PLANETS AND PRIESTS

Planets, Priests and a Persistent Myth

The Catholic Church and scientific discovery are utterly incompatible, right? History disagrees.

ENLARGE

Ceres, discovered by Giuseppe Piazzi. PHOTO: GETTY IMAGES

STEPHEN BARR AND DERMOTT MULLAN

May 21, 2015 7:22 p.m. ET

Last week NASA’s Dawn spacecraft, after a voyage of about eight years, captured incredible video of two bright spots on Ceres. Ceres has an interesting history, labeled for decades a planet, then an asteroid (or minor planet), and most recently a dwarf planet, a category that includes another erstwhile planet, Pluto. Ceres was discovered through the dedication of a Catholic priest, Giuseppe Piazzi (1746-1826), who obtained the best astronomical instruments of his day, and positioned them where they could be used to best effect.

When he was 19, Piazzi joined the Theatine Order of clerics, which supported his doctoral studies in philosophy and mathematics. At 34, he was asked to occupy the chair of higher mathematics in Palermo. Palermo had climatic conditions favorable for astronomical observations, and Piazzi decided to found an observatory there, the southernmost in Europe. He traveled to England to obtain the most accurate telescope then available. With its help he developed a catalog of almost 7,000 stars, the most extensive and accurate up to that time. L’Institut de France awarded it the prize for “best astronomical work published in 1803.”

Piazzi’s entry into history began on January 1, 1801, when he noticed a faint “star” not contained in any catalog. Tracking it over the following nights, he found that it moved across the background stars the same way planets do. After more than 40 nights, however, it moved too close to the sun to be seen. Would it ever be found again, once it emerged from the sun’s glare?

That would require the difficult feat of computing its orbit precisely from the positions Piazzi had measured. This was accomplished by the great mathematician Carl Friedrich Gauss, and Piazzi’s object was located again by a German observatory exactly a year after its original discovery. In 1802, Piazzi named it Ceres after the patron goddess of Sicily.

But what was it? Was it a planet? It moved like one, and didn’t have the characteristics of a comet. The picture was clouded, however, by the finding in short order of three more objects with similar orbits: Pallas (1802), Juno (1804), and Vesta (1807). It turned out that Piazzi had found the first of many thousands of “asteroids” or “minor planets” whose orbits lie mainly in a belt between Mars and Jupiter. Ceres is the largest asteroid, large enough that its gravity squeezes it into a sphere, like a planet and unlike other asteroids. Hence its recent reclassification as a “dwarf planet.”

Most news accounts don’t mention that Piazzi was a Catholic priest. In fact, the remarkable story of the Catholic clergy’s contributions to science is one of the best-kept secrets of scientific history. The exception is Gregor Mendel; it is widely known that the science of genetics began with the experiments of the Austrian monk.

But it is the rare person who knows that the big-bang theory, the central pillar of modern cosmology, was the brainchild of the Belgian Catholic priest and physicist Georges Lemaître. In the 1920s, Lemaître showed that Albert Einstein’s equations of gravity allow space itself to expand and, connecting this to observations that distant galaxies were flying apart, he formulated his famous theory of how the universe began.

The Jesuits have an especially rich scientific tradition. In the 16th century, the Jesuit astronomer Christopher Clavius developed our modern calendar. In the 17th century, Jesuit Giambattista Riccioli mapped the moon, and Christoph Scheiner helped discover sunspots. Francesco Grimaldi discovered the enormously important physics effect called “diffraction,” the effects of which you can see in the colorful bands of a glimmering CD. In the 19th century, the Jesuit Angelo Secchi, a founder of astrophysics, pioneered the study of the sun and stars using the spectra of their light and developed the first spectral classification of stars, the basis of the one now used.

But Jesuits don’t have all the glory. Blessed Niels Stensen (1638-86) made major contributions to anatomy, especially of the glandular-lymphatic system, and, even more impressively, helped found the science of geology by developing the correct theory of sedimentary rock, geological strata and the origin of fossils, which unlocked Earth’s history. Marin Mersenne (1588-1648), of the Minimite Order, made fundamental discoveries about sound. The work of the Abbé Lazzaro Spallanzani, one of the top biologists of the 18th century, is taught in high-school textbooks today.

Ask a Catholic audience whose name they associate with the Catholic Church and science. “Galileo!” they shout. Ask them about Lemaître, Grimaldi, Stensen, Secchi—or Piazzi—and you get blank stares. Is it any wonder the science-religion warfare myth persists?

Messrs. Barr and Mullan are professors of physics at the University of Delaware. Mr. Barr is the author of “Modern Physics and Ancient Faith” (Notre Dame, 2006).

ADİL KARCI’DAN ANALAR-BABALAR GÜNÜ

ANALAR-BABALAR GÜNÜ

Birkaç tanesi dökülmüş olan tütün sarısı dişlerini göstere göstere “Buyursun abilerim” diyerek her iki elinde birer halka tatlı ile dükkana giren seyyar satıcıya “Ne o? Bu gün havanda değilsin herhalde Refik efendi? Beleş meleş derdin hergün?” diye sordu fotoğrafçı İsmail, kafasını rötuş yapmaka olduğu negatiften kaldırarak.

“Boşver abi be! dedi tatlıcı Refik “Az canım sıggın, gafam yerinde deel de ondan herhal.” Tatlıcının bir avuç büyüklüğünde, kare şeklinde kesilmiş beyaz ambalaj kağıdı ile tutarak uzattığı halka tatlıyı almakta tereddüt ettiğimi gören İsmail usta “Rahatlıkla ye abi, Refik efendi çok temiz ve titizdir, tatlının şekil bozukluğuna bakma, ye de bak” derken Refik lafa girdi “He valla, gızartma yağını neyim iki gere gullanmaz benim gelin, hemi şiresi de hagiki şegerdir, kılikoz, zaharin neyim de bilmek biz.”

