Obama’s Climate Policy Is a Hot Mess

The president hails the Paris Agreement again—even though it will solve nothing and cost trillions.



June 30, 2016 7:06 p.m. ET

When President Obama flew to Ottawa, Canada, on Wednesday to meet with Canadian Prime Minister Justin Trudeau and Mexican President Enrique Peña Nieto, promoting their climate-change policies was near the top of the agenda. “The Paris Agreement was a turning point for our planet,” the leaders’ joint statement said, referring to the climate pact signed with fanfare in April by nearly 200 nations. “North America has the capacity, resources and the moral imperative to show strong leadership building on the Paris Agreement and promoting its early entry into force.”

Attracting rather less attention than the Ottawa meeting was a June 22 hearing on Capitol Hill. Testifying before the House Committee on Science, Space and Technology, Environmental Protection Agency Administrator Gina McCarthyextolled the Paris Agreement as an “incredible achievement.” But when repeatedly asked, she wouldn’t explain exactly how much this treaty would actually cut global temperatures.

The Paris Agreement will cost a fortune but do little to reduce global warming. In a peer-reviewed article published in Global Policy this year, I looked at the widely hailed major policies that Paris Agreement signatories pledged to undertake and found that they will have a negligible temperature impact. I used the same climate-prediction model that the United Nations uses.

First, consider the Obama administration’s signature climate policy, the Clean Power Plan. The U.N.’s model shows that it will accomplish almost nothing. Even if the policy withstands current legal challenges and its cuts are totally implemented—not for the 14 years that the Paris agreement lasts, but for the rest of the century—the Clean Power Plan would reduce temperatures by 0.023 degrees Fahrenheit by 2100.

President Obama has made grander promises of future carbon cuts, beyond the plan’s sweeping restrictions on the power industry, but these are only vaguely outlined now. In the unlikely event that all of these extra cuts also happen, and are adhered to throughout the rest of the century, the combined reduction in temperatures would be 0.057 degrees. In other words, if the U.S. delivers for the whole century on the very ambitious Obama rhetoric, it would postpone global warming by about eight months at the end of the century.

Or consider the Paris Agreement promises from the entire world using the reduction estimate from the United Nations Framework Convention on Climate Change, the organization responsible for the Paris summit. The U.N.’s model reveals a temperature reduction by the end of the century of only 0.08 degrees Fahrenheit. If we generously assume that the promised cuts for 2030 are not only met (which itself would be a U.N. first), but sustained throughout the rest of the century, temperatures in 2100 would drop by 0.3 degrees—the equivalent of postponing warming by less than four years at the end of the century. A cut of 0.3 degrees matches the finding of a Massachusetts Institute of Technology analysis of the Paris Agreement last year.

The costs of the Paris climate pact are likely to run to $1 trillion to $2 trillion annually throughout the rest of the century, using the best estimates from the Stanford Energy Modeling Forum and the Asia Modeling Exercise. Spending more than $100 trillion for such a feeble temperature reduction by the end of the century does not make sense.

Some Paris Agreement supporters defend it by claiming that its real impact on temperatures will be much more significant than the U.N. model predicts. This requires some mental gymnastics and heroic assumptions. The group doing climate modeling for the U.S. State Department assumes that without the Paris Agreement emissions would be much higher than under any realistic scenario. With such an unrealistically pessimistic baseline, they can then magically show that the agreement will cut temperatures by 1.8 degrees Fahrenheit—with about 1.5 degrees of the drop coming from a reduction of these fantasy carbon emissions.

The Climate Action Tracker, widely cited by Paris Agreement fans, predicts a temperature reduction of 1.6 degrees by the end of the century. But that model is based heavily on the assumption that even stronger climate policies will be adopted in the future—98% of the assumed reductions come after the current Paris Agreement promises to expire in 2030.

Even this wishful thinking won’t achieve anything close to the 2 degrees Celsius (3.6 degrees Fahrenheit) reduction that has become the arbitrary but widely adopted benchmark for what will be essential to avoid the worst effects of global warming.

The Paris Agreement is the wrong solution to a real problem. We should focus more on green-energy research and development, like that promoted by Bill Gates and the Breakthrough Coalition. Mr. Gates has announced that private investors are committing $7 billion for clean energy R&D, while the White House will double its annual $5 billion green innovation fund. Sadly, this sorely needed investment is a fraction of the cost of the same administration’s misguided carbon-cut policies.

