BALONLU ŞERİF
THIS CHILD DOESN’T NEED A SOLAR PANEL
This Child Doesn’t Need a Solar Panel
Spending billions of dollars on climate-related aid in countries that need help with tuberculosis, malaria and malnutrition.
ENLARGEIn a slum of Beira, Mozambique, Sept. 28. PHOTO: PHOTOTHEK VIA GETTY IMAGES
In the run-up to the 2015 U.N. Climate Change Conference in Paris from Nov. 30 to Dec. 11, rich countries and development organizations are scrambling to join the fashionable ranks of “climate aid” donors. This effectively means telling the world’s worst-off people, suffering from tuberculosis, malaria or malnutrition, that what they really need isn’t medicine, mosquito nets or micronutrients, but a solar panel. It is terrible news.
On Oct. 9, World Bank President Jim Yong Kim pledged a one-third increase in the bank’s direct climate-related financing, bringing the bank’s annual total to an estimated $29 billion by 2020. In September, Chinese President Xi Jinpingpledged to match President Obama’s promised $3 billion in aid to the U.N.’s Green Climate Fund. Meanwhile, the U.K is diverting $8.9 billion from its overseas aid budget to climate-related aid over the next five years, and France is promising $5.6 billion annually by 2020, up from $3.4 billion today. The African Development Bank is planning to triple its climate-related investments to more than $5 billion a year by 2020, representing 40% of its total portfolio.
This is deeply troubling because aid is being diverted to climate-related matters at the expense of improved public health, education and economic development. The Organization for Economic Cooperation and Development has analyzed about 70% of total global development aid and found that about one in four of those dollars goes to climate-related aid.
In a world in which malnourishment continues to claim at least 1.4 million children’s lives each year, 1.2 billion people live in extreme poverty, and 2.6 billion lack clean drinking water and sanitation, this growing emphasis on climate aid is immoral.
Not surprisingly, in an online U.N. survey of more than eight million people from around the globe, respondents from the world’s poorest countries rank “action taken on climate change” dead last out of 16 categories when asked “What matters most to you?” Top priorities are “a good education,” “better health care, “better job opportunities,” “an honest and responsive government,” and “affordable, nutritious food.”
According to a recent paper by Neha Raykar and Ramanan Laxminarayan of the Public Health Foundation of India, just $570 million a year—or 0.57% of the $100 billion climate-finance goal—spent on direct malaria-prevention policies like mosquito nets would reduce malaria deaths by 50% by 2025, saving an estimated 300,000 lives a year.
Providing the world’s most deprived countries with solar panels instead of better health care or education is inexcusable self-indulgence. Green energy sources may be good to keep on a single light or to charge a cellphone. But they are largely useless for tackling the main power challenges for the world’s poor.
According to the World Health Organization, three billion people suffer from the effects of indoor air pollution because they burn wood, coal or dung to cook. These people need access to affordable, reliable electricity today. Yet too often clean alternatives, because they aren’t considered “renewable,” aren’t receiving the funding they deserve.
A 2014 study by the Center for Global Development found that “more than 60 million additional people in poor nations could gain access to electricity if the Overseas Private Investment Corporation”—the U.S. government’s development finance institution—“were allowed to invest in natural gas projects, not just renewables.”
Addressing global warming effectively will require long-term innovation that will make green energy affordable for everyone. Rich countries are in a rush to appear green and generous, and recipient countries are jostling to make sure they receive the funds. But the truth is that climate aid isn’t where rich countries can help the most, and it isn’t what the world’s poorest want or need.
Mr. Lomborg, director of the Copenhagen Consensus Center, is the author of “The Skeptical Environmentalist” (Cambridge Press, 2001) and “Cool It” ( Knopf,2007).
WE “THE MUSLIMS”
(Author unknown)
We Just Can’t Seem To “Pin-Point” The Problem…
The Shoe Bomber was a Muslim.
The Beltway Snipers were Muslims.
The Fort Hood Shooter was a Muslim.
The Underwear Bomber was a Muslim.
The U-S.S. Cole Bombers were Muslims.
The Madrid Train Bombers were Muslims.
The Bali Nightclub Bombers were Muslims.
The London Subway Bombers were Muslims.
The Moscow Theater Attackers were Muslims.
The Boston Marathon Bombers were Muslims.
The Pan-Am flight #93 Bombers were Muslims.
The Air France Entebbe Hijackers were Muslims.
The Iranian Embassy Takeover, was by Muslims.
The Beirut U.S. Embassy bombers were Muslims.
The Libyan U.S. Embassy Attack was by Muslims.
The Buenos Aires Suicide Bombers were Muslims.
The Israeli Olympic Team Attackers were Muslims.
The Kenyan U.S, Embassy Bombers were Muslims.
The Saudi, Khobar Towers Bombers were Muslims.
The Beirut Marine Barracks bombers were Muslims.
The Besian Russian School Attackers were Muslims.
