CEBİNİZDE AKREP  Mİ VAR ?

Bu soruyu kime sorarsanız sorun, üç aşağı,beş yukarı alacağınız cevap;

–       Yoook!, veya;

–       Niye, herkes cebinde akrep mi gezdiriyor ki bana bu soruyu soruyorsun?,

Ya da;

–       Ne, ne, neee?  Akrep mi dedin?”, Manyak mısın sen yaa? veya;

–       Niye lan, ne zaman ödeyeceğim hesabı  başkasının üstüne  yıkmışım ki?  Ben beleşçi miyim? gibi bir şey olacaktır.  Zira,  birincisi; normal olarak kimse cebinde akrep taşımaz, ikincisi; ise    “adamın cebinde akrep var,  paraya kıyamaz ki” meyanındaki  mecaz nedeni ile,  hiç kimse “evet cebimde akrep var” diyerek “avantacı” damgasını yemeyi  kabullenmez. 

Bu soru size sorulduğunda bunlardan başka bir cevap  verir miydiniz  bilemiyorum, ama  bana sorulsa,

–       Valla şimdi  cebimde akrep yok ama zamanında her cebimde bir tane vardı, diye cevaplardım.

Osmanlı İmparatorluğunun ödeyemediği dış borçlarının ödenmesini sağlamak üzere kurulmuş olan Düyunu Umumiye İdaresinin ikna edilmesi sonucunda ülkedeki üretilen tütünün ekim, alım, işleme ve satış hakkı Fransızların kurduğu ve kısa adı Reji (Regie) olan “Societe de la Regie Cointeresse des Tabacs de l’Empire Ottoman”  şirketine verilmişti.  (1925 yılında millileştirilen bu şirket o tarihten sonra faaliyetini bir Türk şirketi olarak “Tekel” adı altında yürütmüş ise de   2008 yılında  British American Tobacco şirketine satılmaktan kurtulamamıştır.)

Biz daha doğmadan  önce  bu şirketin adı “Tekel” olarak değişmişti ama bizim gençlik yıllarımızda bile halk arasında tütün ve sigara fabrikasından bahsedilirken “Tekel” yerine hala “Reji” kelimesi kullanılırdı.  İşte bu Tekel’in ürettiği sigaralardan bizi cezbeden üç tanesi vardı; Gelincik, Yenice ve Sipahi.  Hayır, yanlış anlamayın, hiçbirimizin o yaşlarda bir tek nefes bile çekmişliğimiz yoktu, da, bizi ilgilendiren  sigaralar değil  onların kapaklı karton ambalajlarıydı.  Aralarında en değerlisi Sipahi idi.   Hem fiyatı yüksek olduğu için çok fazla tüketilemediğinden (ve bu nedenle de boş paketlerini bulmak diğerleri kadar kolay olmadığından) ve hem de kapağındaki resim ve renkler daha güzel olduğundan, çocuklar arası alış-verişte boş bir Sipahi paketi  dört adet Gelincik veya iki adet Yenice kutusu değerindeydi.  Metal sigara tabakası şeklinde üstten kapaklı olan bu sigara paketleri sert kartondan yapılırdı ve kolay kolay ezilmezdi.   Hatta, kesesi müsait olmayan (ama hava atmaya meraklı) bazı tipler,  Köylü, Asker, Bafra gibi kağıt ambalajlı, ucuz  sigaraları buldukları boş bir Sipahi paketine yerleştirerek ceplerinde taşırlardı. Tanımadıkları insanlar zaten kendilerinden sigara isteyemeyecekleri için yabancılara karşı  foyaları meydana çıkmazdı.  Tanıdık birisine sigara ikram etmek durumuna kaldıklarında ise “Yaa sabah bir paket Köylü aldım, kabı darmadağın oldu, ben de buna doldurdum” diyerek zevahiri kurtarmaya çalışırlardı.

–       Sen gaç dene duttun lan?  dedi  bizim meşhur Malak Macit.

–       Üç tane!   dedim böbürlenerek.

–       Ben de tutacaadım da, tam çekerkene iki denesi gaçtı.  İyi dutmuşun ha lan, üç denesi de cebingde mi hinci?

–       Heye, gösteriim mi? diyerek ceplerime yerleştirdiğim üç Yenice paketini çıkartıyordum ki kan kardeşim Salih’in küçük kardeşi kıvırcık Hanifi üst üste koymuş olduğu elindeki dört Gelincik paketini bize uzatarak,

–       Bende döyt tane vay!  dedi.

Yine günün şampiyonu olamamıştım.  Zamanı mıydı yani, nereden çıkıp gelmişti şimdi bu velet? 

–       Hani lan, hani?  dedi Macit, meraklı meraklı…

–       İştee, dedi Hanifi ve elindeki dört sigara paketini birer birer yere koydu. 