Instead of rhetoric and ever-larger subsidies of today’s inefficient green technologies, those who want to combat climate change should focus on dramatically boosting innovation to drive down the cost of future green energy.

The U.S. has already shown the way. With its relentless pursuit of fracking driving down the cost of natural gas, America has made a momentous switch from coal to gas that has done more to drive down carbon-dioxide emissions than any recent climate policy. Turns out that those who gathered in Paris, France, could learn a little from Paris, Texas.

Mr. Lomborg, president of the Copenhagen Consensus Center, is the author of “Cool It” (Knopf, 2007) and “Smartest Targets for the World” (Copenhagen Consensus, 2015).




Amerikalı doktor, Carolyn Anderson, aşağıda sizler ile paylaşacağımız tarifin kanseri önlediğini iddia ediyor. Bu basit tarif hemen hemen her evde bulunan 3 maddenin karışımı.

Dr. Anderson’a göre bu 3 madde Doğu Hindistan’da 2000 yıldan bu yana kullanılmakta olup, son zamanlarda batılı tıp bilim adamları tarafından da onaylanmıştır. Dr. Anderson, bu 3 besin karıştırılıp her gün tüketildiği takdirde, kanser riskinin hemen hemen tamamen ortadan kalktığını, belirtmektedir.
Bu olağanüstü karışım, zerdeçal, zeytinyağı ve çekilmiş karabiber.
Bu karışımdaki en önemli madde zerdeçal. Zerdaçal faydaları saymakla bitmez.Zerdeçal, vücutta enfeksiyonu ve iltihaplanmayı önleyen çok kuvvetli bir maddedir.
Zerdeçalın, kolon, prostat, beyin ve göğüs kanseri başta olmak üzere bir çok kanser türünü önlediği bilimsel olarak da kanıtlanmıştır. Fareler ile yapılan deneylerde, kanserojen maddeler enjekte edilen farelere aynı zamanda zerdeçal verilmesi durumunda birçok kanser hastalığının tamamen  önlendiği ortaya çıkmıştır.
Yapılan araştırmalara göre, karabiber, zerdeçalın etkisini %200 oranında arttırmaktadır.
Kanseri Önleyen Karışımın Tarifi:
Çeyrek çay kaşığı zerdeçal, yarım çay kaşığı zeytin yağı, çeyrek çay kaşığından az taze çekilmiş karabiber.
Bu üç maddeyi bir fincanda karıştırın. Karışımı sade ya da salatalarınıza, çorbalarınıza, yemeklerinize katarak tüketebilirsiniz. Eğer, pişmiş yemeğe koyacaksanız, yemeğin sonuna ekleyin.
Bu karışımı günde en az 3 kez tüketmelisiniz. Dr. Anderson, bu karışımın kanseri önlediği gibi,  kötü huylu kanser hücrelerini de yok ettiğini belirtmektedir.
Kaynak:  healthandhomeremedies.com


Charting the Milky Way from the inside out

Using WISE, researchers have discovered more than 400 dust-shrouded nurseries of stars that have helped them trace the shape of our galaxy’s spiral arms.
By NASA  |  Published: Friday, June 05, 2015
Shape of Milky Way Galaxy
This artist’s concept depicts the most up-to-date information about the shape of our own Milky Way Galaxy. We live around a star, our Sun, located about two-thirds of the way out from the center.
NASA/JPL-Caltech/R. Hurt (SSC/Caltech)
Imagine trying to create a map of your house while confined to only the living room. You might peek through the doors into other rooms or look for light spilling in through the windows. But, in the end, the walls and lack of visibility would largely prevent you from seeing the big picture.

The job of mapping our Milky Way Galaxy from planet Earth, situated about two-thirds of the way out from the galaxy’s center, is similarly difficult. Clouds of dust permeate the Milky Way, blocking our view of the galaxy’s stars. Today, researchers have a suitable map of our galaxy’s spiral structure, but, like early explorers charting new territory, they continue to patiently and meticulously fill in the blanks.

Recently, researchers have turned to a new mapping method that takes advantage of data from NASA’s Wide-field Infrared Survey Explorer (WISE). Using WISE, the research team has discovered more than 400 dust-shrouded nurseries of stars, which trace the shape of our galaxy’s spiral arms. Seven of these “embedded star clusters” are described in a new study.