The first World Trade Center Bombers were Muslims.
The Bombay & Mumbai India Attackers were Muslims.
The Achille Lauro Cruise Ship Hijackers were Muslims.
The September 11th 2001 Airline Hijackers were Muslims.
THINK ABOUT THIS:
Buddhists living with Hindus = No Problem.
Hindus living with Christians = No Problem.
Hindus living with Jews = No Problem.
Christians living with Shintos = No Problem.
Shintos living with Confucians = No Problem.
Confucians living with Bahai = No Problem.
Bahai living with Jews = No Problem.
Jews living with Atheists = No Problem.
Atheists living with Buddhists = No Problem.
Buddhists living with Sikhs = No Problem.
Sikhs living with Hindus = No Problem.
Hindus living with Bahai = No Problem.
Bahai living with Christians = No Problem.
Christians living with Jews = No Problem.
Jews living with Buddhists = No Problem.
Buddhists living with Shintos = No Problem.
Shintos living with Atheists = No Problem.
Atheists living with Confucians = No Problem.
Confucians living with Hindus = No Problem.
BUT
Muslims living with Hindus = Problem.
Muslims living with Buddhists = Problem.
Muslims living with Christians = Problem.
Muslims living with Jews = Problem.
Muslims living with Sikhs = Problem.
Muslims living with Bahai = Problem.
Muslims living with Shintos = Problem.
Muslims living with Atheists = Problem.
MUSLIMS LIVING WITH MUSLIMS = BIG PROBLEM!
SO THIS LEADS TO
They’re not happy in Gaza.
They’re not happy in Egypt.
They’re not happy in Libya.
They’re not happy in Morocco.
They’re not happy in Iran.
They’re not happy in Iraq.
They’re not happy in Yemen.
They’re not happy in Afghanistan.
They’re not happy in Pakistan.
They’re not happy in Syria.
They’re not happy in Lebanon.
They’re not happy in Nigeria.
They’re not happy in Kenya.
They’re not happy in Sudan.
SO, WHERE ARE THEY HAPPY?
They’re happy in Australia.
They’re happy in England.
They’re happy in Belgium.
They’re happy in France.
They’re happy in Italy.
They’re happy in Germany.
They’re happy in Sweden.
They’re happy in the USA & Canada.
They’re happy in Norway & India.
They’re happy in almost every country that is not Islamic!
AND, WHO DO THEY NOT BLAME?
Not Islam.
Not their leadership.
Not themselves, or their unfounded HATRED.
They blame the countries that they are happy in!
They want to change the countries they’re happy in, to be like the countries they came from where they were unhappy!
And, the extremists among them want the world under SHARIA LAW; the most OPPRESSIVE, INTOLERANT, UNFORGIVING, set of rules in the history of the world, AND, we bury our heads in the sand and pretend that THEY ARE NOT AT WAR WITH US?
Islamic Jihad: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
ISIS: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Al-Qaeda: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Taliban: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Hamas: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Hezbollah: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Boko Haram: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Al-Nusra: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Abu Sayyaf: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Al-Badr: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Muslim Brotherhood: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Lashkar-e-Taiba: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Palestine Liberation Front: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION
Ansaru: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Jemaah Islamiyah: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
Abdullah Azzam Brigades: AN ISLAMIC TERROR ORGANIZATION.
But again, we just can’t figure out who’s causing the problem?
Author unknown (TS)
LEVENT KIRCA
*
“Zayıfın, güçlüye karşı silahıdır mizah… X-ray cihazından geçerken ötmez. Üzerinizdedir ama, nerenizde olduğunu kimse bilmez. Bütün ölçüm aletlerini atlatır. Şarkı olur, şiir olur, duvar yazısı olur, fıkra olur, illa ki hedefini bulur. Fısıltı olur, anahtar deliğinden geçer. Su olur, kapı altından geçer. Taş olur, hapishane duvarından geçer. Gidip, vuracağı başı bulur. Yasaklarlar, yasaklanmaz. Tutuklarlar, tutuklanmaz. İnadına, baskı altında gelişir. Ezildikçe büyür. Unutmamak lazım ki… Bizler, Nasreddin’in torunlarıyız. Türk mizahı diye, bir mizah vardır. Dünyada tektir. Halk varoldukça, onun olan mizahı öldürmeye kimsenin gücü yetmez.” Levent Kirca
10.10.2015
Levent Kırca’dan veda mektubu
“Daha iyi bir dünyada görüşmek üzere hoşçakalın…”
Temmuz ayından beri karaciğer kanseri sebebiyle kemoterapi gören usta tiyatrocu Levent Kırca hayatını kaybetti.
Levent Kırca bir hafta önce hastalığının ağırlaşması üzerine hastaneye kaldırılmıştı. Usta oyuncu tedavi gördüğü Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim Araştırma Hastanesi’nde saat 02.40 sularında hayatını kaybetti.