Türkiye’de henüz renkli fotoğraf baskısı yapılmadığı (ya da en azından Adana’da yapılmadığı) o zamanlar renkli fotoğraf baskısına merak sarmış, zar zor da olsa, yurt dışından renkli filimler, kartlar ve kimyasallar getirtmiş, karanlık odaya çevirdiğim banyomda renkli baskı denemelerine girişmiştim. Biraz başarı sağladıktan sonra banyodan bozma karanlık odanın bu iş için yeterli olmadığının farkına varmış, karşı komşum fotoğrafçı Mahmut abi’ye bu denemelerim için dükkanının karanlık odasını ve içerisindeki cihazları kullanıp kullanamayacağımı sormuştum. Aldığım “Dükkan senin, istersen git yak!” cevabının üzerine her fırsatta fotoğrafhaneye gidip meşgul olmadığı saatlerde karanlık odasında denemelerime devam etmeye başlamıştım.

1960’lı yılların sonuna doğru, tablalarda satılan çağla bademin yerini can eriğine bırakmakta olduğu Mayıs ayının ilk günleriden birisiydi işte o gün. Mahmut abinin ilk kızının adından esinlenerek “Foto Gül” ismini verdiği fotoğrafhanesinin giriş kapısına yakın bir yerde oturmuş, karanlık odada banyo işlemini bitirdiğim renkli filimlerin kurumasını beklerken bir yandan dükkanın küçük ortağı olan İsmail usta’nın sonsuz bir sabırla yaptığı rotüş işlemini izliyor bir yandan da onunla laflıyordum. Zımpara kağıdına sürerek toplu iğnenin ucu kadar sivrilttiği kurşun kalemi ışıklı panodaki siyah-beyaz bir negatif film plakasına belli belirsiz değdiren İsmail usta bana bu işin inceliğini anlatmakla meşguldü “Kalem nokta olarak değecek abi, çizersen olmaz” diyordu ki Kuruköprüdeki Sümerbank Fabrikasının tam karşısında olan bu dükkanın önünde mola veren tatlıcı Refik efendi önce içeriye kafasını bir uzatmış ve sonra da kimseye sormadan tatlıları getirmişti. Tatlılarını dizdiği el arabasının üzerindeki kalaylı bakır tepsiyi cam muhafaza ile kaplatmış olması temizlik açısından güven vermişti bana. Beyaz önlüğü ve omuzundaki el silme havlusu da keza tertemizdi Refik efendinin.

Her ne kadar çevik el-kol hareketleri ile kendisini dinç göstermeye zorlasa da, alnındaki derin çizgiler, çökük avurtlar, kırış kırış yanaklar ve ferini kaybetmiş gözler altmışı geçmiş olan yaşını bariz bir şekilde ele veriyordu Refik’in. Bize “abi” diye hitap etmesi bir saygı göstergesiydi sadece. Kültürünün ve sosyal statüsünün yüksek olduğu varsayılan kişilere “abi” denirdi o zamanlar, gerçek yaşları dikkate alınmadan. “Abi” denilen kişi de, saygılı biri ise eğer, mukabil hitaplarında karşısındakinin isminin arkasına bir “efendi” veya “ağa” ünvanı eklerdi.

“Otur Refik efendi, bir sigara tellendir, nefeslen hele” dedi İsmail usta ve dönüp çıraklara seslendi “abinize bir soğuk su getirin oğlum.” Çekingen bir şekilde karşımdaki tabureye ilişen Refik efendi, cebinden çıkarttığı tabakadan aldığı tütünleri sigara kağıdının üzerine eşit şekilde yayarken sordu;

“Analar-babalar günü diye bişe biliyonuz mu?”

İsmail usta elindeki kalemi bırakıp “o da ne?” gibilerde bana bakarken ben “Var, anneler günü de var, babalar günü de var, her ne kadar ben kutlamadıysam da var. Sanırım Amerika’da başlamışlar kutlamaya ama bizim buralara gelmedi herhalde daha” dedim. Gerçekten de duymuştum ama ne ben ne de çevremdeki hiç kimse böyle bir kutlama yapmamıştık henüz. “Peki, niye sordun?” dedi İsmail.

“Yaa, benim torun Mine, eligizi öper hani var ya bi dene gız, öretmeningden duymuş, analara babalara o günnerde hedaye neyim alınırımış. Haftaya analar günüyümüş. Torun benden para istedi, anası daha hiç çarşı ayaggabısı geymez imiş, hep gapgara Ermenek lastiği geyer imiş, analar gününde anasına ilg dafa bi çit deri ayaggabı alıcı ımış. Bir ay sonra da babalar günü varımış, ona da yeni bir dıraş fırçasıynan ayna alıcı ımış.”

“Bunun için mi ‘Datlılar keleşşş, parasını verene beleşşş’ diye bağırmadın bu gün?” dedi İsmail usta. “He ya”, dedi Refik “en aşşaa yirmi kaat ilazım şindi.” “Allahına kurban” diye güldü İsmail Usta, “senin için bu dert mi be? Yastık altındaki tomarlardan çıkart biraz ver de çocuğun gönlü olsun!” Bu şakaya karşılık vermeyen Refik, elindeki sigaradan derin bir nefes çekti ve damdan düşer gibi “Serkisof cep sahatına ihtiyacı olanıgız var mı?” deyiverdi. “Hediye mi edeceksin?” dedi İsmail. “Yoh, satacın!” dedi ve yelek cebinden aşağıya sallanan zinciri yukarı çekerek cebindeki saati dışarı çıkarttı, ayrıca sarmış olduğu kırmızı kadife parçasını açıp saati zincirinin ucunda sallandırdı ve “aha bu” diyerek bir İsmail ustaya bir bana doğru rakkasladı. Zincirin diğer ucunu yeleğinin iliğinden ayırdığı saati bana uzattı, aldım, anlarmış gibi evirdim çevirdim, üzerinde kabartma lokomotif resmi olan kapağını açtım, kadrandaki yazıları inceledim ve “Türkçe ‘garanti’ yazıyor, Türk malı mı bu?” demek gafletinde bulundum. “Anlamayanın eline yakışmaz” dercesine saati elimden hızla geri aldı ve “Ne diyon sen bey? Bu gördüğün urus (Rus) yapımıdır. Ağırdır mağırdır amma, İsviçre malları bunun yanıngda ancak muştuluk deyin verilir!”