Hepsini dikkatlice açan Macit;

–       Hem bunnar gocuman gocuman lan?  Nerde duttun lan bunnarı?

–       Poytakal bahçesinin kenayında, çoook vay çoook!

–       Hadi gidek biz de dutak, dedi Malak. 

Az tutabilmiş olmanın can sıkkınlığı ile;

–       Geç oldu artık, eve gidek.  İstersen yarın gidip tutarık, dedim.

–       E, damam o vakıt, bunnarı salak gitsing mi?

–       Hepsini salalım, dedim, onlar yollarını bulur yuvalarına giderler.

Cebimizden çıkarttıklarımızla beraber yerdeki sigara paketlerinin de kapaklarını dikkatlice açtık ve ters çevirip birer birer yere çırptık.  Aralarında paketten düşmemek için direnen birkaç tanesi olduysa da sonuçta sekiz akrep yere düşmüş ve üst üste kümelenmişti.    Önce kımıl kımıl birbirinden çözüldüler, sonra yavaş yavaş değişik istikametlere doğru yürümeye başladılar.

–       Geşkem yuvalarına yakın bıragaydık, dedi Macit, bunnar gece deliklerine gidene gader belkim de yolda gediler yir!

–       Kedi akrebi yiyemez lan, bi sokarsa kediyi hemen öldürür allama!  Bende de beş paket var, bunları da açak hadi.

Kankardeşim Salih’in geldiğini fark etmemiştik.  Meğer o da akrep avındaymış ve tam beş tane tutmuş o gün!  Yani tutmuş olduğum üç akreple benim günün şampiyonu  olabilmem zaten hayalmiş!

O zamanlar balmumu en çok köşkerler (ayakkabı tamircileri) ve deri işleri yapanlar tarafından kullanılırdı.  Dikiş için kullanacakları pamuk ipliğini, hem sertleşmesi  hem de kayganlaşması için,  balmumu ile sıvarlardı.  Biz ise balmumunu akrep ve örümcek tutmak  için kullanırdık.  Nasıl mı? Anlatayım, önce bir kulaç kadar uzunlukta kalınca bir ip bulacaksınız.  Sonra, ağınızda çiğneyerek (veya  bir şekilde ısıtarak) yumuşattığınız kulle (bilye) kadar bir bal mumu topunu   ipin bir ucunda, parmaklarınız arasında iple beraber yuvarlayıp uzunca bir yağmur damlası şekline getirip ipe yapıştıracaksınız.    Hepsi bu kadar, akrep oltanız tamam!

Örümcek yuvaları ile akrep yuvaları birbirine benzer.  Deliklere bakan acemi birisi hangisinin akrep hangisinin örümcek yuvası olduğunu bir bakışta söyleyemez.  Aslında aralarında iki belirgin fark vardır. Örümcek delikleri toprağın içerisine dikine doğru inerken akrep delikleri yuvaya biraz eğimli gider.  Bir de örümcek yuvalarının girişinde belli belirsiz bir beyazlık olur, ki bu da örümcek salgısının delik ağzına bulaşmasından kaynaklanır.  Bunları bilmeyen acemi yarışmacılar çoğu zaman akrep  yerine örümcek tutarlardı (ki örümcek tutmak çok daha kolaydır) ve yaptıkları bu yanlışlık yüzünden çocuklar arasında maskara olurlardı.

O yaşlarda  yarışma amaçlı yaptığımız akrep tutma oyunu aslında bir yarışma olduğu kadar bir cesaret gösterisiydi de.  Akrep tutmaya fazla meraklı değildim ama “korkak” damgası yememek için her yarışmaya ben de katılırdım.  Akşam bir araya gelip tutulan akrepler sayıldığında bir adet bile akrep tutmuş olmak yeterli cesarete sahip olmak demekti.  Genelde, bizden birkaç yaş büyük olan Özdemir en fazla akrebi tutar ve birinci olurdu.  Bir defasında tam dokuz akrep tutmuştu.  Zaten bu rekor hiçbir zaman da kırılamadı.  Fazla akrep tutabilmek için, “acaba dışarıya çıkar mı” diye, akrep yuvasını su ile doldurmak gibi bir hileye baş vurduğumuz da oldu ama akrebin su altında uzun süre yaşayabilme özelliği bizim çabalarımızı boşa çıkardı.  Yani, bu işin hilesi hurdası olmuyordu ve balmumlu ipten başka seçeneğimiz yoktu.  Üstelik bir delikte sadece bir akrep yaşadığından, bir defada iki akrep tutma gibi bir şansa da sahip değildik.