İKİ GÜN ÖNCE VEDA MEKTUBU YAZDI
Bu yıl 5. defa Bodrum Türk Filmleri Haftası kapsamında Yaşam Boyu Onur Ödülü alan Kırca, İstanbul’da devam eden tedavisi nedeniyle törene katılamamıştı.
Törene onun yerine katılan oğlu Oğulcan Kırca, babasının tören için yazdığı mektuptan bir bölümü okumuştu. O mektupta Kırca, “Dik durun… Adil olun, sabırlı olun, enerjinizin sirayet etmesine müsaade edin. Daha iyi bir dünyada görüşmek ümidiyle. Atatürkle kalın, cumhuriyetle kalın, hoşçakalın!!” diye seslenmişti.
İşte Levent Kırca’nın veda mektubunun tamamı:
“1974’de TRT ile girdim hayatınıza. O günden bu yana baya bir zamanınızı aldım. 41 yıl… Yürekten teşekkür ederim, anılarınızda bana yer açtığınız için.
Hayatımda sayısız ödül aldım. Renk renk, biçim biçim. Altından olup da bir şey ifade etmeyeni de var, tenekeden olup da paha biçilmezi de. Aldığım ilk bir kaç ödülü çalışma masamın üstüne koydum. Çalışacak yer kalmayınca camlı bir dolaba koydum. Dolap isyan edince odamı onlara tahsis ettim. Evi istila ettiklerinde ise sokakta kaldım.
Arada bir onları ziyaret ettiğimde hiç dertleri olmadığını gördüm. Üzerlerindeki toza rağmen şikayet edeni yoktu. Hepsi yerini biliyordu. Birbirlerine saygılılardı. Hiç kavga etmediler. Birbirlerini yemediler. Bir arada mutlu mesut geçindiler. Altından da olsalar, tenekeden de olsalar, hepsi birer ödüldü. Hepsi eşitti.
SU AYNI SU, BİRAZ BERRAK, BİRAZ KİREÇLİ
İki kardeş bir çorap yüzünden kavga edebilirler. Ama komşunun çocuğu sorun çıkardığında iki kardeş birlik olur. Ev sahibi ile kiracı arasında problem olduğunda, bina yıkılacaksa birlik olurlar. O öbürünün tepesinden halı sarkıttığında kavga eden komşular, mahalle maçlarında birlik olur. Hacısı, ateisti takımı gol attığında sarılır, ağlarlar. Düşman ülke sana savaş açtığında ülke birlik olur. Toprağım dediğin adamın her işine koşarsın. Memlekette yüzünü bile görmek istemediğin, başka şehirde canın, memleketlin olur. Toprak aynı toprak, biraz tozlu, biraz killi. Su aynı su, biraz berrak, biraz kireçli. İnsan olarak birbirimizi sahiplenmek, birleşebilmek için uzaylıların dünyayı istila etmesi mi gerekir?
Güzellikler paylaştıkça değerlenir, kötülükler çoğaldıkça kanıksanır.
Geçmişlerimiz ve benim jenerasyonumdaki insanlar için, eskiler her zaman daha güzel gelmiştir insana. Daha sağlıklı, daha diri, daha dertsiz gelmiştir. Daha adaletli, daha umutlu gelmiştir.
Eski zamanlar; “Ah o eski zamanlardır”
Bu mektubumu sizlere değerli bir film festivali vesilesiyle yazıyorum. O yüzden benim için yeri çok ayrı olan bir yönetmenden alıntı yapmakta sakınca görmüyorum. Woody Allen’ın Midnight in Paris filminde zaman atlamaları vardır. Film günümüzde başlar, basit ama fantastik bir yöntemle sürekli geçmişe gider. Filmde o geçmiş dönemler içerisinde Ernest Hemingway, Dali, Picasso, T.S. Elliot, Edgar Dega, Luis Bunuel gibi önemi tartışılmaz insanlara rastlarız. Hepsi, hangi dönemde yaşıyor olurlarsa olsun, kendi geçmişlerinin her zaman daha iyi olduğunu ve ona özlem duyduklarını belirtirler. Hepsinin ağzından “Ahh, o eski zamanlar” cümlesini bir kez duyarız. Filmin ana önermesi ise sonunda en güzel ânın, içinde bulunduğun, yaşadığın an olduğunu belirtir.
İSTER MİSİN ŞİMDİ BÖYLE DEDİM DİYE, BU ÖDÜL BENİ MAHKEMEYE VERSİN
Yaşadığımız şuan..
Şuan.. Elinizden yaşam boyu onur ödülünü alıyorum. Ödül vermek onore etmektir. Almaksa onore olmak. Düşünüp, cesaret edip, birşeyi hayata geçirdiğinizde, birileri için değer görüyorsa, sizi ödüllendirirler. Bunun karşılığı maddi karşılığından büyüktür. O işiniz için ödül alırsınız. Yaşam boyu onur ödülü ise, yaşamda yaptıklarınızın, varlığınızın ya da amacınızın topyekün mükafatlandırılması gibidir. Bu ödülün anlamı benim için çok büyük.