(Sonradan öğrendiğime göre, ‘İsviçre malları bunun yanında daha değersiz olup promosyon olarak bedava dağıtılabilir ancak’ demek istemiş). Gedin sahatcılara sorun, Zenit var, Kortobert var, Bentini var, Golana var… Hepsi de Demir Yollarının. Onnar kaç para, bu kaç para? Sorun bahın!”

“Dur hele dur” dedi İsmail usta “müşteri olmadık daha, ne reklam edip duruyorsun?”

Hem alsak kaça verecen?”

“Bilmem ki?” dedi yere bakarak “bana sadece yirmi gayme ilazım, o gadar olsa yiter”.

Bir ara Devlet Demiryollarında geçici işçi olarak çalışırken bir makasçının kendisine hediye ettiği ve gözü gibi esirgediği bu yadigarı paraya çevirme kararını bizimle konuşurken vermiş olduğu besbelliydi. “Neyse, hadi eyvallah” dedi kalktı dışarıya çıktı, hiçbirşey satmıyormuş gibi sessizce tek tekerli tablasını sürerek uzaklaştı. Az sonra gayri ihtiyari dışarıya çıkıp arkasından baktım, sol ayağı belirgin bir şekilde aksıyordu.

Tekrar içeriye girdiğimde ben sormadan İsmail usta anlatmaya başladı. “Abi bu Refik var ya, aslında çok düzgün bir adam. Parası olmayana tatlı hediye eder, fakir çocuklarına bedava tatlı dağıtır. Karısı hastalanıp vefat edince, dayanamamış Tufanbeyli ilçesindeki evi satıp oğlunu ve gelinini alıp gelmiş buraya. Önce oğluyla inşaatlarda çalışmışlar. Sonra sıvacılık öğrenmişler ve ekip kurup sıva işleri yapmaya başlamışlar. Bir gün iskele çökmüş. Oğlanın beli kırılmış, yatalak olmuş, bununsa sol ayak gördüğün gibi… Baba oğul çalışamaz olunca gelini tatlı dökmeyi öğrenmiş, Refik efendi de satmaya başlamış. İki yıldır hergün gelir yanıma. Çıraklara, kendime, müşterilere ve misafirlere beş on tatlı ısmarlarım ki adam biraz para kazansın. Onurludur da haa… beş kuruş fazla versen kabul etmez!”

Anlattığı hikaye içimi burkmuştu. “İsmail usta” dedim, “sana yirmi lira bırakacağım, yarın yine gelirse, ve de o saati henüz satmamış ise, onu benim adıma kendisinden al. Ama oturdukları evin adresini de yaz ver bana.” Niyetimi anlayan İsmail usta “Abi, dedi, sen bana on lira ver yeter, ben de on lira koyarım, ortak alırız!”

Araya hafta tatili girmiş olmalı ki, fotoğrafhaneye ancak üç gün sonra gidebildim. Dünyada eşi benzeri olmayan(!) o saat İsmail ustanın çekmecesinde, Refik efendinin ev adresi yazılı olan tozlu bir parşömen kağıdına sarılmış olarak duruyordu. “Ne yapacağız bunu şimdi, geri versek almaz da bu ters herif” dedi İsmail usta. “Boş vaktin olduğu bir günü bana önceden söyle, Refik efendi evde yokken oğlunu beraberce bir ziyaret edelim” dedim ve “ama Hazirandan önce olsun haa!” diye de tembih ettim.

Anneler gününde annesine deri ayakkabı hediye edecek olan Mine’nin, bir ay sonra babasına traş fırçası ve ayna hediye edeceği babalar gününde, yatalak oğlunun da Refik efendiye “köstekli Serkisof” hediye edeceği sahneyi hayalimde canlandırarak mutluluk ve coşku ile evin yolunu tuttum. Baktım; baba yadigarı Nacar saat hala kolumdaydı ve sol ayağım da aksamıyordu. Sahi, niye ben ıslıkla Ada Sahilleri’ni çalmıyordum ki yürürken?

Adil Karcı

20.05.2015

BILL & HILLARY TO TOM BRADY

What Bill and Hillary Could Tell Tom Brady

Good job refusing to turn over your texts and emails. Now delete them.

ENLARGE

PHOTO: GETTY IMAGES

ALLYSIA FINLEY

May 7, 2015 7:11 p.m. ET

94 COMMENTS

Tom—First off, delete this message after reading. We’ve got enough problems without you adding to them. That hack right-wing writer Peter Schweizer just put out a book, “Clinton Cash,” on us, so we appreciate you taking the tabloid spotlight for a bit.

Second, terrific job responding to all those ankle-biting reporters in January about the deflated pigskins you used during the Patriot’s AFC championship game against the Colts: “I didn’t alter the ball in any way.” Of course, you didn’t. Your ball boys did. That’s what flunkies are for: Doing things you don’t want to get caught doing and then taking the fall.

When asked if you had cheated, you replied honestly: “I don’t believe so. I feellike I’ve always played within the rules. I would never do anything to break the rules.” We added the italics. In admiration. We couldn’t have obfuscated any better. Of course, you don’t believe you did anything wrong. And neither do we.

Also, nice job stonewalling Ted Wells, the NFL’s special investigator, by refusing to hand over your texts and emails. (We can tell you stories about special prosecutors that’ll pin your ears back.) FYI, you should delete those files asap since Congress might decide to pile on and launch its own investigation. Republicans never met a rabbit hole they didn’t want to dive into. Then declare that you only deleted personal correspondence like notes between you and Gisele—no one, not even nosy Republicans or sleazy reporters, has the right to read the correspondence between a husband and wife. Even if it comes to, like, 30,000 emails.

If asked about those autographed footballs and game-worn jerseys that you slipped to the ball boys, claim that they were really gifts that were intended to be auctioned off for fill-in-the-blank charity. We know that Gisele is already checking off the do-gooder box by serving as the “Goodwill Ambassador for the United Nations Environment Programme,” but now also might be a good time for you two to set up a putatively philanthropic foundation. You’re making millions, but you still gotta pay the bills.