O yıllarda Adana barajı yeni yapılıyordu ve henüz ovaya su verilmemişti.  Bu nedenle, ovada buharlaşma az olduğundan, yaz aylarında hava şimdi olduğu kadar nemli olmazdı.  Yaz aylarının “uçan kuşu düşüren” Adana sıcağı ile kupkuru havanın bir araya gelmesi  memleketi çöle çevirirdi.  Bu nedenle de, yerleşim yerleri henüz seyrek olan şehrin göbeğinde bile, çöl iklimini seven akrebe bolca rastlamak mümkün olurdu. Böcekle beslenen akrepler yuvalarından genellikle gece çıktıkları için gündüz pek tehlike arz etmezlerdi ama gece dikkatli olmakta fayda vardı, çünkü yiyecek bulamadıklarında evlere de girerlerdi.  Yatak altları, taş altları, kuytu köşeler, ayakkabı ve terlik içleri yuvalarından sonra en sevdikleri yerlerdi saklanmak için.

Bir keresinde, Özdemir  yakaladığı iri bir akrebin intihar edişini seyretmek için hayvanın çevresine ispirto döküp halka şeklinde bir ateş yakmıştı ama zavallı akrep kendi kendisini sokarak zehirlememiş, resmen kavrulup ölmüştü.   (Akreplerin intihar amacı ile iğnelerini kafalarına saplayıp kendilerini zehirlemelerinin sadece bir söylenti olduğunu ve kendi zehirlerine zaten bağışıklıkları olması nedeni ile böyle bir şeyin mümkün olmadığını nice sonra öğrenecektik).   Akrebin yanarak ölmesine gerçekten çok üzülmüştük.  Sivrisinek hariç, hiçbir hayvanı öldürmezdik. Elimize aldığımız bir çubukla börtü böcekle, kertenkele yavruları ile, kurbağalar ile biraz oynar, sonra salıverirdik onları.  Buna akrepler de dahildi.  Onları serbest bırakmamızın nedeni sadece hayvan severlik duygusu değildi tabii.  Öldürerek kökünü kurutursak,  yarışma için tutacak akrebi sonra nereden bulacaktık? 

Bir elimizde ucu mumlu ip, diğerinde ince esnek bir çubukla orası senin burası benim diyerek bahçe kenarlarında, orada-burada akrep deliği arardık.  Örümcek tutmayı bir maharet saymasak da, akrep bulamadığımız günlerde vakit geçirmek amacıyla örümcek de tuttuğumuz olurdu. Ama “ bak ben örümcek olduğunu bilerek tutuyorum ha” manasına,

–       Ben böbü tutacam!   beyanında bulunurduk tutmadan önce, ki sonradan gülünç duruma düşmeyelim diye.

Elimizdeki çubuğu akrep yuvasına hiç sokmazdık, zira çubuk hayvana zarar verebilirdi.  İpin mumlu ucunu yuvadan içeriye döndüre döndüre indirirdik.  Arada bir ipi gergin hale getirip ipin ucundaki balmumuna bir dokunma olup olmadığını hissetmeye çalışırdık. Küçük bir titreşim hissedince de ipi aşağı yukarı oynatarak akrebi kızdırırdık.  Sonuçta kıskacını balmumuna  geçiren akrep muma yapışan kıskacını  kolay kolay kurtaramaz  ve böylece yavaş yavaş delikten dışarıya çekilirdi.  Önceden  kapağı açılmış olan  bir sigara paketinin içerisine yerleştirilen akrebin kafasına  bir çubuğun ucu ile bastırılır ve böylece akrep balmumlu ipten kurtarılırdı.  Akrep çubukla basılı haldeyken sigara kutusunun kapağını hemen kapatmak gerekirdi, yoksa  kutudan çıkar ve  sağa-sola saldırırdı.  Dışarıya kaçan akrebi tekrar kutuya koymak da pek de kolay olmazdı hani.

Mahallemizdeki portakal bahçesinin sahibi, bahçenin ana yol tarafındaki yarısında dikili olan tüm ağaçları kestirmiş, bahçenin o bölümünü arsa haline getirmişti ve kafasına göre parselleyip parselleyip satıyordu.  Satılan yerlere birer birer evler yapılmaya başlanmıştı ama daha bir sürü arsa boş duruyordu ve  bu boş arsalar da bize oyun sahası olarak hizmet veriyordu.  Yarısı arsa olarak satılmaya başladığından, bahçenin halen ağaçlı kalan kısmı da gözden çıkartılmış gibiydi ve oraya da girip serbestçe Tarzancılık, kovboyculuk gibi oyunlar oynuyorduk.  Taa ki bahçenin bir kenarına köşker Mustafa emmi yerleşene kadar.

