RADIOACTIVE WATER,MINERAL WATER, HOMEOPATHY

For that Healthy Glow, Drink Radiation!

IN THE EARLY 1900S, RADIOACTIVE WATER WAS ALL THE RAGE. HARD TO BELIEVE SMART PEOPLE COULD FALL FOR SUCH TWADDLE–RIGHT?

A century ago radioactivity was new, exciting and good for you–at least if you believed the people selling radium pendants for rheumatism, all-natural radon water for vigor, uranium blankets for arthritis and
thorium-laced medicine for digestion (you don’t even want to know about the radioactive suppositories).

Crazy, huh? Until I ran into the fascinating book Living with Radiation, the First Hundred Years, self-published by Paul Frame and William Kolb, I had no idea that radiation was the basis for a huge quack-medicine industry that lasted for decades and took in millions.

Today we know that exposing yourself to radiation is a bad idea. Even when radiation is used to treat cancer, its deadliness is what does the work, killing cancer cells at a slightly higher rate than normal cells.

But imagine yourself 100 years ago, before many of the first researchers studying radioactivity had died of cancer or other radiation-induced causes. Electricity had been discovered relatively recently, and it turned out to be perfectly safe in moderation, so why not radiation?

In fact, early discoveries made plenty of reasonable people think that radiation could be good for you. Natural hot springs have been used as health spas for thousands of years; even today, vacationers flock to their healing (well, maybe) waters. When scientists went around with radiation detectors, they discovered that the waters from quite a few well-known hot springs were radioactive. (Radon gas produced by the decay of thorium and uranium deep in the earth permeates the water at many natural hot springs.)

Since no one really knew what made them healthful, the springs’ radioactivity was as good a guess as any. Entrepreneurs started bottling the water and selling it as “Radon Water.” But rivals soon pointed out a problem: Radon’s half-life is just 3.82 days. By the time the bottle reached the customer, most of the radiation would be gone.

You might go so far as to say that Radon Water was a rip-off, which is exactly the pitch the Radium Ore Revigator company used to sell its “better,” “more scientific” product: a watercooler lined with a serious amount of carnotite, an ore of uranium and radium that undergoes radioactive decay, yielding radon gas. Storing any water in this cooler overnight would give you fresh, potent, invigorating radon water to drink by morning. Unfortunately for those who used them, Revigators actually worked. (Today, of course, we run as fast as we can from radon; ridding basements of it is a big business.)

Many of the radioactive products marketed at the time, such as uranium blankets, contained radioactive materials, but at such low levels that they probably did little harm to consumers. But over time, companies started producing ever more powerful devices, most of them based on radium, the element with the strongest marketing appeal. The supremely scary Radiendocrinator was a 2-inch by 3-inch case that contained paper infused with 250 microcuries of radium, enough to illuminate a fluorescent screen placed near it. It was meant to be placed over–the very thought makes me shudder–the endocrine glands.

As the industry developed, it gave birth to the inevitable wave of fraudulent products–fraudulent in the sense that they did not emit the high levels of radiation they claimed to. This led to a couple of the more surreal aspects of the whole episode: advertisements that positively guaranteed that a company’s products exposed you to the full dose of radiation promised, and instances of the government shutting down companies selling perfectly safe phony products instead of the real (deadly) items they claimed to be offering.

For example, the Bailey Radium Laboratories of East Orange, New Jersey, offered $1,000 to anyone who could prove that its “Certified Radioactive Water,” sold under the brand name Radithor, did not contain the large amount of radium and thorium it claimed to. Alas, Radithor was the real thing: No one ever claimed the prize. But Radithor did claim at least one life, that of the well-known industrialist, playboy and three-bottle-a-day Radithor user Eben Byers. Byers’s gruesome death in 1932 inspired the Wall Street Journal headline “The Radium Water Worked Fine until His Jaw Came Off.”

Byers’s death also prompted the newly formed FDA to crack down on radioactive health products, insisting on proof of their safety and effectiveness. Since they were neither, this had the effect of putting manufacturers out of business. Although low-radioactivity devices continued to slip through
regulatory cracks until well into the 1960s, the era of dangerously radioactive quack cures essentially went to the grave with Eben Byers.

The radium mania was a crazy little episode in the world of medicine, but it was not at all out of the ordinary. Pain and suffering have always helped foster an uncritical market for remedies and preventatives. Quacks and profiteers are quick to pick up on the latest discoveries and promote them to the desperate-for-a-cure market, regardless of how remote the connection between the discovery and any likely health benefits might be. Irradiating yourself in the hope of feeling better was no nuttier than, say, drinking a few teaspoons of plain water as medicine, which is called homeopathy and is extremely popular today.

These fads, old and new, tend to make remarkably similar claims, using the same arguments and marketing methods. Take a look, for instance, at the following passage, from a 1928 Radium-ore Revigator brochure, and see if it has a familiar ring:

Is radio-activity dangerous to the health? Most everyone offers this questions [sic] because it is only natural to regard this as a drug or medicine. The answer is that radio-activity is not
a medicine or drug, but a natural element of water, and that since practically all spring and well water that Nature herself gives for drinking purposes contain this highly effective beneficial element, it is but common sense to restore it to water that has lost it just as we restore oxygen to a stuffy room by opening a window. . . . The United States
Government says that the radio-activity of natural water is never strong enough to be injurious.

In short, (1) what we’re selling is “natural,” unlike those potent medicines your doctor prescribes; (2) maybe you are not getting enough of this natural substance; and (3) the government hasn’t stopped us (yet). Remember, they’re talking about radon gas.

You could find a paragraph almost identical to this one in any health food store today. Here’s an example taken from the Web site of a more contemporary product designed to help your, um, vigor:

Is Nymphomax safe?

Because Nymphomax is an all natural nutritional supplement containing only the finest botanicals, there are no harmful side effects when taken as directed. Nymphomax is not a pharmaceutical drug and contains none of the synthetic chemicals found in prescription medications. It is a safe alternative to prescription drugs, which can sometimes have serious side effects.

Now, I’m not saying herbal medicines are as harmful as radiation, simply that promoting them as “all natural” tells you absolutely nothing about whether they are safe, effective, both or neither. What matters is what’s in the pill, not how it got there. There may be all kinds of herbal medicines that are safe and effective–just don’t expect the industry, or the government, to tell you which ones.

Amazingly, current federal law (the Dietary Supplement Health and Education Act of 1994) specifically orders the FDA to keeps its hands off virtually all herbal medicines, preventing it from regulating the claims, ingredients or safety of these preparations and forbidding it to require the tracking of side effects and deaths caused by them.
And although the FDA banned ephedra after several high-profile deaths, it
will probably take many more such tragedies before the law is changed to allow the agency to clamp down on other dangerous products.

Radon Water was harmless because it contained nothing, the radiation having vanished before it reached customers. Amusingly, this has an exact analogue in modern homeopathic remedies. Homeopathy “works” by dilution: Preparations of powerful substances are diluted, then diluted again and again and again until there is almost no chance that even a single molecule of the original substance remains in the final “medicine.” These nostrums are sold to the public at
top dollar, labeled with their original starting-point ingredients just as if they still contained any of them.

So don’t for a minute think that we’re all smarter and more modern than those idiots eating radium 100 years ago: Homeopathy is a huge industry today, and it is every bit as nutty. Once people suspend their critical thinking skills and go for hope over reality, the sky’s the limit in silly and dangerous medicine.

1 of 3

PATENT NONSENSE

From William Kolb’s extensive collection of strangelly compelling radioactive nostrums: the Zimmer Laboratory Radium Emanator, which was designed to be immersed in a quart of water.

John B. Carnett

2 of 3

PATENT NONSENSE

From William Kolb’s extensive collection of strangelly compelling radioactive nostrums: the Revigator watercooler, which, unfortunately, worked only too well.

John B. Carnett

3 of 3

PATENT NONSENSE

From William Kolb’s extensive collection of strangelly compelling radioactive nostrums: Radione tablets, for energy.

“KANSER BIR MANTAR” :o)

(Güzel bir kötü tıp örneği)

İtalyan doktordan şok iddia! Kanser bu yöntemle kolayca ortadan kaldırılabilen bir mantardır!  :)

Bu tedavi hiç zararlı değildir ve kaybedecek bir şeyin yok. Zamanımızın en zor ve ölümcül hastalığının gerçek tedavisini bulmak ahlaki ve etik sorumluluğumuzdur “diyor Dr. Simonchini. :)

Kanser bir mantar!

“Yaklaşık yüz yıl önce, kansere genlerin yanlış çalışmasından kaynaklanan büyük bir teori vardı; bu da hastalığın hücre içi olduğu anlamına geliyor. Bununla birlikte, bence  kanser mantar enfeksiyonu ve özel bir hücresel olgu “diyor Dr. Simonchini, tıb camiasında şok etkisi yarattı bu iddiası.

Candida mantarı nedir?

Bitki dünyasında, tümör mantar enfeksiyonlarından kaynaklanır ve insanlarda aynı gerçekleşir. Mantarlar daima onlarla birlikte bir tümör taşırlar – bu çalışmalarla kanıtlanmıştır. Bununla birlikte, bilim adamları hastalık ortaya çıktıktan sonra geliştiklerini düşünüyorlar.

Simonchini  mantarlar kanser yaratır, bağışıklık sistemimizi zayıflatır ve ardından tüm vücuda saldırır. Her kanser türü, çeşitli çalışmalarla doğrulanan Candida mantarından kaynaklanır. Zamanla dokularımız zayıflar ve yorgun olurlar ve tanımlanamayan hücreler üretmeye başlarlar. Simonchini‘ye göre, kanser deforme olmuş hücrelerin toplandığı ve kolonileri oluşturduğu bir yapıdır.

Karbonat

Simonchini, “Bu mantar kolonilerine saldırabilecek şeyleri tespit ettim – kanser için, karbonat ve iyot tentürü cilt kanseri için en iyi madde” diyor Dr. Simonchini. Pek çok çalışma, karbonatın kansere karşı hücresel hareketi olduğunu doğrulamıştır.

Tedavi

“Tedaviyi hastalarımda 20 yıldan fazla kullandım. Bu hastaların birçoğu, doktorlar onlara şans tanımadıklarında bile, hastalığı iyileştirdi. Bir tümörü ortadan kaldırmanın en iyi yolu, sindirim kanülleri için lavman, beyin ve akciğer tümörleri için intravenöz enjeksiyon ve üst solunum sistemindeki tümörler için inhalasyon olarak uygulanabilen karbonat ile temasa girmektir.

Meme, lenf sistemi ve subkutan tümörler lokal perfüzyon ile tedavi edilebilir. İç organ tümörleri, direkt olarak arterlere uygulanarak karbonat ile tedavi edilmeli ve her kanser türünün uygun dozu ile tedavi edilmesi önemlidir, “diyor Dr. Simonchini. Karbonatın yan etkisinin susuzluk ve zayıflamadan başka bir şey olmayacağını söylüyor.

Özetle

Yukarıdaki yazı biraz bilimsel o yüzden size daha açık bir şekilde özetliyoruz

Kanserin nasıl tedavi edildiğini yazmak gerekirse, her gün 1-2 çay kaşığı karbonatı bir su bardağı suya karıştırıp içeceksiniz. Olay bu kadar basit. Bunu bulan doktorun başka yöntemleri de var. Olayın özü vücudun alkali hale getirilmesi. Kanserin asıl sebebi mantarlar. Candida yani. Yediğimiz içtiğimiz genetiği oynanmış yiyecekler, işlenmiş gıdalar, cipsler, kolalar hepsi ‘asidoz’a yol açıyor. Asidoz demek hücrelerin oksijen alamaması demek. Oksijen alamayan hücre çürüyor.

Çürüyen hücre de mantar oluşuyor. Mantarların yayılmasını önlemek için, vücut mantarların etrafını sarıyor ve bu da tümörleri oluşturuyor. Doktorlar tümörü kesip aldıklarında mantarlar diğer yerlere de yayılıyor.

Tüm bunları günlerdir yaptığım araştırmalarda izledim. Asidozun çaresi ne niye baktığımda vücudun PH seviyesinin yükseltilmesi gerektiğini okudum. Ph nasıl yükselir diye baktım, karbonatlı su bunu yapıyor. Karbonatın mide ülseri olanlar hariç zararı yok. Siz de araştırın göreceksiniz. Olay bu kadar basit aslında.

Hasta olmamak için her gün 1 çay kaşığı karbonatlı su içebilirsiniz. Bunu yarım çay kaşığı sabah, yarım çay kaşığı akşam 1 bardak suya karıştırıp 3dk bekleyip iyice karışmasını bekleyin sonra tekrar karıştırıp için. Her beden ve her bedenin göstereceği tepki farklı olucak’tır. Çünkü herkesin farklı beslenme biçimi var. Bundan dolayı herkesin kendi bedenini dinleyip buna bağlı olarak karbonat miktarını ayarlaması gerekir.

Unutmayın karbonatı eczaneden alacaksınız kabartma tozunu içmeyin!

Önemli not: Eğer yüksek Tansiyonunuz varsa ya da yaşlıysanız Karbonatlı suyu içtikten sonra Kanape ya da yatağa 10 – 20 dk uzanıp dinlenin. Bazı insanlarda tansiyonda yükselme yaratabilir ama kısa sürer bu.

AMDOLSUN

Balkan kökenlilerin çoğu “H” harfini söyleyemez.  “Hamdi” diyemez, “Amdi” der. “Hüseyin” diyemez, “Üseyin” der.  Ya da “hoş geldin” diyemez, “oş geldin” der v.s. 
Üsküp’ lünün birisinin art arda beş kız çocuğu olmuş.  Adamcağız karısının her doğum yapışında şükreder “Amd’olsun ulu tanrım, bana sağlıklı bir kız çocuğu verdin” dermiş.  Altıncı da kız olunca isyan etmiş,  “Ey tanrım, ‘amdolsun’ diye diye evin içi  am doldu. Bir de erkek çocuk verseydin ne olurdu!”

ARKADAŞIM ADİL KARCI’DAN “FA DİYEZ”

ADIL1 copy
FA diyez
Sol eli ile hem kemanı hem de yayı kavramış vaziyette, sigaradan sararmış seyrek dişlerini sergileyen bir sırıtma ile masama doğru yaklaştı, boştaki sağ elini göğsünün üstüne koyup yarım bir reverans ile “İyi akşamlar abi, müsaaden varsa oturabilir miyiz?” dedi.
Üç gün orada kalmamı gerektiren bir iş gezisi için İstanbul’a gitmiş, Sultanahmet’teki bir butik otelde konaklıyordum.  Yurt içinde olsun, yurt dışında olsun tercihim hep küçük butik oteller olmuştur.  Hele ki aynı otele defalarca gitmiş iseniz, ve de eğer personel değişmemiş ise, o otel sizin ikinci eviniz olmuş demektir.   Huyunuzu suyunuzu bilen görevliler “leb” demeden “leblebi”yi anlarlar ve siz istemeseniz bile zevkinize uygun hizmeti sunarlar, yani kısacası sizi şımartırlar.  O otele ne zaman gitsem, teras kattaki kahvaltı salonunun sunduğu eşsiz Sultanahmet-Ayasofya manzarası nedeni ile kahvaltıyı  otelde yaparım ama akşam yemeklerini dışarda yemeyi tercih ederim.  İşte o akşam da karar vermiş, uzun zamandır gitmediğim Kumkapı meyhanelerinin birisinde (ki biliyorsunuz artık hepsi güzel birer lokantaya dönüştü) bir iki kadeh atıp canlı müzik dinlemek istemiştim.
Eskiden kış aylarında bile kalabalık olan bu birbirine bitişik meyhaneler o akşam resmen sinek avlıyorlardı.  Kapı önündeki çığırtkanlar tüm hünerlerini ortaya koyarak gelen geçen muhtemel müşterilerini içeriye çekmeye çalışıyorlardı.  Kimisi çok kaliteli yemeklerinden, kimisi daha bir saat önce tutulmuş taptaze(!) balıklarından, kimisi mezelerinin eşsizliğinden, kimisi canlı müziklerinin muhteşemiğinden kimisi de yerli müşterilere yapacakları indirimden dem vurarak meyhanelerini doldurmaya çabalıyorlardı. Söylenenlerin hepsinin palavra olduğunu bildiğimden ve ısrarı hiç sevmediğimden dolayı bu çığırtkanlarını hiç birisinin yüzüne bile bakmadan yürümeye devam ettim.  Belki onunki de bir taktikti ama duvara dayanmış sadece gülümseyerek bekleyen bir çığırtkanı görünce onun meyhanesine daldım ve bir masaya oturdum.  Gelen başgarson’un “hoşgeldiniz efendim” mukaddemesinden sonra siparişlerimi vermiş camdan dışarısını seyrediyordum ki işte bu kemancı belirdi masamın önünde.
–       Tabii, dedim buyurun.
Arkasına döndü, dipteki masalardan birisinde oturan üç kişiye başı ile bir işaret çaktı.  Kemancı tam karşıma, kanuncu, darbukacı ve klarnetçi olan diğer üçü ise yan tarafıma sıralanıp oturdular.   Aslında bu meyhane müzisyenleri en az  yarım saat kadar bir köşede kendi kendilerine bir fasıl yaparlar, ilerleyen saatlerde ise masa masa dolaşıp istek yapılan şarkıları icra ederler ve bu suretle bahşiş toplarlardı.  Bu defa benden başka hiç müşteri yok diye olsa gerek, doğrudan benim masama gelmişlerdi.  Her ne kadar bolca bahşiş vermem gerektiği gerçeği ile karşı karşıya olduğumun farkına varmış idiysem de, bu davranışlarının hoşuma gitmediğini söyleyemem, zira koca lokantada tek başımaydım ve zaman geçirmem zor olacaktı.
–       Hangi şarkıyı arzu edersiniz?  dedi kemancı, sıkça ütülenmekten parlamış siyah kravatını düzeltirken.
Ders filan almadan birkaç müzik aleti tıngırdatmayı deneyen ve de Kürdilihicazkar makamı hayranı  olan bir “meslektaşları” olarak kendimi göstermem gerekiyordu.
       Kürdilihicazkar peşrevle girin bakalım, dedim, hiç duraksamadan.
       Hay hay, diyen kemancı ekibine göz gezdirdi ve başladılar.
Çaldıkları peşrevi hiç duymamıştım, zira yaygın olarak bilinen peşrev Kemençeci Vasilaki’nindi ve buna hiç benzemiyordu.  Tesadüfen bir yerde gözüme ilişen bir yazıyı anımsadım; olsa olsa bu (hiç dinlemediğim) Tamburi Cemil beyin peşrevi olmalıydı.  Peşrev bitti, hangi şarkıyı istediğimi sordu kemancı.  Bilgiç bilgiç,
–       Ben Vasilaki’nin peşrevini çalarsınız sanmıştım, siz Tamburi Cemil beyin peşrevini çaldınız dedim.
–       Affet hocam!  Onu sevdiğinizi bilemedik ama emriniz olur, hemen onu da çalalım dedi.
“Hocam??”  Demek çaldıkları gerçekten Tamburi Cemil beyin peşreviydi ve körün taşı yerine isabet etmişti.  Kumkapıya eğlenmeye gelen kaç kişi bu farkı bilebilirdi ki?
Hemen “hoca”lığa terfi etmiştim ve bunun  hakkını vermeliydim.  Benim istediğim peşreve masanın kenarına darbuka vuruşları yaparak eşlik etmeye başladım.  Eee.. şimdi yine birisi soracaktı hangi şarkıyı geçelim diye.  Yahu istek yapacağım şarkı aklıma bir türlü gelmiyor.  Peşrev bitti bitecek bir türlü hatırlayamıyorum. Ani bir kararla isteyeceğim şarkıdan vaz geçtim, hızla düşünüyorum; bari başka bir kürüdilihicazkar şarkı aklıma gelse de onu istesem diye.  “İçinizden ne geliyorsa onu çalın” demek gibi bir cinliğe de başvurabilirim ama aynı makamda bir şarkıyı kendim istersem havam daha başka olacaktı tabi.
Son notanın tınısı bitmeden bir tanesini hatırladım ve “biiir keendiii giiibiiiii, zaaaaliimiiii seeevmiiişşş,yaaanıııyooormuuuş” diye onlara ne istediğimi sorma fırsatı vermeden bir Kürdilihicazkar beste teganni etmeye başladım.  Sonra yüksek perdeye hiçbir zaman çıkamayan sesimi kestim ve el hareketi ile şarkıyı onlara devrettim.  Peşrevi olsun, şarkıyı olsun tam hakkını vererek, nota atlamadan çalıyor ve söylüyorlardı.  Şarkı bitmeden gelen rakıdan birkaç yudum çekince beynim Mozart’ınkini solda sıfır bırakacak gibi çalışmaya başladı. Müzisyenler sormadan “Nereden sevdim o zalim kadını”, “Gidelim Güksuya bir alemi âb eyleyelim” gibi makamdaş şarkılara onlar başlamadan ben başlıyordum  gerisini onlar tamamlıyordu.  Birinci duble bittiğinde müzik konusundaki bir atımlık barutumu hoyratça kullanmakta olduğumun farkına vardım.  “Hoca” mertebesindeydim ya, bir gaf yapıp piyastos olmak istemiyordum.  Kısa bir ara verdiler.  Birer duble de onlar için ısmarladım, yok demediler. 
–       Hocam sen bestekarsın galiba? diye sordu kemancı.  Soruya soru ile karşılık verdim.
–       Adın ne senin?
–       Soner.
–       Soner, ben bestekar filan değilim biraz müzikle uğraştım, hepsi o kadar.
Yan taraftaki kanuncuya döndü:
–       Gör bak Özcan!  Büyük ustalar hiçbir zaman övünmez!  Bana dönerek devam etti, bu Özcan benim son turfanda kardeşim.  Benden sonrası erkek çocuk olmasın diye bana Soner adını vermişler ama gelen yine oğlan olmuş.  İşte bu ufaklık Özcan da odur.  Şimdi biraz feyz alsın, orada burada “ben herşeyi bilirim” diye övünmesin isterim.  Övünecek olsa nah şu darbukacı övünürdü.  Her türlü müzik aletini çalar.  Eniştemiz olur, yani halamızın kocası.  Repertuar konusunda Elazığlı Mustafa Keser’len başa baş çekişir valla.  Ama yaşı yetmişe dayandı, parmacıkları eklem romatizması oldu, darbukadan başka birşeye vuramaz şimdi.  Bizim ilen gezer geceleri, ihtiyacı var ne yapsın?
Yoksaaa, o ut çalacak sen de dinleyecen!
Sonradan adının Süleyman olduğunu öğreneceğim enişte önündeki rakı kadehini kaldırıp bana “şerefe” işareti yaptı.  Bardağımı aldım, uzattım, tokuşturduk.  Bu arada kendimi biraz daha gösterebilmem için dağarcığımda daha ne gibi bilgiler var diye düşünmekle meşguldüm ve bu nedenle pek konuşma taraftarı değildim.
–       Gerçi Nihavent’e geçip sesinizi açmak istersiniz ama, siz Muhayyer Kürdi’ye girin de aniden kulağımız tırmalanmasın, malum Muhayyer Kürdinin nota kurulumu Kürdili Hicazkar’a uyar.
Kemancı yerinden fırladı,
–       Üstat!  Ver elini öpeyim senin.
–       Estağfurullah, diyerek ellerimi kaçırdım.  Yan masaya bırakmış olduğu kemanını eline alırken diğerlerine bağırdı,
–       Lan şoparlar!  Ben hep demem mi ki size Kürdilihicazkar sonrası Muhayyer kürdiye geçilir diye?  Hep sazan gibi atlarsınız, yok Uşşak’mış, yok Hicaz’mış,  yok bilmem neymiş.  Bakın üstat ne diyor?
O ana kadar hiç lafa girmeyen klarnetçi bana döndü:
–       Üstadım biz müşteri ne isterse onu çalıyoruz.  Konser vermiyoruz ki ara taksimi yapalım ve makam makam çalalım.  Bize de  kolay değil bir makamdan bir makama hop diye geçmek, ama ne yaparsın?
Sağ yanımda oturan darbukacı enişte konuşma gereği hissetmiş olmalı ki o da lafa girdi;
–       Abe ne konuşursunuz?  Soner iyi kim askerde mızıkacı olup nota öğrenmiştir. Aklı sıra atar bize (h)ava! 
Diğer üçünün konuşmaları çok düzgündü ama yaşlı enişte kendi ırkına has bir Türkçe ile konuşuyordu.  Burnu tıkalı bir insanın sesine benzer bir ses tonu ile devam etti,
–       Bu Soner var ya?  (H)er bi şeyi bizden öğrenmiştir.  Biz Roman’ız, yani çalgıcı takımı da derler,  Çingene de derler.  Ördek nasıl ki yumurtadan çıkar çıkmaz yüzer, biz de doğar doğmaz çalıp söylemee başlarız.  Bizim şoparların ağlamaları bilem namelidir abi.  Na(h) bu Özcan mesela, derler ki anasının karnında şarkı söylemeye başlamıştır.  Valla yalan demem, ben (h)akkaten işitenlerin yalancısıyım.  Eline boş bir kola tenekesi ver sana düğün yapsın!  Abisi Sonerin öyle bir numarası yoktur.  Askerde mızıkacı olmasayıdı, müzisyenlerin yüz karası olurudu.  (H)epten biz öğrettik (h)er bi şeyi.  Şimdi kalkar bize şeflik taslar!  Sebep?  Biz nota bilmeyiz, sülalede bir tek o bilirmiş!
Ekibi ile başa çıkamayacağını anlayan Soner “Hadi uzatmayın, geçin Muhayyer Kürdi’ye dedi ve başladılar yine çalıp söylemeye.  Sesimin tonuna uyan yerlerinde şarkılara katılıyordum.  Bu arada yakındaki bir masaya bir kızla bir oğlan gelip oturdular, birşeyler ısmarladılar ve ellerindeki telefonlardan kafalarını kaldırıp birbirlerine bakmadan, müziğe bile duyarsız bir şekilde içkilerini yudumlamaya başladılar.  İster arkadaş olsunlar, ister sevgili, ister nişanlı isterse evli…böyle mi olmalıydılar?  Hiç mi konuşacakları müşterek bir konu yoktu?  Hiç mi birbirlerine sevgi ve saygıları yoktu?  Hiç mi meyhane adabı bilmiyorlardı?  Niye gelmişlerdi ki buraya o zaman?  İster istemez bizden sonraki nesiller adına üzüldüm.  Hayattan zevk almaları ne kadar zor olacaktı?
Bu arada iki duble standardımı aşıp üçüncüyü yarılamakta olduğumun farkına vardım.  Garson bana sormadan kadehimi doldurmuştu ve ben de itiraz etmemiştim.  Fazla geç olmamasına rağmen “kalkma zamanı” diyerek yeni bir makama geçmelerine fırsat vermeden kemancının cebine oldukça hatırı sayılır bir bahşiş tıkıştırdım.  Teşekkür edip kalktılar, zira onların da mola vermeleri gerekiyordu artık.
“Şeytan dürttü” derler ya, işte ikinci akşam yine Şeytan dürtmüş olmalı ki taksiye atladığım gibi ver elini Kumkapı!  Bu defa başka bir meyhaneye girmek istiyordum zira benim “meslektaş(!)”larıma bir daha rastlarsam onları kıramayıp tekrar onların mekanına girmem gerekecekti .  İşin kötüsü,  muhtemel müzik muhabbetinde bilgiçlik taslayacak kadar sermayem kalmamıştı.   Sokağın orta kısmına yakın yerdeki bir meyhane dikkatimi çekti.  Erken olmasına rağmen, diğer mekanlarda henüz müşteri yoktu ama orada birkaç masa şimdiden doluydu ve tam ortada beş-altı masa birleştirilerek upuzun bir masa oluşturulmuştu.  Beni (güya) ikna etmiş olmasından kaynaklanan muzaffer bir eda ile önüme düşen çığırtkanın refakatinde içeriye girip dip köşede küçük bir masaya iliştim.  Az sonra kapıda bir hareketlenme oldu.  Otuzlu yaşlardan oluşan kızlı erkekli yirmi kişiden fazla olan bir gurup genç ortadaki uzun masanın etrafına dizildiler, “sen oraya, ben buraya” diye aralarında yer değişmeleri yaptılar ve sonunda hepsi oturdular.  Kimisi yine telefonuna sarıldı, kimisi yanındaki ile fiskosa başladı, kimisi yüksek sesle birşeyler anlatmaya başladı, kimisi de her söylenene kahkaha patlatma görevini üstlendi.  Ya hepsi aynı firmanın elemanıydılar ve ödül olarak meyhaneye davet edilmişlerdi, ya da bir arkadaş gurubu olarak bir kutlama yapacaklardı.
Bir gece önceyi kalamar, karides vs. ile geçirdiğimden bu akşam bir levrek ızgara eşliğinde rakıyı şereflendirme kararı vermiştim.  Ben istemeden bir de beyaz peynir ve kavun koymazlar mı masaya!
–        Müessesemizin ikramı! diye ekledi, rakıyı doldurmakta olan garson.
(Bu kavun ve peynirin bir şekilde hesaba işleneceğinden emin olmakla beraber)
–       Teşekkür ederim, dedim,  müzik yok sizde herhalde.
–       Olmaz olur mu beyefendi?  Dokuzdan sonra gelir bizim müzisyenler.
Birinci kadehin dibini görmüş ikinci ve son hakkımın garson tarafından doldurulmasını beklerken içeriye benim meslektaşlarım(!) girmez mi?  Meğer part-time bir orada bir burada çalışıyorlarmış.  Allahtan uzakta bir masaya oturdular, müzik aletlerini kılıflarından çıkarttılar, akort işlemlerini tamamladılar.  Ardından da, olması gerektiği şekilde, fasıl şarkıları çalıp söylemeye başladılar.  “Ucuz atlattık” dedim içimden, “ikinci dubleyi bitirir giderim”.   Dedim demesine ama bizim levrek bir türlü gelmedi.
Yakındaki bir garsona seslendim,
       Genç, bakar mısın?
       Buyrun efendim.
       Git şu mutfağa bir sor bakalım bizim levreği tutup getirmişler mi yoksa hala denizde mi arıyorlar ?
Saygısızlık olur diye gülemeyen genç garson bir koşu gidip geldi,
–       On dakika sürmez getiririm efendim!
Beyaz peynir, kavun, sıcak pide, humus, tarator, süzme yoğurt vs. ile zaten doymuşum, balığa yer kalmamış ama sipariş ettik bir kere, bekleyeceğiz.   Bizim meslektaşları dinleyip alkışlayan yok maalesef!  Onlar da seansı kısa kesip dışarda sigara içmeye çıktılar.  Yine üzüntü duydum. Ne olursa olsun onlar bir meslek icra ediyorlardı ve başarılıydılar.  Alkışlanmak haklarıydı.  Zaten sanatçıların gıdası alkıştır, beğenilmektir.  Yoksa üç otuz para için mi sarhoş kahrı çeker bu insanlar?
Sigaraları bitince tekrar içeriye girdiler, sazlarını aldılar, benim bir gece önce onlardan istemiş olduğum peşrevi çalmaya başladılar bu defa ve hem de iki hanesini birden!  Normalde o peşrevin sadece birinci hanesi (bölümü) çalınır sonra hemen şarkılara geçilirdi.  Bitince elimde olmadan onları alkışlamaya başladım.  Hem uzun masadan hem de etraftaki masalardan alkışta bana eşlik edenler oldu.  Kemancı ayağa kalktı, ilk alkışın geldiği tarafa baktı ve tabi gözgöze geldik!  Kaçamamıştım.  Daha doğrusu kendi kendimi ele vermiştim!
Beni fark eder etmez olanlar oldu!  Önündeki masalara, sandalyelere çarpa çarpa koşan kemancı Soner, sağır sultanın bile duyabileceği bir sesle bağırmaya başladı;
–       Vaaayyy!   Üstatların üstadı abimiz de buradaymış! 
Yaklaşınca önümde hazır ol vaziyetinde durdu;
–       Üstadım, kusura bakmayın sizi fark edemedik.
–       Zararı yok Soner, tamam, nefes al biraz.  Soner diğer masalar döndü;
–       Alkışlar bize değil, tümü bizim gibileri yetiştiren abim gibi üstatlarımıza!  Onların besteleri olmasa, onların güfteleri olmasa biz neye yararız?
İlk önce uzun masadaki birkaç genç, sonra gurubun hepsi, derken diğer masalardakiler ayağa kalkıp beni alkışlamaya başlamazlar mı?  Yer yarılsa da içine girsem diye düşündüm.  Resmen sahte kahraman olmuştum.  Ama o hengamede kime laf anlatabilirdim ki artık?  Bu Soner benimle dalga mı geçiyordu, gerçekten üstat mı sanıyordu ya da bir gece önceki yüklü bahşişin karşılığını mı veriyordu, çözemedim.  Bu arada ekibin gerisi de geldi ama bu defa ayakta kaldılar zira oturacak yer kalmamıştı etrafta.  Benim masamdaki tek boş sandalyeye Özcan oturdu.  Bu defa elinde kanun yerine ut vardı.
–       Hayırdır Özcan? Ne bu?  Kanunun nerede?
–       Üstat hiç sorma ya.  Babamnan amıcam bir düğün işi almışlar bu gece, kanunu babam aldı götürdü, ben de mecburen ut çalacam bu akşam.
Her tür müzik aletini çalan bir ailede demek ki sadece birer adet müzik aleti vardı.  İkincisini almak ne kadar külfetliydi onlar için!  Bir heves uğruna çocuklarımıza onlarca para vererek aldığımız ve sonra bir kenarda çürümeye terk ettiğimiz orglar, flütler, melodikalar, akordeonlar, gitarlar aklıma geldi.  Yine üzüldüm.
Hangi makamı istediğimi sorup gözüme bakmakta olan Soner’e,
–       Bugün Hicaz yapalım! dedim, kendim de gurupla beraber çalacakmışım ve de otorite benmişim gibi.  Yine peşrevle başlayın, sonra gönlünüzce devam edin, zira buradaki gençlerin de istekleri olsun bu akşam.
“Gençler” diye işaret ettiğim uzun masadan bir alkış tufanı daha koptu.
–       Yaşa, varol üstat!  Gayri ihtiyari ben de ayağa kalktım, elimi kalbimin üzerine koyup “eyvallah, teşekkür” vari bir hareket yaptım oturdum.  Ne yalan söyleyim, sahte bile olsa, şöhret olmak rakıdan daha fazla başımı döndürmüştü ve tuhaf bir haz duymuştum.
“Bu Hicaz peşrev kimindi?” deseler verecek cevabımın olmadığı peşrev çalınmaya başladı.  O an içimden bir kahkaha atmak geldi, zira o meşhur papağan fıkrasını anımsamıştım.
Henüz duymamış olanlar için kısaca yazayım;
Evinde tek başına yaşayan bir adam yalnızlıktan sıkılmış ve hiç olmazsa evde bir canlı olur diye evcil bir hayvan almaya karar vermiş.  Üstelik, bütçesine uygun bir papağan bulabilirse daha da iyi olurmuş, zira birkaç kelime de olsa konuşuruz diye düşünmüş.  Evcil hayvan satan bir dükkana girmiş ve bir papağan istediğini söylemiş.  Dükkandaki on kadar papağandan hangisini istediğini sormuş satıcı.  Eh, bütçe kısıtlı ya, önce fiyat öğrenmek için “bu kaça” diye bir tanesini göstermiş. 
–       Bu iki bin lira, demiş satıcı.  Cepteki beşyüz liranın yetmeyeceğini anlayınca hayretle sormuş adam;
–       Niye, ne özelliği var ki?
–       Konuşur.
–       Peki şuradaki kaça?
–       Beşbin. Hem konuşur hem şarkı söyler.
Gayri ihtiyarı pahalı manasına bir ıslık çalmış adam ve,
–       Ya şu kaça?  O on bin.
–       Ne hüneri var ki?
–       Konuşur, şarkı söyler ve dans eder!
–       Ya şuradaki?
–       O otuz bin lira.  Konuşur, şarkı söyler, dans eder ve de İngilizce tercüme yapar.
Adam papağan alabilmekten umudunu kesip dükkandan çıkmak üzereyken yaşlı, gösterişsiz, uyuklayan bir papağan görmüş ve yeni bir umutla sormuş.
–       Ya bu?
–       O mu? O yüzbin lira?
–       Yahu yüzbin liralık ne hüneri olabilir bunun be?
–       Valla ben de bilmiyorum, demiş satıcı, ama diğerleri onu görünce
“hocam” diye ayağa kalkıyorlar!
Aynen işte o yaşlı papağan bendim şimdi.  Hiçbirşey yapmadan önce “hoca” sonra “üstat” daha sonra “üstatların üstadı” yani iki günde ordinaryüs profesör gibi bir şey olmuştum!  Demek bu memlekette bir yerlere gelmek bu kadar kolaydı ha?  Biz boş yere yıllarca dirsek çürütmüşüz be!  At bir iki palavra, kap payeyi.  Daha sonra da gelsin para, pul, mal, mülk, yat, kat…
Müziğe mola verdikleri halde bizim ekip masamın etrafından çekilmemiş, benden izin bekler gibiydiler.  Bu arada kemancı Soner kardeşi Özcan’a sordu:
–       Oolum, en üst teli sen hangi notaya çekiyorsun? Ses tutmuyor be!
–       Fa’ya çekiyorum be abi
Ahaaa!  Tam mermim bitti diye savaşı bırakırken fişekliğimde bir mermi daha bulmuştum!  O gün öğlenden sora  internette gezinirken, tesadüfen,  udun en kalın telinin Türk musikisinde  Fa diyez’e akord edildiğini öğrenmiştim.  Tesadüfün bu kadarı olamazdı!
–       Özcan, dedim, abin doğru söylüyor, udun onbirinci kalın sırma teli Fa’ya değil, Fa diyez’e çekilir.
–       Sen diyorsun madem, boynumuz kıldan incedir üstadım! dedi Özcan mahcup bir halde önüne bakarak.
Israrlara dayanamayıp istek yaptığım “Ada Sahilleri” çalınırken alkışlarla kapıya kadar uğurlandım.
“Bir daha Kumkapı” mı dediniz?
Israr etmeyin be arkadaşlar, bu kadar şöhret yeter bana yaa!
 
Adil Karcı
1 Mayıs 2017

KİM YAPTI : Siz olsanız

Siz olsanız iade eder misiniz?

30 Nisan 2017

SEVGİLİ okurlarım, yıllardan beri Fetullah’la yatıyoruz,Fetullah’la kalkıyoruz.
Gazeteleri açıyoruz, karşımızda o!..
Televizyona bakıyoruz, yine o!..
Gece gündüz demeden her zaman ve her yerde karşımızda Fetullah. İsminin geçmediği bir dakika bile yok.
Hani adamın biri karnını doyurmak için lokantaya gidip yemek listesine bakmış…
Patlıcan kebap, imambayıldı, patlıcan musakka, karnıyarık, patlıcan kızartma, patlıcan salatası, hünkar beğendi…
Patlıcansız bir tek yemek bile yok. Garsonu çağırmış:
“Oğlum bana bir bardak su ver ama patlıcansız olsun.”
Bizimki de o hesap!
Bir günümüz, hiç değilse birkaç saatimiz geçsin ama lütfen Fetullah’sız olsun. Sıkıldık artık.

*  *  *

Adamın elinde korkunç bir para ve medya gücü vardı. Türkiye başta olmak üzere dünyanın dört bir yerinde, çulsuz Afrika ülkeleri dahil beş kıtasında örgütlenmişti.
Bugün bile onu bazıları taparcasına seviyor, bazıları nefret ediyor.
Şimdi Türkiye’de nefret edenler arasında onu ve cemaatini palazlandıran, ne istediyse veren, her açıdan güçlenmesini sağlayıp devlete yerleştiren AKP iktidarı ilk sırada.
Günün birinde aralarında çıkar kavgası çıktı, dershaneler olayı patladı, parasal kazançlar paylaşılamadı, işte o zaman tu kaka oldular.
Sonrasını hepimiz biliyoruz, anlatmaya gerek yok.

*  *  *

Kahramanımız (!) 1999 yılından bu yana ABD’de yaşıyor, emrindeki paraları ve özellikle de medya gücünü oradan yönetiyordu. AKP’nin en büyük destekçisi idi.
Bütün amacı, yetiştirdiği kadroları yerleştirip devleti ele geçirmekti.
Özellikle önemsediği yerler şöyleydi:
İçişleri Bakanlığı, askeriye, polis ve yargı. Büyük ölçüde başardı da…
15 Temmuz darbe girişimi sonrasında Fetullah’la AKP iktidarı arasındaki ipler tam anlamıyla koptu, savaş kızıştı.
Oysa her iki kesim de dibine kadar Müslüman! Ya da öyle görünmeye çalışıyorlar.

*  *  *

Şimdi sayın dünya liderimiz, büyük devlet adamı Recep Tayyip Bey’in bir tek amacı var:
ABD yönetimini ikna edip Fetullah’ın Türkiye’ye iadesini sağlamak.
Önceki gün İstanbul’da düzenlen uluslararası bir toplantıda bu isteğini bir kez daha dile getirdi ve şöyle dedi:
“170 ülkede faaliyet gösteren FETÖ liderinin tutuklanması ve yargılanmak üzere Türkiye’ye iade edilmesi, ABD’den temel beklentimizdir.”
Bunu ısrarla istiyorlar. Hükümet bu amaçla yüzlerceFetullah dosyasını ve belgesini ABD’ye verdi.
Adalet Bakanı koltuğunda dosyalarla oraya gidip ABD yetkilileriyle görüştü.
Ancak gelin görün ki, ABD’den tık yok!
Nasıl olsun ki!..

*  *  *

Böyle bir istekte bulunmak elbette ki haklarıdır.
Fakat ABD yönetiminin kafasında da (tahmin ediyorum ki) bazı önemli sorular ve kuşkular var.
Ya günün birinde ABD bunları dünya kamuoyuna açıklarsa, bizim Recep Bey ne diyecektir!
Örneğin şunları söyleyebilir:
– Bu cemaatle zamanında el ele kol kola idiniz. Fetullah’la Recep Bey’in geçmişte çekilmiş ve mutluluk sergileyen yüzlerce fotoğrafı, kasetleri var.
– Cemaat kadrolarını devlete kim yerleştirdi, buna kim göz yumdu?
– Onlar yerleşirken siz hükümet olarak ayakta mı uyuyordunuz?
– Fetullah gazeteler çıkardı, televizyon kanalları kurdu. Zamanında onlar bütün güçleriyle size destek verdi. Cemaat mensupları bütün seçimlerde AKP’ye oy verdi. O zaman iyiydiniz, şimdi niye kötü oldu?
– Cemaat sizin sayenizde bankalar, sendikalar, dershaneler, şirketler, tesisler kurdu. Dünyanın dört bir yanında örgütlenmesini siz sağladınız. O zaman hepiniz cemaate alkış tutuyor, toplantılarında Fetullah’a övgüler düzüyor ve “Hocam gel artık, seni özledik” diye çağrıda bulunuyordunuz.
– Birileri sizi bu konularda ciddi biçimde uyardığı zaman “Alnı secdeye değen insandan zarar gelmez” diye karşılık veriyordunuz.
– Bakanlarınız, milletvekilleriniz ve yandaş gazetecileriniz hemen her gün Pensilvanya ziyaretlerinde bulunup malûm şahısla fotoğraf çektirirdi.
– Darbeyi bahane edip on binlerce suçsuz ve masum insanının hayatını mahvettiniz, hukuku ve adaleti yok ettiniz. Bu durum son bulacak mı?
ABD yönetiminin elinde herhalde bu konularda söylenecek yüzlerce şey, bizimkilere sorulacak yüzlerce soru ve nice bilgiler ve belgeler vardır.

*  *  *

Şimdi gelelim işin en kritik olan püf noktasına… Şu soruyu soralım ve yanıt vermeye çalışalım:
ABD yönetimi Recep Bey istedi diye Fetullah’ı tutuklar, ya da Türkiye’ye iade eder mi?
Bence etmez.
O ülkenin hukuk sistemi ve yasaları bellidir. Birinin tutuklanması için o ülkede, ya da kendi ülkesinde suç işlemiş, suça karışmış olması gerekir.
Türkiye’ye iade edilmesi için çok önemli belgeler mevcut
olmalıdır.
Fetullah olarak adam öldürmüş, dolandırıcılık yapmış, kara para aklamış, küçük çocuklara tacizde bulunmuş olması vesaire gerekir.

*  *  *

Geriye kalıyor en önemli suç iddiası:
Darbeyi Fetullah örgütlemiş, darbe emrini o vermiştir.
Çok merak ediyorum, bizim hükümetin ABD hükümetine sunduğu dosyalarda bu konuda ciddi ve somut kanıtlar var mı?
Mutlaka olması, o takdirde söz konusu şahsın derhal Türkiye’ye iade edilmesi gerekir.
Ama iade edilmiyor.
O halde, acaba verilen dosyalar eksik ve yetersiz mi?
Ya da ABD yönetimi bizim hükümete yukarıda sıraladığım bazı kuşkularını falan sordu da, tutarlı yanıtlar alamadı mı?
Yanılmayı dilerim ama ABD, bu koşullarda Fetullah’ı iade etmez.

An Earth Day Education

An Earth Day Education

Somehow life keeps getting better.

A man walks past a mural on Friday in Philadelphia.

A man walks past a mural on Friday in Philadelphia. PHOTO: MATT ROURKE/ASSOCIATED PRESS

Just in time for Saturday’s Earth Day forecasts of environmental apocalypse, economist Mark Perry provides a helpful reminder of the accuracy of previous eco-prophecies. Specifically, he notes “18 spectacularly wrong predictions” made around the time of the first Earth Day in 1970.

Inconvenient Weather Fact for Earth Day: US is in the longest strong hurricane drought (11+ years) in history https://www.aei.org/publication/18-spectacularly-wrong-predictions-made-around-the-time-of-first-earth-day-in-1970-expect-more-this-year/ 

Photo published for 18 spectacularly wrong predictions made around the time of first Earth Day in 1970, expect more...

18 spectacularly wrong predictions made around the time of first Earth Day in 1970, expect more…

In the May 2000 issue of Reason Magazine, award-winning science correspondent Ronald Bailey wrote an excellent article titled “Earth Day, Then and Now” to

aei.org

Perhaps because earlier predictions of catastrophe were off target, it’s clear that in 2017 many of Earth’s inhabitants are still not persuaded that their planet is doomed. But Earth Day Network President Kathleen Rogers may have a solution for this. She writes for CNN today about her organization’s “campaign to bring climate and environmental literacy to the world.”

Ms. Brown explains: “Climate literacy is now recognized universally as the engine for driving individual behavioral change, building consumer support for a green economy, creating green technologies and jobs, and promoting policy reforms at all levels of government. Recognizing the importance of an educated global population, the authors of the Paris Climate Agreement put climate education at its heart, calling on national governments to cooperate in taking measures to enhance climate education, training and access to information.”

This column would like to do its part by sharing a valuable history lesson, thanks to Mr. Perry and also to my onetime colleague Ronald Bailey, who in a 2000 piece for Reason magazine looked back at the first Earth Day. Here’s what Mr. Bailey wrote on the 30th anniversary of that landmark eco-happening:

Imminent global famine caused by the explosion of the “population bomb” was the big issue on Earth Day 1970. Then–and now–the most prominent prophet of population doom was Stanford University biologist Paul Ehrlich. Dubbed “ecology’s angry lobbyist” by Life magazine, the gloomy Ehrlich was quoted everywhere. “Population will inevitably and completely outstrip whatever small increases in food supplies we make,” he confidently declared in an interview with then-radical journalist Peter Collier in the April 1970 Mademoiselle. “The death rate will increase until at least 100-200 million people per year will be starving to death during the next ten years.”

“Most of the people who are going to die in the greatest cataclysm in the history of man have already been born,” wrote Ehrlich in an essay titled “Eco-Catastrophe!,” which ran in the special Earth Day issue of the radical magazine Ramparts. “By…[1975] some experts feel that food shortages will have escalated the present level of world hunger and starvation into famines of unbelievable proportions. Other experts, more optimistic, think the ultimate food-population collision will not occur until the decade of the 1980s.” Ehrlich sketched out his most alarmist scenario for the Earth Day issue of The Progressive, assuring readers that between 1980 and 1989, some 4 billion people, including 65 million Americans, would perish in the “Great Die-Off.”

Readers old enough to remember the 1980s should be forgiven if they can’t quite seem to recall a famine wiping out most of the world’s population. As Mr. Bailey noted in assessing the accuracy of Mr. Ehrlich’s predictions:

Time has not been gentle with these prophecies. It’s absolutely true that far too many people remain poor and hungry in the world–800 million people are still malnourished and nearly 1.2 billion live on less than a dollar a day–but we have not seen mass starvation around the world in the past three decades. Where we have seen famines, such as in Somalia and Ethiopia, they are invariably the result of war and political instability. Indeed, far from turning brown, the Green Revolution has never been so verdant. Food production has handily outpaced population growth and food today is cheaper and more abundant than ever before. Since 1970, the amount of food per person globally has increased by 26 percent, and as the International Food Policy Research Institute reported in October 1999, “World market prices for wheat, maize, and rice, adjusted for inflation, are the lowest they have been in the last century.”

Since Mr. Bailey wrote those words in 2000, anyone still waiting for the Great Die-Off to begin has been continually disappointed. In fact, the fifteen years after 2000 could reasonably be called the “Great Live-On.” According to the World Health Organization, “Global average life expectancy increased by 5 years between 2000 and 2015, the fastest increase since the 1960s.” Increases in life expectancy were greatest in Africa, adds the WHO, thanks in large part to “expanded access to antiretrovirals for treatment of HIV.” In other words, the products of advanced industrialized societies were not destroying life, but saving it.

Back in 2000, Mr. Bailey did make a few predictions of his own regarding the celebration of Earth Day in 2030. He predicted better diets and longer lives for people world-wide, as well as another interesting forecast: “There will be a disproportionately influential group of doomsters predicting that the future–and the present–never looked so bleak.”

Wrong predictions

İSTEMİHAN’A BAKAN ÖĞÜTLER

 
Sevgili Tarsuszedeler :
İSTEMİHAN  kardaşıma’a akıllar verdiğimiz eski bir yazıyı mahzende buldum. Kendimizi beğenmiş gibi olmasın, pek hoşuma geldi.
Bu yazının tarihini bulamadım. Tahmin edeniniz var mı ? TS
Azizim İstemi :
Kültür’ümüzün bakanlığına seçileli başını kaşıyacak bir adam arıyorsundur bilirim. Kaygılanma, bahara Türkiyemiz’e gelebilirsek kaşırım zâtının ser-i kebîrini (koca kafanı). Lâkin bu meşguliyet ve ahvâl-i şerâit içinde dahî önemli görevlerin olduğunu sakın unutmayasın. 
 
1. Evvelâ ve de behemahâl Anıtkabir’i ziyaret etmen gerekiyor. Lâcilerini giy. Sevmezsin bilirim ama ne yazık ki kravat takman da iktizâ edecek. 
Güzelce bir çelenk yaptır. Çelengin bir ucundan baş ve şahâdet parmaklarınla tutuyormuş gibi yapıp, oralardan bulduğun bir Mehmetçik’e çelengi Atamız’ın kabrine kadar taşıtacaksın. Sonra da huşû içinde, dîdelerini süzüp ve de ağzını büzerekten, hattâ mümkün ise dîdelerin birkaç damla da yaş akıtaraktan,  ayakta bir dakika kadar dikilip, artık içinden Fâtiha mı okursun, “Ha bu diyar” türküsünü mü söylersin bu da senin bileceğin iş.
 
2. Ardından Anıtkabir defterine yazı karalaman gerekiyor. Bence bu yazıyı akşamdan ezberine al.
Yoksa Tansu Çiller misâli rüsvây olursun. 
Yazının içinde mutlaka “izindeyiiiz”, “bıraktığın yerdeen”, “devrimlerinin sadık bekçisiii” misâli lakırdılar olsun. Bizi ele güne rezil etme. 
 
3. Artık bundan sonra son derece “zeki”, “çevik” ve “dürüst” görünmen gerekiyor.  “Zeki” ve “dürüst” kolay; lâkin çevikliği nereden bulacan ?  Bir an önce spora hatta yogaya başlaman gerekiyor. Bak demiştim, cıgara içmemiş olmanın faydasını bir kez daha göreceksin.
 
4. Oruç işi de çok mühim; mübârek Ramazan ayında ne halt edecen ?  Zinhâr ahâlinin, hele hele gazetecilerin önünde, Ramazan ayını idrâk ettiğimiz günlerde çay neyim içme, sakız çiğneme ve dahi hiçbir şey tazakkum etme. Taharatlanırken de dikkat et, bir yerine su  kaçmasın .
Bundan sonra sana rakı da yok.
 
5. Şimdiden sonra sıklıkla “sen benim kim olduğumu biliyor musun ?” durumları oluşacaktır. Sakın haa..bırak bu lafları bizler söyliyelim.
Temsil: “Bana bak..ben söz meclisten dışarı, İT’in (İstemihan Talay) yakın arkadaşıyım..onu nah şu kadarcıktan tanırım.. elimde büyüdü..” diyerekten ahâliyi korkutup hava atmayı bize bırak.
 
6. Bundan sonra sana kurban da vâcip oldu.
Adet oldur ki, kurbanlığını seçerken, evine getirirken, hatta kestirirken gazetecileri mutlak çağırmalısın. Kurbanın kanını alnına sürmeyi de sakın ihmâl etmeyesin.
 
7. Cuma’yı nerede kılacağına da bir an önce karar ver, ve basın ve TV’ye bildir. İnsanları şaşırtma. Öyle zırt pırt cami değiştirilmez. Ankara dışına çıkarsan bak o başka; gittiğin şehrin en büyük camisinde edâ edeceksin Cuma’yı.
 
8. Türban konusunda fakirin daha önce yazdıklarımızı da unut. Mümkünse,.. söylemeye dilim varmıyor..Nihal  kardaşımıza güzel bir türban…yine de sen bilirsin.
 
Bizde daha ne akıllar var bir bilsen ? Sen iste, sevâbımıza hepsini yazarız. Lâkin şimdilik bunlarla idare et. 
Bana olan Ankara döneri borcunu da bak şimdi hatırladım, Mayıs’da ordayım haberin olsun.
Kadîm dostun,
Fakîr-i pûr taksîr
Prof. Dr. Timur Sümer