Most important: Deflect, deflect, deflect like one of those monster Packers defensive linemen batting down one of your passes. For starters, denounce the Wells investigation as a league conspiracy—a “sting operation” as your agent Don Yee said on Thursday. Your dad got it right when he called it “Framegate.” Remember that the NFL front office may be the only governing body in the U.S. that’s less popular than Congress.

It should be clear to fans that the league has had it out for you and Coach Belichick since 2007 when a Patriots video assistant was caught secretly taping Jets defensive signals. But the media back then got distracted by other things—like our presidential campaign. Now here you are all these years later taking the heat off us! Don’t worry though. Reporters have a very short attention span, and lucky for you the NFL is full of screw-ups, maybe even more than on Capitol Hill. Johnny Manziel just came out of rehab. How long can that last?

But if reporters won’t stop hounding you, hold a press conference. Don’t actually answer any of their questions, just keep calling audibles and try to confuse them. Here’s a line you can use, an oldie but goody from Hillary in ’96 that we still love: “It is possible that I did once know something more that would be responsive to these interrogatories. But if I did, I do not recall it now.’’

Hope this helps. If you need any more advice, just holler. Oh, and maybe you could contribute to the Clinton Foundation?

—Bill and Hill

Ms. Finley is an editorial writer for the Journal.

EAT BUGS STOP GLOBAL WARMING

Kofi Annan: Eat Bugs To Stop Global Warming

MICHAEL BASTASCH

Former United Nations Secretary-General Kofi Annan wants you to eat more insects. Why? It’s better for the environment and your health, he argues.

“Keeping meat consumption to levels recommended by health authorities would lower emissions and reduce heart disease, cancer, and other diseases,” Annan told The Guardian Sunday.

“And of course there are alternative sources of protein. For example, raising insects as an animal protein source,” Annan said. “Insects have a very good conversion rate from feed to meat. They make up part of the diet of two billion people and are commonly eaten in many parts of the world.”

“Eating insects is good for the environment and balanced diets,” Annan said.

In December, U.N. delegates are expected to hash out a successor to the now-expire Kyoto Protocol at this year’s United Nations climate summit in Paris.

For years, the U.N. has advocated eating bugs as a way to offset livestock production. The international body says there are more than 1,900 types of edible bugs on the planet. The U.N. also says livestock is a major emitter of greenhouse gas emissions, mostly from methane.

“Insects are reported to emit fewer greenhouse gases and less ammonia than cattle or pigs, and they require significantly less land and water than cattle rearing,” the U.N. reported in 2013. “Compared with mammals and birds, insects may also pose less risk of transmitting zoonotic infections to humans, livestock and wildlife, although this topic requires further research.”

These “peak beefers” also note that insects “are a highly nutritious and healthy food source with high fat, protein, vitamin, fibre and mineral content.”

The Obama administration recently outlined a plan to reduce methane emissions from the livestock industry, but the administration has yet to ask Americans to incorporate bugs into their diets.

“The global livestock industry is indeed a major threat to the climate as it represents 14.5% of all human-caused greenhouse gas emissions according to the Food and Agriculture Organization of the United Nations,” Annan said. “A growing population and a rapidly growing middle class are increasing pressure on the traditional protein sources, beef and poultry meat, making it more difficult to meet demand.”

“We cannot continue the way we are producing and consuming meat,” he added. “Obviously, this should not go as far as governments telling people what to eat.”

MICROWAVE OVEN & ASTRONOMERS

Microwave oven to blame for mystery signal that left astronomers stumped

Australian scientists first detected interference in 1998, which they assumed was from lightning strikes, but earlier this year they finally found the real culprit

radio telescope, Parkes — The source of ‘suspicious perytons’ that caused headaches for astronomers at the Parkes radio telescope for years has finally been identified. Photograph: Julian Chang/Guardian Australia

Monica Tan

Tuesday 5 May 2015 03.21 EDTLast modified on Tuesday 5 May 2015

The mystery behind radio signals that have baffled scientists at Australia’s most famous radio telescope for 17 years has finally been solved.

The signals’ source? A microwave oven in the kitchen at the Parkes observatory used by staff members to heat up their lunch.

Simon Johnston, head of astrophysics at the CSIRO, the national science agency, said astronomers first detected the signals, called perytons, in 1998. The signals “were reasonably local, say within 5km of the telescope”.

Originally researchers assumed the signals – which appeared only once or twice a year – were coming from the atmosphere, possibly linked to lightning strikes.

Then on 1 January this year they installed a new receiver which monitored interference, and detected strong signals at 2.4 GHz, the signature of a microwave oven.

Immediate testing of the facility microwave oven did not show up with perytons. Until, that is, they opened the oven door before it had finished heating. “If you set it to heat and pull it open to have a look, it generates interference,” Johnston said.

Astronomers generally operate the telescope remotely and do not reside at Parkes. There were, however, a number of operational staff members who maintained the facility and used the microwave oven to heat their coffee or lunch.

Johnston said the “suspicious perytons” were only detected during the daytime and as they now knew, not during the evening when all the staff had finished their shift.

The signals were rare because the interference only occurred when the telescope was pointed in the direction of the microwave oven. And “when you only find a few it’s hard to pin them down”, Johnston said.

The findings have been reported in a scientific paper.

Human interference is a common frustration for astronomers. At the Siding Spring optical observatory in northwest New South Wales, astronomers recently voiced concerns over a proposal for a new coal seam gas project, fearing it could lead to increased light pollution in the area.

Johnston said there were many things that caused interference to the Parkes radio telescope – famous for its role in the moon landing, as portrayed in the movie The Dish – including FM radio, digital televisions, mobile phones and wireless internet. “If we tried to have an observer in Sydney the radio noise would be so terrible you’d never see our astronomy signal,” he said.

Johnston added that in 1967 astronomers at the Haute-Provence observatory discovered what they thought were potassium flare stars. They eventually concluded the spectroscopic observations were probably caused by matches struck in the vicinity.