Köşker Mustafa’yı mahalleye geldiği güne kadar tanıyan, bilen hiç kimse yoktu.  Bir gün sabah erkenden bir yaylı at arabası ile gelmiş, bahçenin kenarındaki bekçi kulübesine yerleşivermişti. O zamanlar polise yardımcı olan mahalle bekçileri vardı. Geceleri uzun uzun düdük çalarak varlıklarını belli ederler ve vukuat olduğunda  da daha kısa ve tiz düdük sesleri ile birbirlerini yardıma çağırırlardı.  Bekçi Süleyman amca mahalleye yeni gelen Köşker Mustafa’yı çoktan ifadeye çekmiş ve onun kimliği hakkında mahalleliye bilgi vermişti.  Niğdeli olan bu köşker, portakal bahçesinin sahibi Yusuf amcanın asker arkadaşıymış.  Niğde’deki karısı ve çocukları ile kavga edip evini terk etmiş ve Adana’ya gelmiş.  Haliyle Adana’daki tek tanıdığı olan asker arkadaşından yardım istemiş ve onun bahçesindeki bekçi kulübesine mitili atmış.   Tek gıcık aldığı ve korktuğu hayvan akrep olduğu için de tahta ranzasının ayaklarını su dolu tenekelerin içine  daldırıp öyle yatıyormuş.  Buraya kadar iyiydi de, bahçeye sığıntı olarak yerleşen köşker Mustafa kısa bir zaman sonra tüm bahçeyi satın almış gibi davranmaya başlamıştı ve kendisinin orada olduğu saatlerde hiçbirimizi bahçeye bırakmaz olmuştu.  Kısacası, en iyi oyun alanlarımızdan birisini kaybetmiştik.

Kıvırcık saçlarına tek tük aklar düşmeye başlamış olan Mustafa henüz ellili yaşlara varmamış gibi gösteriyordu.  Tıknaz bedenini bir sağa bir sola yatırarak sallana sallana yürür  ve arada bir  durup “Gunduraa taamiiir ettirennnngggg” diye bağırırdı.  Mahalleye gelişinin üzerinden aylar geçmiş olmasına rağmen mahalleli ile hiçbir iletişim kurmamıştı ve sadece kendi dünyasında yaşıyordu.  Öğleye kadar gezdiği diğer mahallelerden topladığı eski ayakkabıları öğlenden sonraları kulübesinin önüne kurduğu seyyar tezgahında tamir eder, onları güzelce boyar ve ertesi gün  sahiplerine dağıtırdı.  Bu nedenle, biz Tarzancılık bahçemize ancak onun dışarıda olduğu sabah saatlerinde girebiliyorduk.  Kendisini çalışırken seyretmek için ne zaman kulübesine yaklaşsak, her zaman asık olan suratın daha da asar,   “Defolun buradan lan, hadi evinize, yallah!” diye bağırır ve sanki bize eliyle bir şey fırlatacakmış gibi bir hareket yapardı.  Yani, ne o bizi sevebildi ne de biz onu. 

–       Yağın akğep tutacacaaz, bütün çocuklağ sabahtan gelsin!  dedi, “r” harfleri   özürlüsü Özdemir. 

Yaşı bizden biraz büyük olduğu halde mahallede “abi” demeyip adı ile hitap ettiğimiz tek çocuk Özdemir idi.  Belki arkadaş olacak akranı olmadığı için “abi” olmak istememiş ve böylece bizim yaş gurubumuza katılmıştı veya çocuksu yüzü ona “abi” dememize engeldi.  Her ne ise ne….

–       Akrep tutmaca yarışı mı var?  dedim.

–       He ya vağ.  En çok tutana bir fığındak mükafatı da vağ!  Heğ tutana da heğ akğep için beş kulle veğecem!

Ertesi sabah ellerimizde çifter çifter mumlu iplerle dağıldık boş arsalara.    İşin ucunda gıcır gıcır bir fırındak (topaç) vardı, boru mu?  Herkes canla başla akrep peşinde tabiatıyla…

–       Aha lan, bi dene duttum!  diye bağırdı Malak.  Her zaman akşama kadar bir akrebi zor tutan Macit bu defa bizden önce siftahı yapmıştı ve bize göstere göstere akrebini Sipahi kutusuna yerleştiriyordu.  Babası bakkal olan  Sipahi kutusunu daha kolay bulurdu tabii ki!   Neyse, bende yine beş Yenice kutusu vardı, ki bu da önemli bir şeydi.  Diğerleri ise hep Gelincik kutusuna talim ediyorlardı.

–       Onu ben önce gördüm, başka yere git!  dedi Salih, yanındaki Rıfat’a, parmağı ile bir akrep deliğini göstererek.

–       Niye lan, orası babanın malı mı?  diye karşılık verdi Rıfat ama fazla da üstelemedi ve başka bir delik bulmak üzere yere baka baka yürüdü.