“The Sun’s location within the dust-obscured galactic disk is a complicating factor to observe the galactic structure,” said Denilso Camargo from the Federal University of Rio Grande do Sul in Brazil.

The results support the four-arm model of our galaxy’s spiral structure. For the last few years, various methods of charting the Milky Way have largely led to a picture of four spiral arms. The arms are where most stars in the galaxy are born. They are stuffed with gas and dust, the ingredients of stars. Two of the arms, called Perseus and Scutum-Centaurus, seem to be more prominent and jam-packed with stars, while the Sagittarius and Outer arms have as much gas as the other two arms but not as many stars.

Astronomers using data from NASA’s Wide-field Infrared Survey Explorer (WISE) are helping to trace the shape of our Milky Way Galaxy’s spiral arms. This illustration shows where WISE data revealed clusters of young stars shrouded in dust, called embedded clusters, which are known to reside in spiral arms.
The new WISE study finds embedded star clusters in the Perseus, Sagittarius, and Outer arms. Data from the Two Micron All Sky Survey (2MASS), a ground-based predecessor of WISE from NASA, the National Science Foundation, and the University of Massachusetts, Amherst, helped narrow down the distances to the clusters and pinpoint their location.
milky way
Embedded star clusters are a powerful tool for visualizing the whereabouts of spiral arms because the clusters are young and their stars haven’t yet drifted away and out of the arms. Stars begin their lives in the dense gas-rich neighborhoods of spiral arms, but they migrate away over time. These embedded star clusters complement other techniques for mapping our galaxy, such as those used by radio telescopes, which detect the dense gas clouds in spiral arms.

“Spiral arms are like traffic jams in that the gas and stars crowd together and move more slowly in the arms. As material passes through the dense spiral arms, it is compressed and this triggers more star formation,” said Camargo.

WISE is ideal for finding the embedded star clusters because its infrared vision can cut through the dust that fills the galaxy and shrouds the clusters. What’s more, WISE scanned the whole sky, so it was able to perform a thorough survey of the shape of our Milky Way. NASA’s Spitzer Space Telescope also uses infrared images to map the Milky Way’s territory. Spitzer looks along specific lines of sight and counts stars. The spiral arms will have the densest star populations.




Türkler ve Türkiye, dünyada hiçbir millet ve devletle, Almanlar ve Almanya ile olduğu kadar yakın ve derin ilişkide değildir. Almanya’da 3 milyona yakın Türk yaşamaktadır. En az üçte biri Alman pasaportu taşımaktadır. Bunların bir kısmı üçüncü nesildir. Türk asıllı Alman olmuşlardır. Zaten de bunun daha fazla böyle olması gerekirdi. İnsanlar hayatları boyunca bir ülkede “misafir işçi” yani yabancı olarak yaşayamaz. Ama herkesten önce kendisi, kendini “yabancı” olarak konumlandırmamalıdır. Bu, bireysel gelişmeyi engelleyen bir durumdur. Alman Parlamentosu’nun aldığı kısaca “1915 olayları bir soykırımdır” kararı, başka hiçbir devletin aynı yönde aldığı karara benzemez. Bu gerçeği, içimiz kan ağlasa da bütün çıplaklığıyla görmeye ve ona göre davranmaya mecburuz. Kaldı ki; Almanlar bu olayda kendilerinin de suçlu olduğunu aynı karar metninde açıkça kabul ettiler. Bu kararı Hristiyan kültürünün “günah çıkar, rahatla” geleneği çerçevesinde anlamak da mümkündür.


Maalesef bizim kendimizi savunma kültürümüzde “tencere dibin kara, senin ki benden kara” paradigması hâkimdir. Alman Parlamentosu’nun kararına karşı “Ama siz de Yahudilere soykırım uyguladınız” demek, aslında suçlamayı kabul etmektir. Şunu mu teklif ediyoruz? “Tamam, kabahatliyiz, ama siz de beterini yaptınız; biz sizin ayıbınızı görmeyelim, siz de bizimkini görmeyin”. Kaldı ki Almanlar Yahudi soykırımı yaptıklarını inkâr etmiyorlar. Onların tek sahtekârlığı “soykırımı Almanlar değil, (sanki gaipten gelen ve harp bitince geldiği gibi gaibe dönen bir kavim olan) Nazi’ler yaptı” demeleridir. Aynı yöntemi bize de öneriyorlar “Bu kötülüğü TC değil Osmanlı’nın Jön Türkleri yaptı” deyin rahatlayın diyorlar. CHP zihniyeti hatta Atatürk yaptı deselerdi AKP bu öğüdün üstüne atlardı. Tepkimizi, biz 1915’i böyle görmüyoruz, ama siz öyle görüyorsanız, sizin de kararınıza değil ama karar alma hakkınıza saygı duyarız, dedikten sonra ortaya koymalıyız.