The telescope was established in Parkes 50 years ago in what was “the middle of nowhere”, Johnston said, far away from any radio noise. But in recent years digital interference from the town was getting worse and worse.

However a new telescope in Western Australia called Australian Square Kilometre Array Pathfinder (ASKAP) was being built in what Johnston called “the quietest site on earth to do astronomy”.

“There’s no mobile phone coverage, no radio station, no Wi-Fi – it’s pristine and quiet and we can look into the universe and see things that you can’t in Parkes.”

Johnston said the new telescope is placed in a protected “radio quiet zone”. “People can’t just go in there with wireless internet or radios – they have to tell us and be properly licensed. This is a big step for us.”

The telescope will be completed in 2016.

SOLDIER AND NUN

A soldier ran up to a nun. Out of breath he asked ‘Please may I hide under your habit? I’ll explain later’ The nun agreed. A moment later two Military Police ran up and asked, ‘Sister,
have you seen a soldier?’ The nun replied, ‘He went that way.’ After the MPs ran off, the soldier crawled out from under her skirt and said,
‘I can’t thank you enough Sister. You see, I don’t want to go to Iraq!’
The nun said, ‘I understand completely.’

The soldier added, ‘I hope I’m not rude, but you have a great pair of legs!’

The nun replied ‘If you had looked a little higher, you would have seen a great
pair of balls … I don’t want to go to Iraq either!’

ANIMAL TESTING

Animal Testing and Its Gifts To Humans

Recent progress treating Ebola and a deadly tumor was made with animals’ help.

PHOTO: CORBIS

FRANKIE L. TRULL

April 23, 2015 7:32 p.m. ETPatients with aggressive brain tumors finally have reason for hope. Thanks to the work of scientists and physicians at Duke University, an experimental new treatment for glioblastoma multiforme, or GBM—an aggressive tumor that kills about 12,000 people in the U.S. each year—is saving the lives of patients who, just months ago, had little hope of survival.

This extraordinary development wouldn’t have been possible without animal research. Yet many in the animal-rights community condemn the use of any and all animals in medical research and continue to push for testing bans. Such efforts ignore the fact that when it comes to medical research, animal models are indispensable. Further proof of this came on Wednesday with news in the journal Nature that a drug to fight Ebola had showed remarkable success when tested in rhesus monkeys.

The brain-tumor treatment developed at Duke is a re-engineered polio virus. The new virus designed by researchers helps the body’s immune system to recognize and attack cancer cells. As in countless other revolutionary therapies, animal research played an invaluable role in creating this treatment.

Before human trials began, the re-engineered virus was injected into the brains of macaque monkeys, whose systems operate similarly to those of humans. Since the raw polio virus often results in paralysis, such testing of the modified virus made sense—and helped demonstrate that the body’s immune system would cripple brain tumors if injected with the re-engineered virus.

This wasn’t the only instance where animal models proved crucial for the Duke team. While developing their therapy, these researchers relied on years of previous primate research.

One such study was a 1991 paper in which Harvard researchers used a genetically engineered virus to treat a mouse with GBM. In 1996 researchers at the State University of New York at Stony Brook used mice to prove that infecting a cell with a polio virus required a specific receptor on the cell’s surface. Then, in 2000, a research team from Duke and Stony Brook showed how a genetically modified polio virus eliminated human tumors bearing that special receptor in mice. This discovery laid the groundwork for the clinical trials that resulted in this breakthrough therapy.

Dependence on animal research is hardly unique to Duke researchers. A number of recent medical advances have their roots in animal models. Consider a Phase III clinical trial from 2013, which proved that a next-generation herpes virus could successfully treat melanoma patients. This research was the direct result of a 1995 study by scientists at the University of Pennsylvania and Georgetown University, demonstrating how a modified herpes virus can shrink tumors in mice and nonhuman primates.

More recently, animal research has helped pave the way toward restoring vision. Last September, a Japanese woman became the first person to undergo an experimental stem-cell treatment for blindness. The procedure was deemed safe for humans after several studies involving monkeys and mice.

The greatest medical contributions from animal research may still lie in the future. In a study published last year in the journal Stem Cell Reports, scientists in France and Germany were able to regenerate damaged brain areas in mice for the first time. The discovery could lead to treatments for human brain damage caused by everything from strokes to bullet wounds.

Despite these successes, critics continue to attack animal-research methods as needlessly cruel. Activists have succeeded in pressuring all but one major airline to stop carrying animal models to research labs. That’s a problem for scientists in the U.S. Most monkeys come from Asia and Mauritius, where they’re humanely raised on farms.

Consequently, researchers have had to turn to charter carriers. As a result, costs per animal have tripled. Those extra costs sap medical progress.

Another common argument by critics is that animal models rarely lead to discoveries that are relevant to humans. It’s undeniable that human physiology differs from that of mice or monkeys. But humans and animals still have much in common. Primates share fundamental similarities—from their use of hormones to their reactions to infection—that, for centuries, have helped deepen our understanding of the human body.

With the Duke trials, the project director initially called the idea of using polio as a therapy “nuts” because of the risk of paralysis. Animal models are what enabled his team to move forward with their work.

Activists calling for the elimination of animal studies grossly underestimate the human value of animal studies. Those who doubt this value need only look at the faces of patients in the Duke trial whose lives have been saved by these essential research techniques.

POPE AND CLIMATE

The Pope, the Poor and Climate Change

Man is the despoiler in the Church of St. Green, but Genesis says we are here to work the earth.

ENLARGE

Pope Francis addresses the crowd at St.Peter’s square at the Vatican on Sunday. Photo: TIZIANA FABITIZIANA FABI/AFP/Getty Images

William McGurn

April 20, 2015 7:31 p.m. ET

219 COMMENTS

This Wednesday we mark Earth Day. A week from now, the Vatican will add its own contribution to what Pope Francis calls “human ecology” in the form of a summit called “Protect the Earth, Dignify Humanity.” The summit will in turn be followed by an encyclical some time later this year.