Akşama kadar  toplam onsekiz tane akrep tutabilmiştik.  Büyük ödül olan fırındağı Malak Macit aldı, acemi şansı işte!  Bizler de tuttuğumuz akrep sayısına göre kullelerimizi aldık.   Özdemir sözünde durmuştu durmasına ama akrepleri salıvermemize izin vermiyordu.   “Onlağ bu gece bende duğacak!” dedi.  Patron oydu artık, itiraz edecek halimiz yoktu ama en küçüğümüz kıvırcık Hanifi dayanamadı;

–       Akrepleyi yakacan mı? 

–       Yok valla, ben hepsini gece kendim bığakacam.

–       E, sigaya kutulayı?

–       Sabah hepsini geği veğecem, söz.

Pek bir şey anlamamıştık  ama yapacak fazla bir şey olmadığı için evlerimize dağıldık.  Ertesi sabah kahvaltımı etmiş pencereden dışarı bakıyordum.  Yolun kenarında Rıfat Salih’i karşısına almış heyecanlı heyecanlı ona bir şeyler anlatıyordu.  Uzakta oldukları için hiçbirşey duyamıyordum ama anlattığının önemli bir konu olduğu belliydi.  Dayanamayıp evden fırladım ve yanlarına gittim.  Meğerse köşker Mustafa tası tarağı toplamış gidiyormuş!  Yani, Tarzancılık bahçemize yeniden kavuşuyormuşuz!

Bu haberi duyan beş-altı kadar çocuk soluğu Mustafa’nın evinin önünde aldık.  Oraya geldiğimizde adam bir yandan kiraladığı yaylıya eşyalarının yüklenişini seyrediyor  bir yandan da kendi kendine küfürler savuruyordu.   Yükleme bitip de araba hareket edince bize döndü:

–        Alın bahçenizi başınıza çalın!  Kına yakarsınız artık!  diye bağırdı.

 Sonradan öğrendik; iki gün öncesi öğleden sonra çıkan rüzgardan faydalanmak isteyen Özdemir  kuş (yani uçurtma) uçurmak istemiş ama daha kuşu dikemeden (yükseğe kaldıramadan) Köşker Mustafa’nın kulübesinin damına düşürmüş.  Mustafa’dır bu, çocuğa kuşunu geri vermek yerine parçalayıp atmış.  Buna içerleyen Özdemir de intikam için onun en korktuğu hayvanı silah olarak kullanmayı planlamış ve bu nedenle o gün  bize ödül vaat ederek akrep tutturmuş.  Akrepleri bizden aldığı akşamın gecesi, adam yatmak için içeriye girdikten sonra, onsekiz akrebin hepsini birden kulübe kapısının önüne dökmüş.   Haliyle gece birkaç tanesi içeriye girmiş olmalı ki, sabah uyandığında adamcağız kendisini barakadan dışarıya zor atmış.  Korkudan tekrar içeriye giremediğinden dolayı da hemen gidip bir arabacı ile anlaşmış.  Bu nedenle olsa gerek, bütün eşyaları arabacı teker teker açıp çırpıyor ve arabaya yerleştiriyordu.   Taşınma işlemini uzaktan seyreden köşker Mustafa’yı  bir daha mahallede hiç gören olmadı ve Özdemir’in bu akrep komplosu da biz çocuklar arasında bir sır olarak kaldı. Hiçbirimiz boşboğazlık edip bu olayı büyüklerimize anlatmadık, zira akrepleri biz tutmuştuk ve adamı sokup öldürselerdi hepimiz katil sayılacaktık!

Sizin cebinizde akrep mi var?

Efendim?  Duyamadım?

Adil Karcı

AMELİYAT MACERAM

(AŞAĞIDAKİ YAZI TÜMÜYLE HAYAL MAHSULÜ BİR GÜLMECE ÖYKÜDÜR.)
TİMUR SUMER

AMELİYAT MACERAM

Sevgili Arkadaşlarım,

 Dün sabah saat 08:20’de girdiğim “Laparoskopik Bilmemne” ameliyatından (safra kesesi için tıbbı bir terim var ama bir türlü ezberleyemedim ve de size tıbbi terim  kullanma ukalalığı yapamadım işte)  iki saat sonra çıktım ve bu sabah 09:00’da beni eve postaladılar.  Haliyle ağrı-sızı var tabii ama yiğitliğe bir şey sürmemek için bütün gece hemşirelerin teklif ettikleri ağrı giderici iğneleri reddettim.  (Her defasında bir yerime bir iğne saplayacaklar sanıyordum, daha sonra öğrendim ki elimin üzerine taktıkları “damar yolu”ndan vereceklermiş ilacı meğerse! Nee biliiim?)