Trump Makes Sense on Energy

From the mouth of The Donald comes wisdom on America’s climate dissonance.

After delivering an energy-policy speech in Bismarck, N.D., May 26. ENLARGE
After delivering an energy-policy speech in Bismarck, N.D., May 26. PHOTO: ASSOCIATED PRESS


May 31, 2016 6:33 p.m. ET

Political markets are weird: They cry out for something and yet politicians, with their enslavement to conventional wisdom and careerist caution, are unwilling to supply it.

Then along comes Donald Trump.

Mr. Trump, in his set-piece energy speech on Thursday, did something that might outlast his presidential hopes. In his anti-intellectual way, he made an intellectual contribution. For decades, poorly justified scientific fears of future warming have hovered as an incubus over U.S. energy development. These fears, you’ll notice, have not actually blocked much of anything: Fracking happened. The U.S. continues to export coal to China. But these fears fill America’s leadership class with guilt and cognitive dissonance.

Give Mr. Trump credit for trying to break the spell.

Opinion Journal Video

Business World Columnist Holman Jenkins Jr. on the presumptive Republican nominee’s plan to unleash American energy markets. Photo credit: Getty Images.

In a speech the media has done its best to ignore or debunk, he said, “From an environmental standpoint, my priorities are very simple: clean air and clean water.” With these words, he relegated back to the land of abstraction the abstraction known as climate change.

His was a model political speech, one that Hillary Clinton might learn from. It set an agenda, with a minimum of windy rationalization, that voters can assess. Mr. Trump, as all politicians do, offered a prayer to the false deity of energy independence but he also offered a perfectly serviceable vision of Americans freely competing in global energy markets based on our own natural and (note) renewable resources and technology.

Mr. Trump hit the climate moment squarely.

By now, it should be obvious that a succession of “fraudulent” (to borrow a word used by out-of-school climate activist James Hansen) agreements like Kyoto, Copenhagen and Paris are not paving the way for a non-fraudulent agreement to impose costly climate actions the public would never support.

The climate policy that actually gets enacted by now has a track record: It consists of ludicrous gestures and policies of cost-without-benefit like Tesla subsidies, whose driving force is the desire of influential pre-Trumpian elites for handouts.

As for the $100 billion spent on climate research, it has yielded one certainty: A human impact is hard to disentangle from a welter of natural variables.

What’s more, science can’t deny its nature forever. New information, based on actually measuring and understanding things like temperatures, emissions and cloud formation, is increasingly rewriting our hazy understanding of atmospheric processes. This data suggests our computer models have overstated the warming risk.

Also ripe to be revisited are the “business as usual” scenarios presumed by the climate alarmists, in which patterns of energy production and consumption don’t change in the absence of heroic government central planning efforts.

The emergence of fracking, which has played the major role in upending the U.S. coal industry, was not the product of climate policy.

The rise of the lithium-ion battery and explosion of battery-powered devices in our lives, of which even Tesla is but a flamboyant and overrated derivative, was not the product of climate policy.

Climate movement types, meanwhile, have increasingly turned to vilifying nonbelievers as a substitute for dealing sensibly with a possible human impact on climate. A minority movement is on its way to becoming a cult, increasingly anti-science. Know them by their talk of “saving” the planet: Even under the worst scenarios, global warming does not endanger the planet. It poses an inconvenience to human communities that have become accustomed to stacking their wealth at the water’s edge.

Perhaps it took Donald Trump fully to exploit the fish-in-a-barrel vulnerability of Democrats on climate. Democrats love citing a pending climate catastrophe but want to live in the land of the real politically, never taking ownership of policies actually commensurate with the alleged crisis. Al Gore, when he was running for president in 2000, wanted Bill Clinton to open the strategic reserve to keep gas prices low.