Bu ödülü de eve götüreceğim. Ama diğer ödüllerin arasında baş köşeye koymayacağım. Ödülsen ödüllüğünü bil. Diğerleri neredeyse oraya, yanlarına koyacağım. O da onlarla birlikte tozlanacak. Onlardan biri olacak. Yaşam boyu onur ödülü de olsan, cumhur’iyet altını da olsan, kimseye ayrı gayrı yapamam. Diğerleri tozlu raflarda dururken, sana saray şeklinde dolap yapmayacağım. Çünkü ödül de olsan, sana hak ettiğin anlamı veren içinde bulunduğu dolabın büyüklüğü ya da şekli değil, bizim sana verdiğimiz değerdir.
İster misin şimdi böyle dedim diye, bu ödül beni mahkemeye versin?
Güzel şeyler paylaşabildiysek sizinle, ne mutlu bana. Benim jenerasyonumda bir insan çabalarının meyvesini görememe durumuna mı üzülmeli, yoksa daha kötülerini yaşamayacak olduğu için teselli mi bulmalı şuan bilemiyorum.
Yine Woody Allen, ‘’Bir yönetmenin en büyük hatası, bu kötü senaryoyu çekerek adam ederim demesidir’’ der. Siz de yönetmensiniz. Ailenizi yöneten, işinizi yöneten.. Etrafınızı yöneten. ‘’Şu an’’, yöneten. Birlik verip bu senaryoyu değiştirin ki, filminiz de iyi olsun.
Dik durun… Adil olun, sabırlı olun, enerjinizin sirayet etmesine müsaade edin. Daha iyi bir dünyada görüşmek ümidiyle. Atatürkle kalın, cumhuriyetle kalın, hoşçakalın!!”
**************************************************************************************************************************************************************
Yılmaz Özdil
14 Ekim 2015
Ölümün üstüne cesaretle yürüyenleri görmüştüm ama, ölümün üstüne kahkahayla yürüyeni, ilk defa Levent ağabeyde gördüm.
Biliyordu öleceğini.
Hatta gününü bile biliyordu.
İnanmakta güçlük çekeceksiniz…
Son nefesine kadar matraktı.
Vedalaşırken bile espri yaptı.
Güle oynaya, neşeyle gitti.
*
Şahane serseriydi.
Son delikanlılardan.
*
Hiç müdanası yoktu.
Kimseye eyvallahı olmadı.
Gözünü budaktan sakınmadı.
Zirveyi de gördü, dibi de…
Villayı da gördü, kirayı da…
Nabza göre şerbet vermedi.
Her daim aynı kaldı.
Kardeşliği de gördü, kalleşliği de…
E, olacak o kadar dedi.
Kin gütmedi.
Güldü, geçti.
Ekmeğiyle oynandı.
Ambargo uygulandı.
Yasaklandı.
Devlet sanatçısı unvanı geri alındı.
Yüzünde kıl oynamadı.
Sahnede selam verirken hariç…
Asla eğilmedi.
Yalakaya, yalaka dedi.
Döneğe, dönek dedi.
Diktatöre, diktatör dedi.
Sahiciydi.
*
Neyine güveniyordu derseniz?
“Mizaha” diyordu.
*
“Zayıfın, güçlüye karşı silahıdır mizah… X-ray cihazından geçerken ötmez. Üzerinizdedir ama, nerenizde olduğunu kimse bilmez. Bütün ölçüm aletlerini atlatır. Şarkı olur, şiir olur, duvar yazısı olur, fıkra olur, illa ki hedefini bulur. Fısıltı olur, anahtar deliğinden geçer. Su olur, kapı altından geçer. Taş olur, hapishane duvarından geçer. Gidip, vuracağı başı bulur. Yasaklarlar, yasaklanmaz. Tutuklarlar, tutuklanmaz. İnadına, baskı altında gelişir. Ezildikçe büyür. Unutmamak lazım ki… Bizler, Nasreddin’in torunlarıyız. Türk mizahı diye, bir mizah vardır. Dünyada tektir. Halk varoldukça, onun olan mizahı öldürmeye kimsenin gücü yetmez.”
*
Ve, ilave ediyordu:
“Sadece hayvanlar gülmez.”
Halk varoldukça…Yaşayacak Levent Kırca. İlelebet, kahkahayla.
AZ GELİŞMİŞ ÜLKE ÖZELLİKLERİ VE MAGRİTTE
TÜM DÜNYA İÇİN GEÇERLİ AZ GELİŞMİŞ ÜLKE ÖZELLİKLERİ
Toplumun en mutsuz kesimi aydınlarıdır.
Bilim/ilim öncelik değildir.
Kitap okunmaz.