Many find the whole idea unsettling. They fear it means a papal imprimatur for the political and economic orthodoxies of the green movement, confusing the faithful and leading to another series of press conferences that will begin with a Vatican spokesman saying, “What the pope meant to say . . .”

The fears are not without cause. There are many signs that do not augur well, from the muddled section on economics in the pope’s first encyclical to his posing for a photo while holding up an anti-fracking T-shirt, to press coverage anticipating he will be to the fight against greenhouse gases what Pope John Paul II was to the fight against Soviet communism.

Opinion Journal Video

Main Street Columnist Bill McGurn on the Vatican’s embrace of environmentalism. Photo credit: Getty Images.

Even so, the topic is ripe for precisely the kind of corrective a pope has to offer: a reminder that God’s creation is meant to serve man—not man the environment. And its corollary: It is the have-nots who pay the highest price for the statist interventions so beloved of the Church of St. Green.

The Judeo-Christian view takes its lead from Genesis 2:15: “The Lord God took the man and put him in the Garden of Eden to work it and take care of it.” Plainly this imposes on mankind an obligation of stewardship. And yes, we can all think of people and regions that have suffered because someone exploited an area for private gain while dumping all the costs on the public.

Still, the first part of that Genesis passage means something too: that the earth is to be worked, and that this work and the fruit it bears are also blessed.

After all, what is work but the application of human ingenuity and labor to God’s creation to increase God’s bounty? For Genesis also tells us we are fashioned in the image and likeness of our Creator. In a sense this means we are at our most human when we use our God-given talents to participate in acts of co-creation.

How different this is from the narrative that dominates the conversation on the environment, and especially the conversation on climate change. All too often the vision of man here is as the despoiler, speeding the planet along the path to doom and destruction.

In this reading, modern technology is almost always an enemy, progress is illusory and more babies mean more carbon footprints melting the ice caps where polar bears live. Indeed, the number of environmentalists who end up embracing population control is astounding. Likewise their language, which tends to the apocalyptic—from Paul Ehrlich calling his book “The Population Bomb” to the conservationist Paul Watson characterizing humans as “the AIDS of the earth.”

When this thinking is taken to its logical conclusion, it’s not Swedish or American women or their babies who find themselves targeted. It is African women and African babies, Chinese women and Chinese babies, Indian women and Indian babies, Latino women and Latino babies, and so on. Something, perhaps, for the pope to ponder next time he’s in the mood to preach against noxious Western exports.

Meanwhile, encouraging a sturdier appreciation in the green movement for man’s ability to use his mind to find solutions for the earth’s problems would help. Take, for example, two popular targets of the environmental movement: chemicals and fossil fuels.

Those of us who get our fruit and vegetables at Whole Foods may have a hard time appreciating the scourge that insects, parasites and disease are to those in poorer parts of the world. Or the high price these people pay when they are denied these man-made tools in the name of some environmental fad.

How many African children died, for example, when the use of DDT on the continent—arguably the most effective anti-mosquito insecticide—declined after the U.S. banned it in 1972 on the basis of pop science? Along the same lines, when we measure the costs of fossil fuels, shouldn’t we include the human costs that result when restrictions on fossil fuels would mean denying hundreds of millions of people in the developing world the life-enhancing improvements that come from cheaper energy?

In its unwillingness to consider such trade-offs, modern environmentalism at times takes on the aspects of an authoritarian religion for the wealthy, with its own Eden (earth before man ruined it); its heretics (skeptics about man’s contributions to global warming are “deniers”); and its indulgences (make up for your corporate jet by driving a Prius).

All well worth not only mentioning but highlighting, especially in a papal effort that aims at putting the human back in human ecology.

The Armenian Who Stayed Behind, in Homage to Ancestors

You’re commenting as TIMUR SUMER.

Newest Oldest Reader Recommended

Jerry Stergios 1 hour ago

The Pope should confine himself to spiritual matters, otherwise “good works” devolve into crusades and matters of pride. To paraphrase Luther, are those works good enough?

VENTRILOQUIST & THE BLONDE

A young ventriloquist is touring Norway and puts on a show in a small fishing town. With his dummy on his knee, he starts going through his usual dumb blonde jokes.

Suddenly, a blonde woman in the fourth row stands on her chair and starts shouting, “I’ve heard enough of your stupid blonde jokes. What makes you think you can stereotype Norwegian blonde women that way? What does the color of a woman’s hair have to do with her worth as a human being? Its men like you who keep women like me from being respected at work and in the community, and from reaching our full potential as people. Its people like you that make others think that all blondes are dumb! You and your kind continue to perpetuate discrimination against not only blondes, but women in general, pathetically all in the name of humor!”

The embarrassed ventriloquist begins to apologize, and the blonde interrupts yelling, “You stay out of this! I’m talking to that little shit on your lap.”

ÇİĞDEM MİMALI

ARKADAŞIM ADİL KARCI’DAN “NİSAN BİR”

NİSAN BİR

Naylon poşetin henüz literatürümüze girmediği çocukluk yıllarımda çarşı pazardan ve bakkaldan alınanlar mallar ya boş çimento torbalarından yapılan torba kağıtları ile ya da pamuk ipliği ile örülen pazar fileleri ile taşınırdı evlere. Birkaç kullanımdan sonra beyaz çamaşırlarla beraber kaynatılarak yıkanan pazar fileleri, ara sıra yapılan tamirlerin de desteği ile, uzun yıllar kullanılır, yıpranıp fazla yük taşıyamaz hale geldiklerinde ise içerilerine soğan, sarımsak gibi kuru sebzeler konularak duvara asılır, bir müddet de bu şekilde hizmetlerine devam ederlerdi.

O yıllarda evlerin çoğu bahçeliydi ve en çok iki katlı olup birbirlerine yakın yapılırlardı. Komşuluğun kardeşlikten öte olduğu o devirde çarşı-pazara, bakkala, fırına gidenler mutlaka yakınındaki komşulara seslenir, onların çarşıdan bir isteği olup olmadığını sorarlardı.