In his speech, Mr. Trump tweaked Hillary Clinton for promoting U.S fracking technology to China as secretary of state, then proposing to regulate fracking out of existence at home. He tweaked President Obama for seeking to block Canada’s energy exports by killing the Keystone pipeline even while enabling Iran to open its spigots.

Mr. Obama, proving again that he makes a better representative of the countries he visits than the one he comes from, said from Japan on Thursday that foreign leaders are “rattled” by the rise of Donald Trump.

Good grief. What endorsement could carry less weight with the American people? These are the same foreign leaders who’ve been marching America’s major allies into permanent decline, not least with massive renewable-energy subsidies that have produced no benefit for their societies. If anything survives as a monument to the great Trump boom of 2016, let’s hope it’s a turn toward realism on energy and climate.

Dr. Salih R. Yurtbaşı’dan NASIL BEŞİKTAŞLI OLDUM

      İnsanın bazen kendini çok mutlu hissedip derin bir “oh” çekmesi gibi güzel şey var mıdır.  Geçen hafta Beşiktaş’ ın şampiyonluğunu matematiksel olarak ilan etmesinden sonra tıpkı benim yaptığım gibi.   O ne keyifti o.    Bu “oh” un devamında da kırmızı şarap dolu bir kadehi “şerefine Beşiktaş’ ım” diye havaya kaldırıp ailemin kutlamalarını kabul etmekte cabasıydı o hazzın.   Ya Ayhan’ ın bir haftadır kesmediğim sert sakalımla (aklımca totem yapıyordum) kaplanmış yüzümde öpecek yer araması, çocuklarında “oley” bağırışmalarıyla ortalığı inletmelerine ne demeli.   Sevincimizin ayinsel bir neşeye dönüştüğü evredeydik o anlarda.    Kedimiz Turti (turta) bile aşırı neşeyi farketmiş koltuktan koltuğa sıçrayıp duruyor ve o ünlü sırt kamburlaştırma hareketlerini yapıyordu bize bakarak. Derken günler öncesinden aldığım kocaman siyah- beyaz bayrağı evin hangi penceresine asacağımız konusu ortaya atıldı. Balkona asamıyoruz çünkü önündeki çam ağaçları bayrağın caddeden görülmesini engelleyecek.  Uygun gördüğümüz bir pencereye bayrağı sıkıca bağlarken uzaklardan klakson sesleri gelmeye başlamıştı bile.  Bir an sokağa çıkıp konvoya katılsam mı diye düşünüyordum ki Ayhan “aklından bile geçirme” dedi. Yıllar önce yine böyle bir gecede coşkuyla arabamı sürdüğüm o konvoyda stop lambalarımı haşat eden arkadaki sürücünün dangalaklığını anımsattı bana.
       Ortalık sakinleşip herkes odasına yollanırken ben suratımda gururlu bir ifadeyle boş salonda gülümsüyordum.  Gülümsemem normaldi çünkü tuttuğu takımın şampiyon olması her babanın gururudur. Kendine gel oğlum, kime bu afralar tafralar derken birden buğulu camların arkasındaki günlerime döndüğümü farkettim.  Zaman tünelinden geçiyordum. Belleğimde doğup büyüdüğüm Bakırköyün 1957-58 leri canlandı. Ortaokul  1 veya 2 lerdeydim.   Kızlarla göz göze gelmenin ya da akşamları “istop” oynarken bir kızın eline kazara değmenin bile flört sayıldığı günlerdeydim.
       O günlerde İstanbul’ un her semtinde namlı kabadayılar vardı.   Büyük abilerimizden hep duyuyorduk, Kumkapı’ lı Osman, Tophane’ li  Selim diye.   Eh bizim sokağın da bir kabadayısı neden olmasın diyorduk.    Vardı tabii:  Yaşar Abi. 