Her gazetenin “astroloji” köşesi/bölümü vardır. (Astronomi köşesi/bölümü yoktur)
İlaçlar reçetesiz satılır.
Otel dükkan gibi işyerlerinin ismi ülkenin ana dilinden değildir.
Adres kuralı yoktur : Düzgün bir sıralama kuralı yoktur(sokak ismi, numara semt, şehir gibi) ; Posta kodu kullanılmaz, apt. İsimleri adresin geçerli bir parçasıdır..
Özellikle şehirlerde yol şerit çizgisi yoktur. Olan yerlerde ise sürücüler genelde bu çizgileri görmez.
Şehirlerde kanalizasyon ve su atımı (drenaj) alt yapısı yoktur ya da yetersizdir.
Asfalt siyah değildir.
Helâlar pistir ve kokar.
Halkın çoğunluğu müslümandır
Halk devletten/hükümetten korkar. Devlet/hükümet halktan korkmaz.
Basın yayım özgür değildir.
Bir bölüm basın yayım hükümetin/iktidarın emrindedir.
İktidar mensupları ve iktidar yakınları ayrıcaklıdır.
İktidar mensupları ve İktidar yakınları zengindir.
Başkan (Cumhurbaşkanı, kıral, Emir vb.) ömrünün sonuna kadar iktidarda kalmak ister.
Ülkede her zaman isyan/darbe korkusu vardır.
Halkın bir bölümü içinde isyan/darbe’yi tek kurtuluş olarak görenler vardır.
Tüketim ve ithalat her zaman üretim ve ihracatın üstündedir.
Lüks tüketim şişinme/öğünme konusudur.
Dindarlık şişinme/öğünme konusudur.
Seçim varsa büyük olasılıkla iktidar lehine seçim hilesi ya da söylentisi vardır.
VIP kuralı geçerlidir (VIP kısaltmasının aslı İngilizce olsa bile). Ülkede ayrıcaklı kişiler vardır.
Kişinin en doğal ve hakkı olan işleri için bile bir “tanıdık” ya da torpil gereklidir.
Rüşvet geçerlidir.
“Komplo” teorileri yaygındır.
Nüfus artışı yüksektir
Güzel sanatlara toplumun çoğu önem vermez. Hükümet güzel sanatları desteklemez.
İbadet yerleri (câmiler) için yardım toplama dışında, sosyal yardmlaşma ve toplum yararına bağış geleneği yoktur.
Konser, opera, bale salonları yoktur, ya da çok azdır.
Cüzdan taşınmaz; para buruşturulup cebe tıkılır (Arkadaşım Dr. Nurhan Artel’in önerisiyle eklendi)
Yeterli su olsa bile düzenli yıkanılmaz ; insanlar kötü koku saçar.
Diş fırçalama yüzdesi yok denecek kadar düşüktür.
Zorunlu kalmadıkça diş hekimine gidilmez.
Sokakta yerlere tükürülür, çöp atılır.
Sigara içme oranı çok yüksektir.
Kadere inanç çok yüksektir.
Evrime inananların yüzdesi çok düşüktür.
Kadın ve çocuk hakları yoktur. (Yeğenim Dr. Özlem Anak’ın önerisiyle eklendi)
Kadın-Erkek eşitliği yoktur.
Müzik tek seslidir
İlaçlar generik adıyla değil ticari adıyla tanınır
Gönüllü ve karşılıksız kan bağışlama alışkanlığı yoktur ya da çok azdır
Vergi kaçırmak ayıp değildir
İşe gitmemek için doktordan “rapor” almak doğaldır.
Dış politikada ülke çıkarı değil, sübjektif “haklı-haksız” değerlendirmesi esastır
(Hem hükümet hem halk için bu değerlendirme geçerlidir)Dr. T.Sümer
(Hem hükümet hem halk için bu değerlendirme geçerlidir)Dr. T.Sümer
UMUT
DR. YÜCEL TANYERİ’DEN “İYİ ŞANSLAR SANA”
17 EYLÜL 2015 PERŞEMBE
İYİ ŞANSLAR SANA…
Deniz.
Dalgalı değil.
Çalkantılıydı.
Dün İzmir Körfezi‘nde…
Amacım.
Gün batımını.
Görüntülemekti.
Bu çalkantılı denizde…
Vakit vardı daha.
Gün batımına.
Oturdum bir bank’a.
Biraz soluklanmaya…
Önünde çantasıyla.
Genç bir adam oturuyordu yanımda.
Dalmış görünüyordu.
Dalgalara bakmış gidiyordu…
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra bakıştık.
Adam lâcivert gözlüydü.
Genç ve beyaz tenliydi…
Öğrenmek istedi.
Güzel bir İngilizce ile.
İzmir‘de mi yaşadığımı.
Türk olup olmadığımı…
Körfezin karşısını gösterdi.
“Orası da İzmir mi” dedi.
“Karşıyaka” olduğunu söyledim.
“Orası da İzmir’in bir parçası” dedim…
Şaştı.
Gerçekten şaşırdı.
İzmir‘in o kadar büyük olduğuna.
İnanamadı…
İstanbul‘u sordu.
Merak ediyordu.
“O zaman İstanbul…”
“İzmir’den büyüktür herhalde” dedi…
Sonra.
Arkamızdaki dağları gösterdi.
“Oralar Yunanistan’a mı ait“.
Dedi…
Yunanistan‘ın buradan görülemeyeceğini.
Buradaki denizin bir körfez olduğunu.
Körfezden çıkıldığında ve koca bir burun dolaşıldığında.
Yunanistan‘ın görülebileceğini anlattım kısaca…
Oldukça zayıf.
Ve zarif birisiydi.
Temiz giyimliydi.
Belli ki kültürlüydü…
Sorduğumda.
Söyledi bana.
Suriye‘li olduğunu.
Şam’da ekonomi okuduğunu…
Sonra bana Suriye‘yi anlattı.
Halep‘in.
Ve diğer şehirlerin.
Hemen hemen tümüyle harab olduğunu söyledi…
Yalnızdı.
Şam‘dan yola çıkmıştı.
Kamplarda konuk olmuştu.
Sununda İzmir‘e ulaşmıştı…
Arada bir.
Dalgın dalgın.
Dalgalara bakıyordu.
Almanya’ya gitmek istiyordu…
Almanya‘dan telefon geldiğinde.
Deniz durulduğunda.
Önce Yunanistan‘a.
Sonra gidecekti Makedonya ve Sırbistan‘a…
Hayalleri yüksekti.
Umutları dolu doluydu.
Sırbistan‘dan Macaristan ve Avusturya‘ya.
Oradan da geçecekti Almanya‘ya…
Çeşme‘yi, Bodrum‘u.
Kuşadası‘nı biraz biliyordu ama.
Doğru dürüst telaffuz bile edemiyordu.
Buraların isimlerini daha…
Önündeki.
Siyah çantasını gösterdi.
Can yeleği.
Bu çantanın içindeydi…
Önündeki dalgalara bakıyordu.
Dalgaların dinmesini bekliyordu.
Yunanistan çok yakın sanıyordu.
Aradaki denizin nasıl dalgalı olduğunu bilmiyordu…
Körfezde dalgalar oynaşıyordu.
Genç adamın umutları vardı.
Güler yüzüyle benden ayrıldı.
O halâ umutla denize bakıyordu…
Hava yavaş yavaş kararıyordu.
Körfezde güneş batıyordu.
Genç adam güneşin battığı yöne doğru.
Yunanistan‘a doğru yürüyordu…
Arkasından baka kaldım.
Şansın bol, yolun açık olsun.
İsmini bile soramadığım.
Umutları hayallerinin ötesinde olan dostum…
EİNSTEİN KEMALİST VE TAYYİB
EİNSTEİN VE TAYYİB
ÖKÜZLER VE TREN
Emzirenler birleşin!
Emzirenler birleşin!
02 Ağustos 2015 Pazar, 09:57:34 Güncelleme:09:57:39
Ayşe Özek Karasu
Olay dört yıl önce, Florida’daki bir inşaat projesiyle ilgili emlâk kralı Donald Trump’a açılan davada yaşanıyor. Proje yatmış, 8 milyon dolar yatıran müşteriler dava açmış. Trump’ın yeminli ifade verdiği oturumun orta yerinde davacı tarafın avukatı Elizabeth Beck, bazı tıbbi nedenlerle ara verilmesini istiyor. Trump’ın avukatı itiraz ediyor. Bunun üzerine Beck, çantasından göğüs pompası çıkarıp, “Durum acil. Üç aylık bebeğim için süt sağmam lazım” diyor. Trump öfkeden kızararak patlıyor: “İğrençsin!”
Mazide geçen bu olay New York Times’ın haberiyle yeni ortaya çıkıyor. Cumhuriyetçi Parti’den Başkan aday adayı olan Trump zaten projektör altında. Meksikalı kaçak göçmenlere “tecavüzcü” dediği için tepki çekmiş (alkışlayanların yanı sıra), üstüne bir de bu emzirme olayı patlak veriyor.
Trump’ın avukatı “Emzirme için değil, kadının hareketi için ‘iğrenç’ dedi. Çünkü ortalık yerde süt sağacaktı. Pompayı göğsüne doğru götürdü. Soracak sorusu kalmadığı için fena halde köşeye sıkışmıştı” diye savunma getirdi.