 Olay şöyle başladı; Taa beş yıl önce, başka bir sebeple ultrason yapılırken safra   kesemde taş tespit ettiler.  O sıralar doktorum kolejde bizden bir alt sınıfta okuyan  Mehmet Özkemancı  idi (şimdiki soyadı Şahinoğlu). (Yaa yok be,  evlenip kızın soyadını filan almadı yahu, soyadını otuz yıl önce “gördüğü lüzüm üzerine” kendisi değiştirmiş).

Neyse, Mehmet safra kesemdeki taşın varlığını tespit edince “Abi, sen bu taşı hemen aldır, bak bende de vardı, aldırdım kurtuldum” dedi.  “Olur, olur” dedim “işlerden vakit bulduğum bir ara aldırırım”.  Demek ki beş sene sonrasına nasipmiş.  Aslında zavallı taşın hiçbir zararı yoktu ama münafıklar rahat vermediler ve aldırdık işte.

 Ortanca kızım ticari bir guruba bağlı olan Adana’daki özel bir lisenin müdiresi.  Gurubun Adana’da ayrıca birkaç hastanesi ve kliniği de var.  Kızımın kadrosundaki bir öğretmenin  kocası da yine guruba bağlı  bir hastanede anestezi uzmanı  Bu doktorun tavsiyesi ile tanıdığı bir genel cerraha gönderildim.  Üç gün önceydi, Prof. Doktor (genel cerrah) Veli Sezer  ile ameliyatla ilgili konuşuyoruz.  Adam bana safra kesesi ile bilgiler vermeye çalışıyor, ben sık sık sözünü kesip tereciye tere satmaya çalışıyorum.   Hatta hatta o kadar ileriye gittim ki, laparoskopik kolesistektomi (ohhh be hatırladım bu tıbbi terimi) nasıl yapılır adama ben anlatmaya başladım.  (Tabii ki youtube’da üç beş ameliyattan fragmanlar izleyip gitmiştim yanına, benden kaçar mı?”   Bu defa Veli Bey benim sözümü kesti;

          Sizin mesleğiniz ne Allah aşkına?

• İşletmeciyim.
• Eğer beni işletmiyorsanız, mesleğimi elimden aldınız demektir!

 O kadar da haddimi aşacak değilim, di mi ya?

• Yok doktor, kendi kendimi ameliyat edemem, deyip sustum.

 O da benim bu konuda araştırma yapmış olduğumu fark edip lafı uzatmadı ve bir sorum olup olmadığını sordu.

• Doktor, yağlı yemekleri filan bir müddet yasak ettin de, rakıya hiç değinmedin.  O da yasak mı?    Belli belirsiz bir gülümseme yayıldı yüzüne ve;

• Valla içebilirseniz, ameliyattan hemen sonra bile  için, zararı yok!  dedi.  Ama

içinden mutlaka “sen ameliyattan sonra su bile içebilirsen allahına şükret” diyordu ve o da benimle kafa buluyordu, eminim.  Ama ben bunu bir tarafa yazdım.  Mutlaka bu lafına karşılık bir şeyler yapmalıydım.

Ameliyat odasında hazırlık yapılırken anestezi uzmanı ile yine rakı muhabbetine başlamıştık ki, gerisini hatırlamıyorum.  Kendime geldiğimde bir büyüğü susuz içmiş gibiydim.  Halen ameliyathanede olduğumu fark ettim, oradakilere bir espri yapayım dedim ama konuşabilmek ne mümkün?  Neyse beni yatırıp getirdikleri tekerlekli yatağımla geriye odama götürdüler.   Hastayken etrafımda pek fazla insan olmasını sevmediğimden odamda sadece küçük damadım Necmi ve de en küçük kayın biraderim Birol refakatçilerim olarak beni bekliyorlardı.  “Geçmiş olsun baba, abi” faslından sonra “lan şu idamlık kıyafetinden kurtarın beni” dedim ve yardımlarıyla bir atlet bir pijama giydim üzerime.  Ameliyat sırası ve sonrasında verdikleri hem narkoz hem de ağrı kesiciler nedeni ile fazla bir ağrı duymuyordum ve kendimi bayağı dinç hissediyordum.  (“Karamanın koyunu, sonra çıkar oyunu“ özdeyişine uygun olarak gece ağrıdan nefesim kesilecekti ama bunu yaşamadan bilemezdim ki). 

 Torpilliyim diye de olabilir, bana manzaralı bir oda ayırmışlar.  Yani keyfim gıcır!  Göğsündeki yazıdan adının Fulya olduğunu öğrendiğim güler yüzlü bir  hemşire geldi, tansiyonuma baktı ve “geçmiş olsun” dedi, “doktorunuz başka bir ameliyata girdi, çıkınca yanınıza gelecek”.

 Kafamda bir şimşek çaktı.  (Yahu laf gelişi bu, kafada şimşek mimşek çakmaz tabii ki).  Doktor gelmeden hemen bir şeyler yapmam lazımdı ve ben o doktoru tufaya getirmeliydim.  Artık iyice ayılmış ve konuşabiliyordum.

• Çocuklar, dedim, biriniz aşağıya inip boş bir ufak rakı şişesi, bir rakı bardağı, küçük bir kase yoğurt , az beyaz peynir ve de bir tane salatalık alıp gelsin, dedim.
• Hayırdır inşallah abi, dedi  Birol, bir şeyler tezgahladığın belli de şişe niye boş olacak?
• Oolum, dedim, içine su koyabilirsen koy ama şimdiki şişelerin ağzına  plastik regülatör tapa takmışlar, boşaldı mı bir daha dolduramıyorsun.  Sen git dediklerimi acele getir hadi.

Birol’un gitmesiyle gelmesi  bir oldu.  Hemen hastanenin yanındaki  bakkalda hepsini bulmuş.  Yoğurdun bir kısmını rakı bardağına koydurup üzerine su ilave ettirdim ve rakı görünümü verene kadar sulandırttım, içinde oluşan köpüğü aldırttım.  Görüntü ilk bakışta aynen rakı!  Anahtarlığa takılı küçük bir bıçakla Necmi peyniri ve salatalığı doğradı, kağıt bir tabağı bunlarla süsledi ve böylece yanımdaki masacık bir çilingir sofrası görünümü aldı.  “Daha ne ilave etsek” diye tartışırken kapı tıkladı ve bizim Fulya hemşire (nöbet devir edeceğinden) yanında başka bir beyaz önlüklüye daldı içeriye ve ayak ucumdaki kayıt tabelasına yöneldi.   Tam tabelayı alıp yanındaki  yeni hemşireye bilgi vermeye başlamıştı ki bizim çilingir sofrasını dehşetle fark etti:

• Aman allahım!  Adil bey bu ne?  (Şişenin boş olduğunun farkında değil henüz.)
• Neye benziyor?
• Rakıııı!
• Evet ya rakı.  Doktor Veli bey izin vermişti bana, içebilirsen ameliyattan çıkar çıkmaz  iç demişti, ben de içiyorum.
• Adil bey yapmayın, beni kovduracak mısınız?  Ne olur çabuk kaldırın bunları, biraz sonra doktorunuz ziyaretinize gelecek.

 Daha fazla dayanamadım,

 Fulya hemşire, teleşlanma.  Bu gördüğün sadece bir mizansen.  Ortada rakı makı yok, o gördüğün sulandırılmış yoğurt.  Doktora bir şaka yapmak için bu düzeni tezgahladık.

Fulya hemşire inanmaz inanmaz rakı bardağını aldı, kokladı ve “hele öyle deyin” dedi ve kahkaha atarak gülmeye başladı.   “Valla ne yalan söyleyim, siz gerçekten fırlamaymışsınız!” diye iltifatta (ya da hakarette) bulundu.  “Seni de yazdim duvara, sen de bu lafı ödeyeceksin” dedim içimden.

• “Bu oyununuza ben de katılabilir miyim?”  demez mi?
• Tabii katıl da nereden icap etti, diye sordum.
• Geçenlerde Veli bey beni korkutmuş ve bana gülmüştü, alacağım var ondan.
• E, nasıl katılacaksın?
• Rakıyı size benim ikram ettiğimi söyleyeceğim.  O önce kızacak, sonra şaka olduğunu anlatıp ben ona güleceğim.  Ben şimdi gidiyorum, Veli beyi buraya getirdikten sonra nöbetimi devrederim dedi ve cebindeki bir paket fındığı da bizim tezgaha  bırakıp çıktı.  Ne kadar şanslıydım be?  Bir taşla iki kuş!

• Birol, şimdi çabuk bakkala git bir ufak gerçek rakı getir, ama bu şişenin aynısından olsun ha, dedim

• Hayırdır abi, sen hakikaten niyeti bozdun mu ne?

• Yahu çabuk ne diyorsam onu yap, vaktimiz dar.

Birol’un ceket cebinde hastaneye soktuğu rakıyı açarken Necmi çoktan bardaktaki yoğurtlu suyu döküp bardağı yıkamış, fındık paketini açmış ve masaya bir de plastik çatal ayarlamıştı.   Bu defa bardağa gerçek rakıyı doldurduk, suyunu ayarladık , beklemeye başladık.  Ulan bekle bekle ne gelen var ne de giden.  Yani biz bütün bu tezgahı boşuna mı yapmıştık?