Ellili yılların ortalarında bir Nisan ayının ilk günü duvarcı ustası Diyap emmi erkenden kalkmış fırına giderken bahçesinde ağaçlarını sulamakta olan karşı komşusu Bülbül Selim efendiyi görüyor.

– Golay gele Selim ağa, fırına gidiyom, var mı bi isteen?

– Dur az bir, para veriim de dört ekmek de bize getir.

Diyap usta kahvaltı sonrası işe koşacağından dolayı beklemeye vakti yok;

– Gerek yok paraya, yarın da sen bana alın, ödeşirik.

Beş dakikalık mesafede olan fırından aldığı somun ekmekleri iki ayrı fileye koymuş olan Diyap usta eve dönüş yolunda Fehmi dayıya rastlıyor. Yaşı bayağı ileri olan Fehmi dayı kendisi gibi yaşlı olan karısı ile yıkık dökük bir evde yaşayan ve geçimini okul önlerinde kaval, düdük, bilye gibi şeyler satarak sağlamaya çalışan bir ihtiyarcık. Diyap ustanın elindeki ekmek dolu fileleri görünce dayanamıyor:

– Kıtlıktan mı çıktın yoksa beleş mi buldun bu ekmekleri lan Diyap? diyerek ona takılıyor.

“Nisan 1 şakası yapmanın tam zamanıdır” diye düşünen Diyap:

– Niye? Duymadın mı Fehmi dayı? Fırıncı Memet bugün hayrına beleş ekmek dağıtıyor. Kaçar mı benden? Sekiz dene aldım, iki üç gün yerik artık! Aklın varsa bitmeden sen de goş al alabildiin gadar.

Diyap her ne kadar “koş” dese de, hali yok ki Fehmi dayının koşacak, adam zar zor yürüyor zaten. O fırına gidene kadar karısının önceden hazırladığı kahvaltıyı alel acele bitirip yola çıkan Diyap usta hemen hemen aynı noktada Fehmi dayıya rastlıyor, ama bu defa Fehmi dayının ellerinde üç, sol koltuğunun altında da bir somun ekmek var!

“Hani lan beleşti?” diye kendisine kızmasını beklediği Fehmi dayıya gülüp “Nisan biiiirrr” diye bağırmaya hazırlanan Diyap şaşırıyor, zira iki kişi için bu kadar ekmek çok fazla, nasıl aldı ki acaba?

– Allah senden razı olsun lan Diyap, kırk yılda bir işe yaradın. Fırıncı Memet daha da veriim dedi ama fazla olur diye almadım. Az yiyoruz, bayatlar yazık! Bir başkası da sebeplensin.

– Essah mı diyon dayı? Beleş mi verdi bunları sana?

– Sen demedin mi lan bugün ekmek beleş diye? Helal olsun adama, herkese de dağıtıyor hayrına valla. Git bak, kuyruk olmuş mahalleli.

“Lan Fehmi dayı bana Nisan 1 şakası yapıyor olmasın?” diye düşüne düşüne fırının önüne kadar gelen Diyap gerçekten de insanların para ödemeden dörder beşer ekmek alıp gittiğini görüyor! Kendisi para vermiş ya, işe geç kalmayı filan boş verip biraz bekliyor, başındaki kalabalık dağılınca “başka bekleyen var mı” diye pencereden kafasını dışarı çıkarıp etrafa bakan Fırıncı Memet’e;

– Lan Memet? Essah mı sen bugün ekmekleri beleş dağıtıyon?

– Yaa hiç sorma Diyap emmi. Sen gittikten az sonra Fehmi dayı geldi, “beleş ekmek mi dağıtıyorsun?” diye sordu bana. Valla aklımın ucundan geçmemişti o ana kadar. Zaten gece bir rüya görmüşüm, benim oğlan çamurlu sularda debelenip durur. Kafam bozuk, acaba gidip İbrahim hocaya kitaba mı baktırsam diye düşünür dururum. Fehmi dayı “hayır ekmeği mi dağıtıyorsun?”
diye sorunca kafamda şimşek çaktı, hee dedim ve hayrıma beleş vermeye başladım ekmekleri. Allah gönderdi bana o ihtiyarı, beleş lafı da ettirdi ki hayır yapayım. Zaten sen sabah siftah ettirdiydin, o yeter bana.
Bir nisan şakası yapayım derken eşekten düşmüşe dönen Diyap emmi fırıncıya verdiği parayı da geriye isteyemiyor tabii ve alı al mor mor söylene söylene gidiyor işine. Eh, ava giderken avlanmak da var kaderde!

Nisan bir şakalarını çok önemserdik çocukken, zira bizim şakalar sadece lafta kalmaz, birimizin ödünç olarak alınan oyuncağına, kalemine, silgisine, parasına vs. “Nisan biiiirr” diyerek el konmasına kadar varırdı. O nedenle 1 Nisan sabahı parmağımıza ip bağlardık ki “lades” misali tuzağa düşmeyelim diye.
Şimdi etrafıma şöyle bir bakıyorum da, kara kara düşünüp asık suratla gezen, kaderine küsmüş, umutlarını yitirmiş insanlarımızın gülecek halleri kalmamış ki “Nisan 1” şakası yapsınlar birbirlerine.

Ama ben yine de umutla bekliyorum; Bir gün birisi çıkıp ülkemizde son yıllarda yaşanan olumsuzlukların tümünün “Nisan 1” şakasından ibaret olduğunu bana söyleyecek diye…
Ne olur, hepsinin bir şakadan ibaret olduğunu biriniz söylesin bana!

“Şaka değildi, korkunç bir kabustu ama geçti” deseniz de kabulüm.

Adil Karcı – 1 Nisan

GÜNEŞ TUTULMASI

“Resmi gaste”den :

TÜBİTAK Cuma Günü Yaşanacak Güneş Tutulması Öncesi Vatandaşları Uyardı: “Bir Cisim Yaklaşıyor…”

TÜBİTAK Cuma Günü Yaşanacak Güneş Tutulması Öncesi Vatandaşları Uyardı: "Bir Cisim Yaklaşıyor..."