Öyle ya da böyle Trump’a hücum başladı. “İşyerleri sadece erkeklerin dünyası değildir”, “Sen de süt emseydin adam olurdun”, “Kadınlar iş ortamında da emzirme/süt sağma hakkına sahiptir” diye tepki yağdı sosyal medyadan. Ve tam bu ortamda Arjantinli milletvekili Victoria Donda Perez’in fotoğrafı ortaya çıktı, birkaç gün içinde de internette viral oldu. Meclis oturumu sırasında 8 aylık kızı Trilce’yi emzirirken çekilen fotoğraf. Kadınlara kamusal alanda emzirme özgürlüğünü öteden beri savunan Perez’in bu hareketini son derece “edepsiz” bulanlar oldu. Kimileri de “Siyasetçilerin ne kadar imtiyazlı olduğunu gösteren bir tablo” dedi. Ancak çoğunluk, çalışan annelerin emzirme hakkı adına bir model olarak Perez’i alkışladı. Meclis çatısı altında da kadına ilişen olmadı.
Benzer bir olay yıllar önce Avustralya’da da yaşanmış ve çok aşağılayıcı bir şekilde sonuçlanmıştı. İşçi Partisi’nin havalı vekillerinden Kirstie Marshall, henüz 12 günlük olan bebeği Charlotte’u Meclis koltuğunda emzirmeye kalkınca, genel kuruldan çıkarılmıştı. Çünkü yönetmeliğe göre milletvekilleri ve görevli personel dışında yabancıların genel kurul salonuna girişi yasaktı ve 12 günlük bebek de yabancıdan sayılıyordu. Marshall fazla alınmadı ama kadın hakları örgütlerinden öfke yağdı. Yönetmeliğin kadına emzirme hakkı içerecek şekilde değiştirilmesini istediler. Sonunda emzirme odası yapıldı, mesele kapandı.
İngiltere’de de kadın milletvekilleri oturumda emzirme için bastırmış, ret kararının ardından 4 adet emzirme odası yapılmak suretiyle kadınlar susturulmuştu.
GÖRÜNÜR OLMAK
Siyasette olunca kadınların söz geçirmesi daha kolay da, sıradan çalışan anneler o hakkı nasıl elde edecek? Tabii ki susmayarak. Her yıl 1-7 Ağustos arasında, Türkiye dahil 120 ülkede Dünya Emzirme Haftası kutlanıyor. Amaç, çocuk sağlığı için anne sütünü desteklemek ve yaygınlaştırmak. Ancak aynı zamanda emzirmeyi gündelik hayatın doğal parçası haline getirmek, annelere toplum içinde güven kazandırmak da gerek. Bu amaçla son 10 yıldır 31 Temmuz-1 Ağustos tarihlerinde dünyanın dört bir yanında toplu emzirme eylemleri düzenleniyor. Yeni Zelanda çıkışlı bu hareket 31 ülkeye yayıldı. Kadınlar parklarda, meydanlarda toplanıp bebeklerini emziriyor, toplumu ehlileştirmeye çalışıyorlar.
Mesela New York ehlileşeli 20 yıl oldu. 1994’te çıkarılan yasayla kadınlar istedikleri yer ve zamanda emzirme özgürlüğüne sahipler. Kimsenin “Kadın git evinde emzir” demeye hakkı yok.
Yok, çünkü Çocuk Hakları Sözleşmesi’ne göre her çocuğun iyi beslenme hakkı var. Dünyada çocuk ölümlerinin yüzde 45’i yetersiz beslenmeden kaynaklanıyor. Bu da 3.1 milyon can demek. Dünya Sağlık Örgütü diyor ki; “0-23 ay arası bebekler yeterli anne sütü aldığı takdirde yılda 5 yaş altı 800 bin çocuğun ölümü engellenebilir.”
Ve Dünya Sağlık Örgütü “6 aya kadar sadece anne sütü, 2 yaşına kadar tamamlayıcı besinle anne sütü ve 2 yaşından sonra da mümkünse emzirmeye devam” diyor. Çünkü anne sütü bebeğin ihtiyaç duyduğu tüm enerji ve proteinleri içeriyor, hastalıklardan koruyor. İyi de, neden kapalı kapılar ardında
Emzirenler birleşin 2’nci posta
09 Ağustos 2015 Pazar, 09:45:34 Güncelleme:09:46:24
Ayşe Özek Karasu
Biyoloji dersi vermek istemem ama kadınların meme sahibi olması, insan yavrusunu beslemek içindir. Bütün primatlar gibi. Anne sütü, bebeği beslemenin en doğal yoludur. Emzirme dışı aktivite ise mahremiyete girer, kimseyi ilgilendirmez.
Tabii biyolojik açıdan normal olan her şey, aynı zamanda kültürel olarak normal olmayabilir. İşte emzirmek tam da bu kritere giriyor. Normal “anomaliye” dönüşürken, memenin cinsel objeye dönüştürülmesi “normalleşiyor”. Bu da, sapına kadar paradoks.
Geçen hafta, Dünya Emzirme Haftası bağlamında kadınların kamusal alanda emzirme özgürlüğü bahsine girdik ya… “Emzirmeyi gündelik hayatın doğal parçası haline getirmek için toplu emzirme eylemleri yapılıyor” dedik ya…
Ayşe Arman da “Emzirmeyi erotikleştirmek bir erkek salaklığı” diye harika bir Ayşe yazısı döşendi. Alya ile arasındaki macerayı satırlara döktü: “Bir seneden fazla süt verdim, bana kalsa üç sene verirdim! Kızımla aramızda müthiş bir bağ kuruluyordu, başka bir gezegende mutlu mesut yaşıyorduk. Her yerde son derece becerikli bir şekilde emzirebiliyordum. Memelerimi kimseye göstermeden de yapabiliyordum. Öyle ‘Oran buran görünecek, orada burada emzirme!’ diyen öküz bir adamla da birlikte olmadığım için sorun olmadı. Erkeklerin çoğunun kafası basmıyor, emziren memeyle, cinsel organ olan memeyi ayıramıyorlar.”
Ayşe’nin dediği gibi erkekler ayıramıyor da, kadınlar niye ayıramıyor, onu anlamadım. Dememin nedeni şu: Hayvanseverliğine bayıldığım Ömür Gedik, emzirmeyle ilgili beklenmedik ‘ömür’ bir yazı yazdı. “Cinsel obje olarak görmekten bir türlü vazgeçemediğim memelerin kutsal olduğu söylenen görevine alışamamıştım. Çoğu erkeğin de benim gibi düşündüğünü biliyorum” diyerek. “Kadınlar tabii ki çocuklarını emzirsinler ama bunu herkesin gözüne soka soka yapmasınlar. Kadınların emzirme özgürlüklerini sokak ortasında kullanmaları cinsellik ve libido düşmanı bir hareket, gereksiz şovenizm” de dedi. Emzirmek kutsal bir görev değildir, meme de cinsel obje değildir. Beslenmekle, doğal bir dürtüyü dindirmekle kutsallığın ne alakası olabilir. Bence erkeklerin de konuyla hiç ilgisi yok. Ne düşündüklerini hiç merak etmiyorum. Tamamen etkisiz eleman durumundalar. Anne sütüyle beslenmiş olmaları dışında!
CİNSELLEŞTİRME
Aynı erkek memesi gibi kadın memesi de cinsel nesne değildir. Kadın memesini cinselleştiren, koca bir pazarlama endüstridir. Medyada, internette, sinemada, reklamlarda, billboard’larda, şirketlerin kâr hırsını doyuran bir metadır kadın memesi. Bu cinselleştirme neticesinde bebeğini emzirmek için binbir zahmetle sığınacak delik ararsın. Sanki süt veren anne provokatif bir saldırıda bulunmaktadır. O kadar ki, Teksas’taki bir Victoria’s Secret mağazasında bebeğini emzirmek için izin isteyen genç anne kapı dışarı edilmiş. Deneme kabinini kadına layık görmeyip, tuvalete yollamışlar. O da yaşadıklarını Facebook’a yazmış. Tepkiler yükselince mecburen 150 dolarlık hediye çeki yollamış firma. Sus payı olarak. Düşünün, kadına sutyen satan mağaza bile emzirme eylemine tahammül edemiyor. Çünkü esas işi endüstriyel; dantelli seksapel pazarlama!
Sonra porno bağımlıları da var. Amerikan Psikoloji Derneği’ne göre porno bağımlıları, herkesi cinsel obje olarak görür; tabii ki emziren anne de dahil olmak üzere. Ve yeni teknolojiler sayesinde porno, çok kolay erişilebilir bir mecradır. Afrika’daki kabile kadınlarını düşünün, ortalık yerde emziren. Ayıplanmadan, iğrenme, öfke duyguları uyandırmadan. Kadını cinselleştirme kültürü olmadığı için, biyolojik düzen pürüzsüz işliyor. “İlkel” dediğin adam, daha uygar yaşıyor.
“BRELFIE” MODASI
Emziren kadın teşhirci değildir. Tam tersi, onu teşhirci gören bilinçaltında teşhirci dürtüler besliyor olabilir. Karşı cinsi baştan çıkarmak değil, sadece bebeğinin açlığını dindirmektir niyeti. Ortada, utanılacak ayıp bir durum yoktur. Hazır yemek harikulade bir kolaylıktır. Lütfedip, “Tamam emzir de, şöyle göğsünü örtüver” diyenlere sorarım; Bebeği battaniye altına hapsederek beslemek haksızlık değil mi? Siz o vaziyette yemek yiyebilir misiniz?
Emziren kadını teşhirci görenlere son bomba: Ortalık yerde emzirmek ne kelime, bir de “brelfie” salgını var. İngilizce “breastfeeding” (emzirme) ile “selfie”yi bileştirmek suretiyle ortaya çıkmış. Genç anneler “brelfie” saçıyorlar sosyal medyada…
DÖVİZ KURU
RTE’NİN YIL SONU DÖVİZ KURU TAHMİNİ
NAMAZ
Timur Sümer 
You must be logged in to post a comment.