Kapı aniden açıldı, bizim  cerrah  Prof. Veli  önde, Fulya hemşire arkada daldılar odaya.  Daha doktor kapıdan girerken, 

• Kendinizi nasıl hissediyorsunuz Adil Bey? diye sordu.  Henüz bizim tezgahı fark etmediği belliydi.
• Ooooo, doktorcuuuum, kaynanan seviyormuş, hadi gel buyur! dedim.

 Aniden suratı allak bullak olan doktor;

• Adil Beeey?  Bu ne demek oluyor?  Ya bu kadarı da olmaz valla, ameliyattan çıkalı daha iki saat olmadı yahu?  Bu kadar mı düşkünsünüz bu rakıya?  İntihar bu yahu intihar!
• Sakin olun doktor, dedim.  Siz bana “içebilirsen ameliyattan çıkar çıkmaz iç istersen” dememiş miydiniz?
• Yaa dedim ama o şakaydı be!  Hadi hepsi bir yana, rakıyı nasıl soktunuz bu odaya kadar?

Rol sırası kendisine gelen Fulya hemşire, 30-35 yaşındaki aktrislerin Türk filminde lise talebesi rolü oynadıklarında sergiledikleri şımarık hareketlerle;

• Rakı benim ikramım doktor bey! diye kıkırdadı.
• Neee?  Hem de bunu yapan bir başhemşire ha?  Yahu siz hepten çıldırmışsınız valla!
• Doktor, dedim, niye hastaneye alkol girmesi yasak mı?
• Tabii yasak!  Eminim bunu siz de biliyorsunuz!
• Yapmayın doktor bey, şimdi bu hastanede şişeler dolusu alkol yok mu yani?
• Var tabii de o içilmez?
• Niye?
• Zehirler de ondan.
• Aşk olsun be doktor.  Sen bizi zehirleyecek alkolü hastanede serbest bırakacaksın, rakıyı yasaklayacaksın ha?  Olmadı valla!

Ne diyeceğini şaşıran doktor, hırsından morarmış bir halde Fulya Hemşireye döndü;

• Aferin yani.  İyi bir şey yapmış gibi bir de gülüyorsun!  Seninle dışarıda konuşmamız lazım!

 Fulya hemşire, intikamını almış olmanın zevkine yeterince erişmiş olmalı ki, gülerek;

• Doktor bey, biz size hep beraber bir şaka yaptık!  O bardaktaki rakı değil ayran!  dedi ve gevrek bir kahkaha patlattı.  Ama akşamcı olduğunu tahmin ettiğim doktor yer mi?  Bardağı eline aldı, kokladı;
• Basbayağı rakı bu be!  diye gürledi.  Al, bak!
• Olamaz, dedi hemşire doktorun kendisi ile dalga geçtiğini düşünerek, isterseniz bir dikişte içeyim ha?
• Hemşiranım, hastaya rakı ikram ettiğiniz yetmiyor, bir de görev başında alkol  mu alacaksınız?  Sizi hiç böyle bilmezdim, pes yani!

Fulya hemşire kendinden emin olarak rakı bardağını eline aldı, dudaklarına yaklaştırdı ve, ve, ve, daha bir yudum almadan anason kokusunu almış olmalı ki;

• Olamaaazz!  Vallahi daha on dakika önce bunda ayran vardı!  Nasıl olur yaaa?   Doktor bey yemin ediyorum, ben rakı filan getirmedim buraya.  Bu beyler ayran yapmışlardı, rakı diye beni kandırdılar, sonra hep beraber güldük  Vallahi işin doğrusu bu!
• Hemşiranııım, deminki itirafına mı inanayım,   bardaktaki rakıya mı inanayım, yoksa şimdiki inkarınıza mı inanayım?

Dayanamayıp doktora kaş göz işareti yaptım.   Vaziyeti çakan Profesörün dudakları yukarıya doğru kıvrıldı ama güldüğünü belli etmemek için arkasını dönüp kapıya yöneldi ve;

• Bu durumu başhekime rapor etmeliyim!  dedi.

Hemşire Fulya ağlamaklı bir sesle;

• Adil bey, gerçeği siz biliyorsunuz.  Nasıl oldu bu ben de anlamadım ama Allah aşkına doğrusunu Veli beye siz anlatın, nooooluurrr!

Doktor geriye döndü,  hemşire hariç hepimiz bir kahkaha patlattık ki sormayın!  

Bu kadar sesli gülerek diğer hastaları rahatsız ediyorduk ve asıl şimdi hep beraber suç işliyorduk!

Sonunda doktor kapıdan çıkarken;

• Adil bey, iyi olun da beraber içelim dedi.

 Korkuyu atlatıp yüzü normal rengine dönen  Fulya hemşire de ;

• Rakı balıksız gitmez.  Balıklar da benden!  demez mi?

 21 Şubat 2014 – Adana