Dünya, 20 Mart Cuma günü gerçekleşmesi beklenen tam güneş tutulmasına kilitlenmişken konuya kayıtsız kalamayan TÜBİTAK, yaşanacak gök olayıyla ilgili vatandaşları bilgilendirdi. Konuyu internet sitesinden paylaştığı “Bir cisim yaklaşıyor” başlıklı haberle duyuran TÜBİTAK, açıklamanın devamında “Yaklaşan cismin Ay olabileceği yönünde şüpheler edindiklerini ve Güneş tutulmasına büyük ihtimalle Ay’ın sebep olacağını duyurdu. Öte yandan en son, göktaşı diye tespit ettiği cismin halis Oltu taşı çıkmasıyla kabuğuna çekilen Türk Uzay Ajansı ise konuyla ilgili beyanda bulunmaktan kaçındı.

“Şüphelerimizde haklı çıktık”

www.tubitak.gov.tr‘de yayınlanan haberin detaylarını kamuoyuyla paylaşmak üzere Cahit Arf Bilgi Merkezi Müdür Yardımcısı ve TÜBİTAK Ulusal Gözlemevi (TUG) Müdürü Prof. Dr. Osman Yuşar birlikte basın toplantısı düzenlediler. İlk olarak mikrofona uzanan Yuşar, güneş tutulmaları ile ilgilenen bir uzmanları olmadığını,ancak en kısa zamanda bu sorunu konuya hâkim, en az imam hatip mezunu birisinin atanmasıyla çözeceklerinin müjdesini verdi. Sözlerine “Birkaç gün önce Dünya’nın etrafında dönen bir cisim tespit ettik. Araştırmalarımızın derinleştirilmesiyle birlikte bu cismin Ay olduğundan emin olduk. Güneş ve Ay’ın hareketlerindeki gariplikleri son derece doğru yorumlayarak 20 Mart Cuma günü yaşanacak tam bir güneş tutulması saptadık” sözleriyle devam etti. Yuşar TÜBİTAK olarak bu gök olayını başından beri doğru yorumlamış olmalarının kıvancı içerisinde olduklarını hatırlattı.

“Oturun oturduğunuz yerde”

Vatandaşların tutulmayla ilgili merak ettiği birkaç soruya da açıklık getiren Yuşar, tutulmanın Türkiye’den izlenebileceğini, ancak çıplak gözle izleyenlerin büyük ihtimalle kör olacağını ifade ederken “ Tutulma 11.09’da gölge konisinin güney kenarından başlayacak, saat 11.12’de de merkezi tutulma gerçekleşecek. Hadi bakalım, Allah utandırmasın” temennisinde bulunduktan sonra, tutulmayı izlemek isteyen vatandaşların böyle şeylere heves etmemeleri gerektiğini hatırlatarak, illa da izlemek istiyorlarsa; buyursun bizim mekana gelsinler, onu da yapamıyorlarsa röntgen filmi ya da isli cam filan bulup evlerinden izlesinler tavsiyesinde bulundu.

“Damızlık hayvanlara dikkat”

Yuşar’ın ardından hayvanat bahçesi müdürüyken şok atamayla birdenbire TÜBİTAK’a bağlı Cahit Arf Bilgi Merkezi Müdür Yardımcılığı’na getirilen Seyfi Mecal, mikrofona geçti. Daha önce hayvanat bahçesinde müdürlük yaptığı için tutulmanın fizyolojik etkileri hakkında konuya hâkim olduğu gözlenen Mecal, “Ben eskiden hayvanat bahçesini yönetirken bu tarz tutulmalardan çok gördüm. Hatta birkaç antilop ve bir sürü sığır gözümün önünde telef oldu. Keçi ve camışlarımızda obsesif-kompülsif davranış bozuklukları gelişti. Özellikle evcil hayvanların ısı kaybı yaşadığına tanık oldum” diyerek tüm çiftçi ve hayvanseverleri dikkatli olmaları konusunda uyardı.

Yılın en önemli gök olayı hakkında TÜBİTAK dışında birçok kurum ve kişi, fikirlerini belirtti Öne çıkanlar ise şöyle;

Meteoroloji İşleri Genel Müdürlüğü: “Güneş tutulması sonrası soğuyan hava üşümenize neden olabilir, tutulmadan dolayı herhangi bir kar yağışı beklemiyoruz.”

Astrolog Rezzan Kiraz: “Toplu ve bireysel ölümler yaşanabilir, bu sebeple yalnız kalmamaya, birileriyle aynı yerde olmamaya özen gösterin.”

Diyanet İşleri Başkanlığı: “Tutulma esnasında ay, hilal görünümlü olacaktır. Bu hilal sadece bizim mukaddes topraklarımızdan görülebilecek. Garb ise ayı tam bir yuvarlak olarak görecektir. Bunun altındaki ulvi mesaj, açık ve nettir. Osmanlı’nın yeniden hüküm süreci tarih yakındır.”

Türkiye Futbol Federasyonu: “Yaşanacak olaylar sebebiyle Beşiktaş’a 3 maç saha kapama cezası gelebilir.”

Suudi İmam: “Güneş tutulmuyor, tutulsa duramayız.”

Vali Vasip Şahin: “Tutulursa okulları tatil edebiliriz…”

Share / Paylaşmak:

Share / Paylaşmak:

Share / Paylaşmak:

Kofi Annan: Eat Bugs To Stop Global Warming

Share / Paylaşmak:

Share / Paylaşmak:

Share / Paylaşmak:

Share / Paylaşmak:

The Pope, the Poor and Climate Change

Man is the despoiler in the Church of St. Green, but Genesis says we are here to work the earth.

Opinion Journal Video

Share / Paylaşmak:

Share / Paylaşmak:

Share / Paylaşmak:

Share / Paylaşmak:

“Resmi gaste”den :

TÜBİTAK Cuma Günü Yaşanacak Güneş Tutulması Öncesi Vatandaşları Uyardı: “Bir Cisim Yaklaşıyor…”

Share / Paylaşmak: