYÜP SELAHATTİN KARAKAŞ

ALTIN GÜNÜ

“Dur, daha bitmedi” dedi eşim “yaz, bir kilo dolmalık patlıcan, yarım kilo dolmalık biber, bir kilo da bostan patlıcanı, iki deste maydanoz, bir taze nane, bir yeşil soğan, varsa taze sarımsak…”

“Biraz ifrata kaçmıyor muyuz hanım?” diye sordum . “Zirâ” diye devam ettim “hem balık, hem rosto, hem güveç-pilav, hem patlıcan dolması, hem biber dolması hem de bir sürü meze, üstüne de meyve ve tatlı?”

“Niye ifrat olsun bey?  Bizde yedikleri son yemekte bunların hepsini yapmıştım ve misafirlerin hepsi bayıla bayıla yemişlerdi.  Şimdi aynı yemekleri bekleyeceklerdir benden.  Hem kalan fazla yemekleri buzdolabınakoyarım, yarın temizliğe gelecek olan yardımcı kadın ile paylaşırız, yenen yenir, yenmeyeni evine götürür.”

“Hatırla, “ diye ilâve etti “kadınların hepsi yaptığım yemeklerin tarifini istemediler mi benden?  Aradan beş yıldan fazla zaman geçti, özlemişlerdir benim yemeklerimi.”

“Öyle olsun” dedim, “hadi istediğin malzemeyi yazdırmaya devam et de şu alışveriş listesini tamamlayalım.”

Uzun yıllar önce oluşmuş bir arkadaş gurubumuz vardı;  ben, emekli edebiyat öğretmeni Cezmi hoca, mâlimüşâvir Mahir, diş doktoru Serdar, manifaturacı Nevzat ve tuhafiyeci Fuat,  (Bu son iki arkadaşım  ayrıdükkânların sahibi gibi görünürlerdi ama hem manifatura hem de tuhafiye dükkânına ikisi de ortaktı.)   Birbirimizle tanışıklığımız otuz yıldan eskiydi.  Onlarca yıl hep beraber haftada üç gün sabah saat altıda buluşup altı kilometre yürüyüş yapardık.  Spor yapma amacımızın yanı sıra, sabah sohbetlerinin zevki de gecenin köründesıcak yataklarımızdan kalkmamıza, yağmur-çamur demeden yollara düşmemize neden olurdu.  

Altı yıl kadar önceydi.  “Yâhu arkadaşlar” dedim “sabahları buluşmamız iyi de, neden eşlerimizle birlikteara sıra yemeğe çıkmıyoruz?  Zaten bayram-seyran, nişan-düğün gibi toplantılarda onlar da tanışmış durumdalar ve  birbirleri ile daha sık görüşmeyi arzu ediyorlar. Ha, ne dersiniz?”

Benden beş yaş kadar küçük olan mâli müşâvir Mahir  “Neden olmasın âbi?   Çok iyi bir fikir.  Hatta altın günü yapalım ki bu toplantılara katılmak mecburi hâle gelsin” dedi.

“Nasıl yâni?” diye sordu Cezmi Hoca. (Öğretmen emeklisi olduğu için ona sadece “Hoca” diye de hitap ederdik).

“Nasıl olacak hocam, her ay bir defa birimizin evinde  akşam çayı için toplanırız, gelenler ev sahibine birertüm altın verirler.  Böylece zorunluluk hasıl olur ve de hiç kimse bahaneler uydurarak gelmemezlik edemez”.

“Niye” dedi tuhafiyeci Fuat “çay yerine yemek olsa olmuyor mu?  Hem bir iki kadeh de atarız belki”.

“Âbi kadınlara zahmet olur diye yemekte buluşalım diyemedim, yoksa iyi değil iyinin iyisi olur!”.

“Tamam” dedim, ağırlama sırası için kur’a çekelim.  Her ayın son Cumartesi günü akşamı birimizin evinde yemekli altın günü toplantısı yapıyoruz bundan sonra.  Elimizden geldiğince yemek konusunda eşlerimize yardım ederiz artık.”

Kararımızı uyguladık. Çok da güzel ve neş’eli oluyordu birlikteliğimiz.  Şarkılar, türküler, fıkralar gırla gidiyordu.  Ev sahibesinin yapmış olduğu yemekler övgüler alıyor, ilginç bulunan yemeklerin tarifleri alınıyordu misafir hanımlar tarafından.  Hepimiz ayın son haftasını dört gözle bekler olmuştuk.  Ancak, daha ilk turu yeni tamamlamıştık ki Covid-19 belâsı geldi çattı ve mecburen son verdik bu güzel toplantılarımıza.  Artık görüşmelerimize ancak telefon konuşmaları ile devam edebiliyorduk ve konu dönüp dolaşıp yine eski günlerdeki altın gününe geliyordu.

Birkaç ay önceki bir telefon sohbetinde “Kovit geçti gitti, neden yeniden altın günü yapmıyoruz?” diye sordu Cezmi hoca.  “Diğerleri ile konuşalım, kabul ederlerse tekrar başlayalım” dedim.  Benim muhasebeme de bakan mâli müşâvir Mahir’i aradım.  “Âbi çok iyi olur, vallâ çok da özledik o günleri” dedi ve ilâve etti “ilk başta her ne kadar benim önerimle başlatmış olsak da, altın alıp vermenin bir manası yok artık, önce dört altını sana versinler, sonra sen birer birer hepsini geriye ver, neredebunun mantığı?”

“O zaman” dedim, diğer arkadaşlar da uygun görürlerse ilk bizim evde başlıyoruz.

İşte eşimle beraber yazmakta olduğumuz alışveriş listesi tekrardan başlatacağımız “altınsız altın günü”nün hazırlığı içindi.

Ayın son Cumartesi günü akşam saat yedi gibi ilk misafirlerimiz geldi.  Diğerlerinin gelmesi de yarım saat sürmedi.   Tekrar beraber olmanın heyecanı hepimizi öylesine sarmıştı ki herkes yüksek sesle konuşuyor, birbirine sarılıyor, kimse bir türlü sofraya gelmiyordu.  Neyse, zorla oturttuktuk hepsini.

İlk ikramımız mantar kremalı tavuk çorbasıydı.  Alkol almayan kadınlar çorba servisini geri çevirmediler ama erkeklerin gözü rakıda ve mezelerde olduğundan onlarçorbaya burun kıvırdılar.

Daha ilk kaşıktan sonra kadınlardan birisi eşime “Bu tavuk çorbası değil mi?  Hani nerede tavuk?” diye sordu.  Eşim izah etti “tavuk da var, mantar da var ama mikserden geçirdiğim için taneli değil. Arzu edenlerin çorbasına ilâve etmesi için ayıklanmış tavuk paçaları ayırdım, bakın şuradaki kâsede, isteyen alabilir.”

“Olur mu ama?  Tavuk çorbası dedin mi içinde tiftik tiftiketi görülmeli. Sonradan ilâve olmaz.”

Bir başka kadın atıldı “Hayır!  Doğrusu bu.  Zira çorba yenmez, içilir.  Yâni tümü sıvı olmalıdır”.

“Evet, dedi, lafa henüz karışmayan bir tanesi, “pirinç, mantar ve tavuk taneleri mikserle ezilmemiş olsaydı tavuklu pilav olurdu bu, çorba olmazdı.”

“Hiç de değil, kusura bakmayın ama ben beğenmedim.”

Bir soğuk rüzgâr esti sanki sofrada ve bu konuda başkaca fikir beyan etmeye devam edilmedi.  Bu konuşmaların ardından gelen uzunca sessizliğin fırtına öncesi oluşan sessizlik olduğunu nereden bilecektik?

Dileyen istediğini alsın diye, eşim ve ben diğer yemekleri ve salatayı servis tabakları ile getirip masanın ortasına dizdik.

Tabağına bir parça rosto ve bir kaşık patates püresi alan Mahir’in karısı daha ilk lokmasını yemeden “Bu rosto mu yâni şimdi?” deyiverdi “alınmayın ama ben yemeyeceğim zirâ iyi pişmemiş!”.

Bir diğeri “Nasıl olur şekerim” dedi, “bana göre fazla bile kızarmış.”

“Patlıcan dolması da çok diri duruyor” diye atıldı bir diğeri “pirinç tanelerine bakın.”

“Hiç de değil” dedi Fuat’ın eşi, “pirinçte sorun yok ama tuzsuz olmuş ve ekşisi eksik”.

Birden bire bu eleştiri salvosu ile karşılaşan eşim sapsarı bir benizle ve nutku tutulmuş olarak bana bakmaya başladı.  Kaş göz işareti ile “boşver, takma kafana” mesajı vermeye çalıştım.

“Siz güveci böyle mi yapıyorsunuz?” deyiverdi Nevzat’ın karısı “hani bunun soğanı?”

“Canım, güvece soğan konmaz ama sarımsağı az olmuşdersen tamam, o gerçekten çok az az olmuş. Vallahi ben sarımsağı bol olmayan güveci yiyemem. Kısacası ben de beğenemedim”.

Sonunda tabaklarda sadece kılçıkları kalan güzelim levrekler bile eleştirilerden nasibini aldı;  kimisi “az pişmiş”, kimisi “bunlar yanmış” dedi.

Öyle bir an geldi ki, kadınların hepsi birden konuşuyordu ve kimin ne dediği anlaşılamaz olmuştu. Seslerini duyurup baskın çıkabilmek için olabildiğince üst perdeden bağırıyorlardı.

Erkekleri meze tabaklarını ve içkilerini alarak salona gelmeye davet ettim.  Onlar da bu kakofoniden bıkmış olmalıydılar ki duraksamadan içki dolu kadehlerini ve tabaklarını alıp koltuklara yerleştiler.

Kadınların oturmaya devam ettikleri masada beğenilmediği söylenen yemekler aslında silip süpürülünceye kadar yeniyordu ama eleştiriler hiçdinmek bilmiyordu.  

Sonunda tatlıları ikram eden eşim kibarlığı bir yana bırakarak, dayanamadı ve “Hadi bakalım, revâniye ne kulp takacaksınız merak ediyorum, buyurun” dedi, burnundan soluyarak.  Anında eleştiriler gelmeye başlamış olmalı ki yine kadınlar hep bir ağızdan bağrışmaya giriştiler.  Sonunda kahveye içmeye başladıklarında sesleri biraz kesildi ve sohbet sırası biz erkeklere geldi.

“Eee, ne var ne yok?” diye hâl-hatıra başlayacağı sandığım Cezmi hoca bana dönerek “Bu rakıyı nereden aldın yâhu?” dedi.  

“Niye sordun hoca” dedim.  “Yok, tadı rakıya benzemiyor da…” demez mi?

“Valla hoca” dedim,“marketten aldım, ben imâl etmedim.”

“Yok, hayır, mesele o değil” dedi “niye soruyorum biliyor musun?

“Hayır bilmiyorum, söyle de öğrenelim.”

“Alırken şişeyi çevirip altına baktın mı?”

“Haydaa, niye ki?”

“Niye olacak, bir ve üç rakamı yazıyorsa iyidir, başka numara yazılı ise boşver, yaramaz”.

“Niye canıımm? Bizim mahallede küçük bir dükkân var, adamda eskide kalma rakılar var, ben oradan alıyorum.  İkram edilen bu rakı onların yanından bile geçemez!”

Fuat atıldı “Hoca, hoca, o senin dediğin efsane eskidendi.  Şimdi öyle bir şey yok”.

Sessizce bizi dinlemekte olan Nevzat “Yaaa bırakın rakının tadını bir yana da, bu rakı bardakları çok kalın be, içerken zevk vermiyor adama!” diye ünnedi.  Allah Allah!  Kulaklarıma inanamadım, zira beş yıl önceki bir toplantımızda ev sahibesine “Rakı bardağınız yoksa çay bardağınız da mı yok?  O da yoksa şu iri salatalığı oyup bardak yaparız, içine rakı doldurup yine de rakımızı içeriz” diyen Nevzat’a ne olmuştu böyle?

Eleştirilme sırası mezelere gelmiş olmalıydı ki, kimisi hummusa, kimisi taratora, kimisi beyaz peynire ve hattâbazıları bal gibi tatlı olan kavuna bile hata buldular.

“Hoş görülü ve güler yüzlü ev sahibi” maskesini takarak misafirleri yolcu ettikten sonra eşim “Bu ne yaaa?” dedi “Söz birliği etmişler gibi hiçbir şeyi beğenmediler, yoksa bize yapılan bir şaka mı bu?”

“Ben olayı çözdüm galiba” dedim, “televizyon kanallarında şu senin ve benim nefret ettiğimiz ve birkaç sahnesinden fazlasına dayanamayıp kapattığımız yemek yarışmaları var ya, hani o kavga, gürültü, hakaret, aşağılama ve kalleşlik üzerine kurgulanan ve de halkımız tarafından heyecanla izlenen güyâ yemek yarışmaları? İşte bu arkadaşlarım ve eşleri son yıllarda o programları seyrede seyrede bu hâle gelmiş olmalılar!”

“Yâhu anlayamadığı ne biliyor musun?” dedi, “Bir yandan her yemeği  hapır-hupur yerken diğer yandan eleştiriyor ve yemeği beğenmediklerini söylüyorlardı.  Bak, senin ifrat dediğin yemeklerden ne kadar kaldı, gel de gör!  Dün akşam yaptığım zeytinyağlı yaprak sarması buzdolabında bir günde bozulur mu yaa?  “Bu bayat vebozulmuş” dediler, iyi mi?  Hakikaten bozulmuş olabilir mi, tadına bak şunun. Bozulmuş dersen kalanı çöpe atacağım.”

“Hanım” dedim, “kalan ne varsa çöpe at gitsin, zira yemeklerin bozulup bozulmadığı önemli değil, önemli ve üzücü olan, maalesef,  insanlarımızın bozulmuş olması!”

Adil Karcı

25 Eylül 2024