Kabadayı dediysem de hemen yeraltı dünyasının kirli işler çeviren bir kimsesi anlaşılmasın. Yaşar Abi, sokağımızın temiz kalpli, iyiliksever, orada yaşayan Rum, Ermeni, Türk kimseyi ayırt etmeksizin herkese saygıyla yaklaşan ama gerektiğinde de racon kesen bir delikanlısıydı.  Uzun boylu çam yarması gibi bir adamdı.  Ailesi Balkan kökenliydi.  Bayramlarda evlerine el öpmeye gittiğimizde annesi Dürubanım Teyze (Durube) bize elleriyle yaptığı o nefis Boşnak böreğinden ikram ederdi.
Biz yeni yetmeler, Yaşar Abi’ nin etrafına nasıl kol kanat gerdiğini farkeder ona saygı ve sevgi duyardık. İşi taksi şoförlüğüydü. Her sabah o 1940 lardan kalma açık mavi renkteki kallavi DeSoto’ suna  atlar,  Eminönü, Karaköy, Aksaray gibi yerlerde dolaşır, ekmek parasını çıkarırdı.   Yaşar abi top oynamayı da çok severdi. Bizlerle bazı günler tarihi Taş Mektebin önündeki arsada, her tarafı yırtık pırtık o futbol topunun peşinden koşar dururdu. Solak olduğum için de frikikleri bana attırır, “haydi bakalım dörtgöz salla şurdan bir tane falsolu” diye beni özendirirdi. Yaşar abi sıkı bir Beşiktaşlıydı. 
        O zamanlar günümüzde olduğu gibi öyle delicesine takım tutmak, fanatiklik yapmak yoktu.   Laf olsun diye bazen radyodan Sulhi Garan’ ın anlattığı maçları dinler sonra kim yenerse yensin unutur giderdik.   Mahallelinin çoğu Fenerbahçe’ liydi.  Kimiyse hiçbir takımı tutmazdı. Ben de hep adını duyduğumuz Lefter ve Can Bartu’ dan dolayı Fener’ e sempati duyardım. 
         Sonbahar aylarındaydık. O akşamı hiç unutmuyorum. Yaşar Abi işinden dönmüştü. Bizim evin karşı köşesindeki  taa  Abdulhamit zamanından kalma -Behramağa- ilkokulunun duvarının dibine sandalyesini atmış bir kaç arkadaşıyla sohbet ediyordu. Bizi görünce seslendi.  “Çocuklar Pazar günü Beşiktaş-Fener maçı var, isterseniz sizi de götüreyim” dedi.  İstemez olur muyduk. Bu bizim için bulunmaz nimetti.  O hep namını duyduğumuz Lefter’ i, Baba Recep’ i (Adanır)  B. Ahmet’ i, Can Bartu’ yu, Varol’ u, Şeref Has’ ı görebilecektik.   Yaşar abi  “yalnız bir şartım var” dedi.
“Bildiğim kadarıyla takım tutmuyorsunuz. Erkek adam takım tutmaz mı ulan” diye bir de bağırdı. “O gün hangi takım galip gelirse o takımın taraftarı olacaksınız, tamam mı işte o kadar” diye de ekledi.  Biraz bakıştık.  Ben “neden olmasın” dedim. Eninde sonunda bir takım tutacağımıza göre o da o güne kısmet olacaktı. Yaşar abi dudağındaki bitmek üzere olan sigara ile yeni bir tanesini yaktı.  Sigarasından nefes çektikçe acı duyuyor gibiydi.  Acaba böyle bir öneri yapmakla doğru mu yapıyorum dercesine düşünceli bir hale bürünmüştü.
         Sokağın yeni yetmeleri;  Lâtif,  Tuna (Cebeci)  Orhan (Nalcıoğlu,)  Harutyan,  Aleko,  Hakkı (Altıntop) ve ben iple çektiğimiz pazar günü Yaşar abi’ nin cüssesine uygun koca arabasına balık istifi dolduk.  Hepimiz çok zayıftık, çırpı gibiydik. O bakımdan DeSoto’ ya sığmamız zor olmadı. İlk defa gördüğüm Mithatpaşa stadı (o zamanlar İnönü adı verilmemişti) tıklım tıklım dolu tribünleriyle beni oldukça etkilemişti.  Deniz tarafındaki tribünde yerimizi aldıktan sonra fırtına gibi hızlı geçen bir maçın sonunda hangi klubün taraftarı olacağımız kararsızlığını arkada bırakmıştık. Fener maçı 3-1 kazanmıştı.  BJK den Nazmi son dakikada bir gol atmıştı ama bu bir işe yaramamıştı. Fenerbahçe, ben dahil 7 tane nurtopu gibi taraftar kazanmıştı.   
          “Biz Fener’ li oluyoruz Yaşar Abi, tamam mı” dedik. O ise “siz bilirsiniz, istiyorsanız olun” diye yanıtladı ama sesinin tonlaması ve mimikleri bunu kolay kolay kabullenemeyeceğini açıklıyordu. Çok üzülmüştü.  Aslında bir kumar oynamış sokağın çocuklarını BJK’li yapmak istemişti.  Ama kumarı tutmamış tuttuğu takıma taraftar kazandırayım derken tam tersi olmuş ve bu gerçek başına bir kâbus gibi çökmüştü.  Arabaya binerken Yaşar abi’ nin gözlerinin kızarmış olduğunu gördüm. Koca adam neredeyse ağlıyacaktı.  Ben de çok duygulandım. Yaşar Abi’ yi üzmeye hakkımız yoktu. Duygu sarkacının ucundaki en ağır duygu kıpırdanışım kararımı verdirdi. “Şakaydı Yaşar abi, ben artık Beşiktaşlıyım” dedim.  Neden, diye sordu. “Forması çok güzel” dedim.  Uzun siyah beyaz çubuklu forması gerçekten de çok güzeldi.  
Dr. Salih R. Yurtbaşı
(25.05.2016  İstanbul)
(Beşiktaş Kongre Üyesi  Sicil no: 13228)




Four brothers left home for college, and they became successful doctors
and lawyers.

One evening, they chatted after having dinner together. They 
discussed the 95th birthday gifts they were able to give their elderly mother who moved
to Florida .

The first said, “You know I had a big house built for Mama.”

The second said, “And I had a large theater built in the house.”

The third said, “And I had my Mercedes dealer deliver an SL600 to her.”

The fourth said, “You know how Mama loved reading the Bible and you know
she can’t read anymore because she can’t see very well. I met this 
preacher who told me about a parrot who could recite the entire Bible. It took
ten preachers almost 8 years to teach him. I had to pledge to contribute
$50,000 a year for five years to the church, but it was worth it 
Mama only has to name the chapter and verse, and the parrot will recite it.”

The other brothers were impressed. After the celebration Mama sent out
her “Thank You” notes.

She wrote: Milton , the house you built is so huge that I live in only one
room, but I have to clean the whole house. Thanks anyway.”

“Marvin, I am too old to travel. I stay home; I have my groceries
delivered, so I never use the Mercedes. The thought was good. Thanks.”

“Michael, you gave me an expensive theater with Dolby sound and it can
hold 50 people, but all of my friends are dead, I’ve lost my hearing, 
and I’m nearly blind. I’ll never use it. Thank you for the gesture just the 

“Dearest Melvin, you were the only son to have the good sense to give
a little thought to your gift. The chicken was delicious Thank you so much.”

Love, Mama



Doktorun bekleme odasında, son derece hasta oldukları her hallerinden belli üç adam oturuyormuş. Hastalardan birisi 24 saatin 24’ünde de içen bir alkolikmiş.. İkincisi, sigaraları birbirine ekleyen bir tiryaki.. Üçüncü sevişmeden duramayan azgın bir eşcinsel.. Üçünü de uzun uzun muayene eden doktor, sonuçları açıklamak için adamları odasına çağırmış.
“Haberler kötü” demiş doktor…Üçünüz de bu alışkanlığınızı derhal bırakmanız gerek..
SEN alkolik.. bir yudum daha içersen, SEN tiryâki..bir nefes daha çekersen, SEN kulampara..bir daha bir erkeğe arkadan yanaşırsan bittiniz.. hüccedenek ölür oracıkta kalırsınız..benden söylemesi.”
Üç kafadar kafaları bozuk, muayenehaneden çıkmışlar. Az sonra bir meyhaneden gelen rakı kokusu alkoliği kandırmış..
“Doktor kısmı hepten palavracıdır zaten… iki kadehten de ölünür mü birader ? ” deyince dalmışlar meyhaneye.
Alkolik bir duble rakıyı kafasına dikmesiyle oracığa yığılıp ölüvermiş..                Diğer ikisi dehşet içinde bardan fırlamışlar .
Âsapları bozuk,  perişan yürürlerken kaldırımda yeni yakılmış, dumanı tüten kocaman bir puro görmüşler. Tütün tiryakisi durmuş.. Derin derin başlamış   yerdeki puroya bakmaya. Kulampara panik içinde tiryakiyi dürtmüş..
“Ulan o puroyu almak için bir eğil…bil ki, ikimiz de öldük !”